ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

είναι το πως πιστευούν ότι ''δικαιούνται'' να τους συμβαινουν μόνο καλά πράγματα. Έτσι, κολλάνε στα προβλήματα τους και αισθάνονται άτυχοι και δυστυχείς. Συνήθως παραβλέπει κανείς, ότι όσοι τα έχουν όλα και δεν πασχίζουν για τίποτα είναι πολλές φορές και οι πιο κενοί από όλους και θεωρεί ότι αν όλες οι σκοτουρες του εξαφανιστούν θα ευτυχισει. Είναι αυτό που λέμε ότι ''το μεγαλυτερο προβλημα σου είναι ότι νομίζεις ότι δεν θα επρεπε να εχεις προβληματα''. Στην πραγματικότητα τα προβληματα είναι αναποφευκτα και υπάρχουν παντου. Τίποτα από όσα φτιαχνουμε εμεις οι όχι τελειοι ανθρωποι δεν μπορει να είναι τέλειο. Ετσί στην εργασία, στον ερωτα, στην οικογένεια και στην φιλία πάντα μα πάντα θα υπάρχουν προβλήματα. Αφού είσαι ζωντανός είναι απόλυτα λογικο να αποτύχεις, να σε πληγωσουν, να σε παρατήσουν, να σε εκμεταλλευτούν ,να σε κοροιδέψουν γενικα αναμένεται να πονέσεις. Είναι δύσκολο κανείς να το αποδεχτεί, αλλά μόλις τα καταφέρει αποκτά μια δύναμη τεράστια. Από το να στεναχωριέται ,να απορεί τι πήγε στραβά, να έχει ενοχες και να αισθάνεται λίγος/η, στρέφει όλη του την ενεργεια στο να ξεπεράσει κάθε πρόβλημα. Και στις πιο δύσκολες στιγμες χαμογελαει και δεν νιωθει ποτε κενό, δεν φοβάται την αποτυχια, παίρνει ρίσκα και προχωράει. Μερικες φορές είμαι από αυτούς τους ανθρωπους που αποδεχονται τα προβληματα τους. Τότε είναι που είμαι και χαρούμενη. Συνήθως δεν τα καταφερνω και τόσο καλά σε αυτό, αλλά γίνομαι όλο και καλυτερη!

Song: Vodka Juniors - Whiskey and the rainΑπό τα 17 χρόνια θυμάμαι μετά βίας τα 10, και όχι ξεκάθαρα. Μετανιώνω που δεν έβγαλα έστω μια φωτογραφια τις στιγμές που γέλασα μέχρι δακρύων, που έκλαψα και πόνεσα, που γνώρισα καινούργια άτομα, που απογοητεύτηκα. Δε θέλω να ξεχάσω πως έφτασα εδώ.Υ.Γ: το καλοκαίρι πριν τις πανελλήνιες δεν είναι πάντα το χειρότεροhttps://m.youtube.com/watch?v=phFhOcxG2g0

Είμαι 20 χρονών κι εδώ και τρεις περίπου μήνες εργάζομαι σε ένα αρκετά υπεύθυνο πόστο. Είναι η πρώτη φορά που εργάζομαι και κάνω λάθη, απροσεξίας και αφηρημαδας, αλλά όχι σημαντικά. Η συνάδελφος, μου , έχοντας περισσότερες ευθύνες από εμένα, λόγω εμπειρίας, τελευταία μου φέρεται και μου μιλάει πολύ άσχημα, επειδή την κουράζω κι επειδή, εξ αιτίας μου, έχει πολλά πράγματα να κάνει. Και χθες μίλησε στο αφεντικό μου και μου μίλησε κι εκείνος ιδιαίτερα άσχημα. Ότι είμαι ανεύθυνη, ότι επιβαρύνω την συνάδελφο, κι ότι κάνω μόνο για γλάστρα. Το θέμα είναι ότι εγώ είμαι άνθρωπος που δεν μιλάει, καταπίνω τα πάντα. Κι αυτό κάποιοι το εκμεταλλευονται. Ειλικρινά προσπαθώ πολύ και είμαι περήφανη για όσα έχω καταφέρει ως τώρα, επειδή, ξαναλέω, είναι μια δύσκολη θέση. Το αφεντικό όμως με θεωρεί άχρηστη, μου αφαίρεσε αρμοδιότητες. Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω όλο αυτό?

Δεν έχω καταφέρει να τελειώσω ποτέ στο σεξ με το τωρινό μου αγόρι. 2 χρόνια σχέση και ακόμα. Λόγω της καθημερινότητας μας, δεν έχουμε καθημερινη τριβή, παρα μονο 2 3 φορές την εβδομάδα. Το κακό είναι οτι πετυχαίνει πλήρη στηση μόνο σε μια, άντε 2 στάσεις. Ευτυχώς αυτες οι στάσεις μου αρέσουν, αλλά μέχρι πότε θα γίνεται αυτό; όταν πάμε να δοκιμάσουμε κάτι άλλο, έχει μείωση πολύ και ενώ προσπαθώ να μην τον κάνω να νιώσει άσχημα, ξενερώνω πολύ κάθε φορά. Απ την άλλη νιώθω οτι με αγαπάει και περνάω όμορφα πολύ μαζί του. Νιώθω όμως οτι στο μέλλον δεν θα αντέξω και θα αντιδράσω και δεν θέλω καθόλου. Χ. 27

Μου αρέσει ένας καλός μου φίλος. Θέλω να του το πω αλλά δεν ξερω πώς θα το πάρει. Επίσης δεν ξερω με ποιον τρόπο να του το πω ?? Δεν θέλω να 'μαι περάσει για ενα χαζο κοριτσακι που του την πέφτει. Αλλα απο την άλλη δε θέλω να πληγωθώ και εγώ αν αντιδράσει περίεργα. Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει?

Άγχος. Για το μέλλον και το παρόν. Συνεχή μικροπροβληματα υγείας. Άγχος. Και μετά χάλια ύπνος. Κακ μόλις πέσει η νύχτα τη Κυριακή δε κοιμάμαι καθόλου. Κανω ψυχοθεραπεία. Πάω και σε ψυχίατρο και παίρνω ηρεμιστικο. Κάποιες μέρες κοιμάμαι καλύτερα. Κυριακή προς Δευτέρα τίποτα. Ακόμα και με το ηρεμιστικο. Δεν έχω καταθλιψη. Η ψυχολόγος μου λέει ότι μόνο εγώ μπορώ να με βγάλω από αυτή τη δίνη. Να σκέφτομαι έτσι, ή αλλιώς. Μόνο που εκεί που το πιάνω και λέω θα το καταπολεμησω, έρχεται η αϋπνία της Κυριακής και τα γαμάει όλα. Δεν αντέχω άλλο. Είμαι 28 και έχω ξοδέψει κοντά 10 χρόνια σε ψυχολόγος. Έχω χάσει τόσα πράγματα απλά επειδή αγχώνομαι, φοβάμαι. Φτάνει πια.

Να σε βλέπω στον ύπνο μου! :-/

Προσωπικα μου αρεσει το βουνο το καλοκαιρι,εχει αλλη χαρη να βρισκεσαι στην ηρεμια της φυσης, χωρις κοσμο .χωρις αγχος... Εσεις τι προτειματε τελικα βουνο ή θαλασσα???

Απομακρύνεται από την σχέση. Δηλαδή δεν εξαφανίζεται αλλά δείχνει να νοιάζεται λιγότερο και ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με άλλα πράγματα. Είναι κάθε φορά πολύ αγχωτικό και με τρομάζει πολύ, αλλά είμαι πεπεισμενη ότι δεν φταίω εγώ κάπως για αυτό και φαίνεται ότι δεν το κάνει μόνο ο δικός μου αλλά σχεδόν όλοι. Με τον καιρό βρήκα έναν βολικό τρόπο να το αντιμετωπίζω. Δεν γκρινιάζω και δεν στεναχωριεμαι (πολύ). Αποδέχομαι τα συναισθήματα μου που θεωρώ απόλυτα φυσιολογικα και το κενό που μου αφήνει το γεμίζω με "σχέδια κατάκτησης" που θα τον φέρουν πάλι πιο κοντά αλλά περισσότερο κολλημένο. Είναι κάτι σαν παιχνίδι πια...

Πριν 9 μήνες ήμασταν δύο αγνωστοι εντελώς και ξαφνικά μια μέρα του Σεπτεμβρίου συναντιωμαστε συμπτωματικα στον δρόμο...Συμπτωματικα??? Δεν θα το έλεγα, δεν θα το έλεγα γιατί εντελώς τυχαία ρίξαμε και οι δύο τα χαρτιά για αναζήτηση νέου ερωτα..Θα μου πεις πιστεύεις σε αυτά??? Εμ, πως να μην τα πιστεύω πλέον αφού στα χαρτιά του καθενός βγήκαν τα χαρακτηριστικά του άλλου με μεγάλες λεπτομεριες...Συστήθηκαμε αμέσως χωρίς δισταγμο και το αποτέλεσμα? 9 μήνες κοινής συμβίωσης...9 μήνες γεμάτοι κλαμματα και φωνές...9 μήνες όπου ο ένας βοηθούσε τον αλλον στις δυσκολίες της ζωής...9 μήνες γεμάτοι ερωτα και πάθος...Και ξαφνικά λέμε μια μέρα από κοινού να βάλουμε ένα τέλος...ΤΕΛΟΣ??? Μα τα χαρτιά αλλά δεν λέγανε ρε παιδιά??? Απλά τέλος βάλανε τα σωματα μας που δεν βρίσκονται δίπλα δίπλα όπως παλιά..η καρδιά και το μυαλό συνεχίζουν να είναι μαζί κάθε μέρα,κάθε λεπτό...Το συμπαν μας βλέπει και γελάει...Το συμπαν το ξεκίνησε και το συμπαν θα το τελειώσει, εμείς απλώς συμμετέχουμε...Τελικα στην ζωή ένα είναι σίγουρο, " Ποτέ μην λες Ποτέ"