ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κάθομαι 2 χρόνια άπραγος από όταν τέλειωσε το σχολείο...και τι και αν θέλω να πάω φωτογραφία; οι δικοί μου δεν έχουν λεφτά...τα κόμπλεξ , τα ψυχολογικά μου,το μπούλινγκ που "έτρωγα" στο σχολείο με έχουν κάνει να μην θέλω να βγω από το σπίτι, και να μην θέλω να πάω για δουλειά!(προσπάθησα να πάω για δουλειά,πήγα πρώτη μέρα και έτρεμα ολόκληρος, και έτσι δεν ξανα πήγα) τώρα το θέμα είναι τι κάνω... λέω να πάω στο ΤΕΙ που είχα περάσει πριν δύο χρόνια, από το να κάθομαι! Και αφού δεν βλέπω οι δικοί μου να με στέλνουν σε ένα ΙΕΚ να κάνω αυτό που θέλω, αισθάνομαι ότι δεν έχω άλλη επιλογη! Τι και αν το ΤΕΙ είναι σε νησί και έχει ελάχιστους κατοίκους; Τι και αν δεν μου κάνει αυτο το κλικ; θα πάω να γίνει η αρχή...γιατί αλλιώς θα κολλήσω σε ένα φαύλο κύκλο

γενικα ειμαι σε απογνωση ειμαι παρα μα παραπολυ εμφανισμος ανθρωπος ειμαι στα 21 και απλα δεν ξερω καθομαι περισσοτερο σπιτι ενω ημουν ολο του εξω πριν χρονια οταν ημουν 16 ,δεν εχω ορεξη ; ισως ηταν και μια κοπελα που νταξει τετοια απορριψη δεν εχω ξαναφαει στην ζωη μου οχι οτι χαλαστηκα απλα ηταν γεγονος αυτο μεγαλο μιλαμε.... τελος παντων απλα δεν ξερω τι να κανω πως να κανω μια αρχη κοπελες με κοιτανε ακομα και σε λεωφορεια οταν μπαινω λογω πολυς εμφανισης απλα δεν νιωθω ορεξατος νιωθω νταουν γτ περισσοτερο καθομαι και σπιτι βγαινω κανα σαββατο με παρεα κυριακη η και παραπανω δεν ξερω τι φταιει .... δεν ξερω πως να αρχισω και η αληθεια ειναι με τρωει που δεν εχω κοπελα γτ το στυλ μου ειναι και ερωτικου τυπου και θελω να κανω σχεσεις συνεχως και γνωριμιες ισως να μου δινατε μια ιδεα η οτιδηποτε αλλο θα το εκτιμουσα σαφως αν ρωτησετε για χαρακτηριστηκα ειμαι 1.80 68 69 κιλα οχι αδυνατος απλα γραμμωμενος παρακαλαω βοηθηστε :p

Μετά τις πιέσεις που μου έκαναν θείες και ξαδέρφια (πιστεύοντας ότι εσωτερικεύομαι πολύ στον εαυτό μου και χρειάζομαι ψυχολόγο) πήγα σήμερα... και μαντέψτε δεν νιώθω καλύτερα...βασικά δεν υπάρχει διαφορά, μάλλον γιατί σε ότι θεωρώ εγώ ότι έχω θέμα το έχω συζητήσει με όλους τους φίλους μου, οπότε δεν έβγαλα κάτι από μέσα μου! Το μόνο που κατάφερα είναι να κάνω άλλο ένα coming out ως γκέι σε ένα άτομο (την ψυχολόγο λέω) που κατά πάσα πιθανότητα είναι ομοφοβική! Αν σκεφτείς ότι το χαρακτήρισε "επιλογή" μου είπε ότι "αποκλείνω από την κανονική σεξουαλικότητα" και μου έκανε γελοίες ερωτήσεις του τύπου "πότε κατάλαβες ότι σου αρέσουν τα αγόρια;" "έχεις δοκιμάσει με κορίτσι;" και τέτοια! Επίσης φλιαρούσε αρκετα, και το καλύτερο; μαντέψτε... 80 ευρουλάκια η επίσκεψη, γιατί ως γνωστών στη σήμερον ημέρα έχουμε όλοι για πέταμα 80 ευρώ!

Μιχάλη περιμένω να σε δω. Και σ' αγαπώ ακόμα και για πάντα.

Μόνη στο σπίτι ....Το ραδιόφωνο χαμηλά .....ένα ουίσκι με πάγο στο χέρι.....Καθησμενη στην γωνιά του σαλονιού (όταν νιώθω χάλια μαρεσει να κάθομαι στην γωνιά του σαλονιού...Ξέρω ανεξήγητο) στο πάτωμα με τα χέρια μου να αγκαλιάζουν τα πόδια μου.....Αρχίζω ξαφνικά και παρατηρώ το νυχτικό μου .....Ξεφτυσε....Σαν τους ανθρώπους που είχα δίπλα μου ΔΙΌΡΘΩΣΗ!!!Που νόμιζα πως είχα δίπλα μου!!!Πωωω τελείωσε κιόλας το ουίσκι...Το ξαναγεμιζω για 3η φορά...Με το άλλο χέρι γράφω αυτή την εξομολόγηση ....Πόσο γρήγορα τελειώνει το ουίσκι....Και τι όμορφα που ακούγονται τα συνεχόμενα τραγούδια του ραδιοφώνου χωρίς διαφημίσεις ....Δεν νιώθω ούτε χαρά ούτε θλίψη....Μαρεσει αυτό!!!Ωπααα τι μπουκάλι είναι αυτό ....Μισό να βάλω και λίγο από αυτο τώρα που το ουίσκι τελείωνει#miss_blue

Μαλακίες, ξέρω, αλλά θέλω να πάω Placebo και δεν έχω λεφτά. Θα μου πεις άλλοι δεν έχουν να φάνε, ναι ξέρω. Απλά αυτό..το ήθελα πολύ, αλήθεια.. Θα κάτσω να κλάψω λίγο τη μέρα της συναυλίας ..έχει και ονοματάρες μαζί τους. Καλά να περάσετε όσοι πάτε. :)

Όλοι μας να ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε ξεπερνώντας κάθε κακκό να ηρεμήσουν οι ψυχούλες μας. Φιλάκια σε όλους και όλες.

δεν θα ξαναμιλήσουμε ποτε? Δεν έχει delete η γαμημενη η καρδιά...

Ποιος θα γράψει την ιστορία μας; Ποιος θα συλλέξει τα τεκμήρια της ζωής μας; Ποιος θα μιλήσει δημόσια για μας; Ποιος θα πάρει την ευθύνη να μιλήσει για δύο ζωές που ενώθηκαν, αγαπήθηκαν και χωρίστηκαν; Σήμερα που έχεις τα γενέθλιά σου μου γεννήθηκε ο ακατανίκητος πόθος να έρθω, να κλάψω στα πόδια σου και να σου ζητήσω να συγχωρήσεις κάθε άσχημη πράξη μου, κάθε λόγο που σε πλήγωσε. Μου λείπει η αγκαλιά σου και το άγγιγμα σου. Δε θα ενδώσω, για το καλό μας. Αλλά ποιος θα πει πόσο σε αγάπησα; Ποιος θα διαφυλάξει τη μνήμη; Ποιος το βιωμένο θα γλυτώσει από την απειλή του αβίωτου; Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένος έτσι. Καληνύχτα και χρόνια σου πολλά.ΥΓ.: όλο εσύ, στην αρχή και στο τέλος - και αυτό το ξέρουν, το λένε και το θυμούνται όλοι - στοίχειωμα https://www.youtube.com/watch?v=O7oP8tYKXKk

https://www.youtube.com/watch?v=bDf25WjvUtsΜε τρελαίνεις! Κλεμμένο αλλά τέλειο. "Να του δώσω τον ουρανό με τ' άστρα ή να του δώσω μία να τα δει από μόνος του;"