ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν λυπάμαι που τελειώσαμε. Όχι δεν λυπάμαι καθόλου για αυτό πια. Λυπάμαι που μου άφησες τόσα αρνητικά συναισθήματα και μια μικρή απέχθεια με όλα αυτά που μου έκανες. Είχα πιστέψει σε εμάς και εσύ μας διελυσες. Θέλω όμως να μην νιώθω κακά πράγματα για σένα και θέλω να βρεις την ευτυχία σου! Πραγματικά πια αυτά θέλω για εμάς!

Ειμαι 17 οπως και το αγορι μου.Ο αδελφος του σπουδαζει και ειναι 20.Κανει παρεα με την παρεα του αδελφου του και οχι τοσο με παιδια της ηλικιας του γιατι δεν ταιργιαζουν.Εστειλα στον αδελφο του να του κανονισουμε εκπληξη μιας και το αγορι μου εχει γενεθλια. Ειναι πολυ παιδικο αυτο που εκανα; δεν τον εχω γνωρισει κι ολας.. μονο φιλους του,επειδη ο αδελφος του σπουδαζει αλλου.

Λυπαμαι που σε γνώρισα. Λυπαμαι που σπατάλησα 3 μηνες από τη ζωή μου για χάρη σου. Λυπαμαι που πίστεψα σε εσενα. Λυπαμαι που έκανα όνειρα. Λυπαμαι που άφησα να με πονέσεις. Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα ευχόμουν να μη σε είχα γνωρίσει ποτε. Σε ξεπέρασα και αισθάνομαι πιο δυνατή. Πιο ελεύθερη. Ζω ξανα. Αναπνέω. Υ.Γ. Νιώθω και παλι Καλα. Ερωτευμένη όπως παλια. Αυτή τη φορά με κάποιον που δεν είναι εγωιστης, που με σέβεται σαν ανθρωπο, που με δέχεται έτσι όπως είμαι, που βγαίνουμε και περνάμε καλα, που με αγάπαει και τον αγαπαω αληθινά.

τόσο μα τόσο κενή!!! Το 2017 ήρθε για να με καταστρέψει ολοσχερώς. Όλα μου πάνε χαλια και σα να μη φτάνει αυτο παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα υγείας που έθεσε την ζωη μου σε κίνδυνο. Εξαιτίας αυτού κλείστηκα πολύ στο σπίτι, έχασα επαφή με το έξω κοσμο και άρχισα να χάνω τον εαυτό μου. Ο,τι και να λεμε, όσο και να παραπονιόμαστε η υγεία είναι το πολυτιμοτετο αγαθό. Όλα τα αλλά έρχονται...

Παιδιά κοιτάζω το αμάξι μου που μόλις ήρθε και φοβάμαι να το οδηγήσω....ΤΡΈΜΩ....Δεν μπορώ να φανταστώ ότι οδηγώ και αγχώνομαι πάρα πολύ.Όπως σας ξαναεγραψα ΆΝΤΡΑΣ 24 εχω να οδηγήσω καιρό και σήμερα οδήγησα το αυτοκίνητο του πατέρα μου μια μικρή απόσταση από το σπίτι μου αλλά φαινόταν αλλιώς ήταν και ο πατέρας μου μέσα.Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι μόλις ξεκινάω με αμάξι δεν εχω τόσο πολύ άγχος, περισσότερο είναι μέχρι να το βγάλω από το γκαράζ δηλαδή να κάνω όπισθεν με το αμάξι και να βγω στο δρόμο.

δε μπορω να κατσω να διαβασω,προσπαθω να λυσω ασκησεις και δε ξερω..διαβαζω θεωρια,παω φροντ και τα καταλαβαινω αλλα πανω που λεω "α ενταξει ευκολο μπορω να το λυσω" τα ξεχναω ολα..δε μπορω να λυσω ασκησεις και νιωθω πως θελω εναν καθηγητη πανω απο το κεφαλι μου για να με βοηθαει.ειμαι αργη.

Έφτασε κι αυτή η αγαπημένη εποχή με άγριες διαθέσεις και μαζί έφτασε η στιγμή να βγάλω έξω το κάτασπρο δερματάκι μου και το αψεγάδιαστο προσωπάκι μου, κυρίως τις βραδινές ώρες, μη χαλάσουμε κ την επιδερμίδα μας. Και τι έκπληξη?? Όλες οι κορασίδες να με καρφωνουν με τα άπληστα βλέμματά τους από την κορφή ως τα νύχια, με πόθο, αλλά κ απορία.... φάτε μάτια ψάρια!! Φιλάκια!

Μου άρεσε ενα παιδί στη δουλειά. Δεν έκανε κάποια κίνηση και μια μέρα πήρα πρωτοβουλία να του μιλήσω εγώ γιατί ήταν πανέμορφος και δεν άντεχα. Από τότε μου μιλούσε και αυτός ώσπου μια μέρα μου πρότεινε να βγούμε. Τελικά ξεκινήσαμε κατι ερωτικό και ήμουν πολύ χαρούμενη. Είμασταν και οι 2 εχεθυμοι για τη σχέση μας. Πριν λίγο καιρό όμως κουτσομπολευαμε με μια συνάδελφο ποιοι είναι οι κουκλοι της εταιρίας και μου είπε ότι τον δικό μου τον θέλουν αρκετές αλλά δεν μπορούν να κάνουν κάτι γιατί έχει σχέση αρκετά χρόνια και πάει για γάμο με την γυναίκα του. Λεω αποκλείεται και μου δείχνει εικόνες από το φβ της γυναίκας του που είναι μαζί (ο ίδιος δεν έχει φβ). Έπεσα από τα σύννεφα. Γιατί να μου το κάνει αυτό; Γιατί 4 μήνες να με κοροϊδεύει; Κλαίω κάθε μέρα δεν αντέχω :'(((

προσπαθω μερες τωρα να μεινω ψυχραιμη αλλα σημερα σα να ξεχειλισε το ποτηρι...προσωπικη ζωη δεν εχω,οι παρεες μου ακολουθουν την δικη τους ζωη οποτε δεν ειμαι πλεον στις προτεραιοτητες τους και λογικο ειναι. οποτε προσπαθω να διεκδικησω πραγματα για μενα.ηθελα να κανω μεταπτυχιακο στο πανεπιστημιο μου και εμαθα οτι ειναι δυο θεσεις. αλλου δε μπορω να παω γιατι ειμαι ηδη στις εστιες και τα οικονομικα μας ειναι δυσκολα.με απερριψαν απο δυο ανασκαφες μεσα σε μια βδομαδα και κανενας συμφοιτητης μου που εχει ηδη συμμετασχει δε μου δινει μια συμβουλη ή καποια εναλλακτικη λες και θα του φαω καμια θεση σε πολυεθνικη.εχω αρχισει να απελπιζομαι. εκει που παω να διεκδικησω κατι για μενα, ξαφνικα γκρεμιζεται λες και δεν το αξιζω. τοσο παραλογες ειναι οι απαιτησεις μου;;;κομματια εχω γινει...

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά,κρατάω ακόμη κάποιες σταγόνες απ'το τελευταίο άρωμα που μου χάρισες!!!Μη με ρωτάς γιατί...Ίσως,για όλους εκείνους τους λόγους,που εσύ δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις,ούτε ποσο βαθιά σε αγάπησα,ούτε πόσο πλήρωσα γι'αυτό.