ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πρώτα ειδα μη πολύ ψηλή πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν μεσημέρι και ήταν φωτεινά. Μετά περπατούσα σε μια ανηφόρα που είχε θα μπους δεξιά και αριστερά. Δεξιά υπήρχε μια λίμνη όπου χελώνες έβγαιναν και έρχονταν κατά πάνω μου.Αφού εφτασα στο σχολείο που ήταν στην κορυφή του λόφου ετοιμάσω το χορευτικό μέρος της παράστασης με τα άλλα κορίτσια. Ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη. Το θέατρο στο οποίο παίξαμε ήταν σκοτεινό αλλά πίσως από τη σκηνή της παράστασης ήταν φωτεινά. Γύρισα πίσω και ο Μάριος Πριαμος Ιωαννίδη μου πέταξε τις που εντάξει από τον εσωστρεφης στο γεμάτο μπαρ .Πήγαμε να αλλάξουμε περπατούσα μεσημέρι στις μύγες των ποδιών μας πάνω στην μπλε μακέτα και μετά κατέβηκαμε κάτι σκαλες.Τότε φτάσαμε σε ένα μεγαλοπούλα χολ με πολλές πόρτες ανοιχτές δεξιά ,αριστερά και ευθεία.Τότε είδα μια παλιά καθλήτρια μου από το γυμνασιο που μου είπε ξαφνισμενη πως μόλις έφτασα το 53 τέλος τουπάρχει σχολείου. Το δωμάτιο δεξιά είχε ένα μπλε σεντονί.Το δωμάτιο ευθεία είχε χαμηλό φωτισμό ήταν επιπλομένο και από το παραθυρο του φαινόταν μια στάση λεωφορείου.

Μαλιστα. Χωρισα επειτα απο τεσσεραμισι χρονια. Οι "κολλητοι" μου? Αχχαχαχαα! Με παρατησαν τωρα που ειδαν οτι ειμαι σκατα. Ποσοο γελοιοι ρε γαμωτο? Εγω που παντα ετρεχα για αυτους και ημουν ωρεεες μαζι τους μεχρι να τους βοηθησω να ξεπερασουν οτιδηποτε ασχημο, εγω που στις χαρες τους εκανα παρτυ και χαμογελουσα περισσοτερο απ τους ιδιους?! Γιατι ρε γαμωτο? Ειμαι εικοσι χρονων γυναικα και αυτη τη στιγμη χωρις κανεεεναν να μιλησω ή να βγω. Πως θα καταφερω να ξανασταθω στα ποδια μου? Πως να γνωρισω ατομα?

Ενα ωραιότατο πισωγύρισμα ενας έρωτας και μια απογοήτευση ξανα από την αρχή ειναι τα δώρα μου για αυτό το καλοκαίρι. Αν όλα αυτα συνοδεύονταν και απο ενα είσητηριο για καποιον νησί όσο πιο μακριά γίνεται χωρίς κλαμπ και κλαμπόβιους με ωραία θάλασσα, θέα και ησυχία νομιζω οτι δεν θα λυπομουν τόσο. Σημερα που ψάχνω ώμο να κλάψω δεν ξέρω γιατί θα κλάψω περισσότερο. Για σένα που πάλι ήρθες και έφυγες η για εμένα που δεν θα παω διακοπές!

Μερικές φορές νιώθω πως είσαι τελείως απών κι αυτό με απογοητεύει. Θα προσπαθήσω όμως να αναθερμάνουμε το ενδιαφέρον. Χρειάζεται ανταπόκριση και από τους δύο. Όχι μόνο πρωτοβουλία. Είμαι ανοιχτή στη συζήτηση για όσα μας απασχολούν. Πιστεύω όλα ξεπερνιούνται αν υπάρχει αγάπη και ενδιαφέρον μεταξύ των δύο. Από την πλευρά μου τουλάχιστον υπάρχει. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα. Μόνο άδεια μπορώ να την σκεφτώ και φορτική. Όλα μπορούμε να τα ξεπεράσουμε. Μας λείπει η επικοινωνία. Αν και με τον καιρό κι αυτή βελτιώνεται. Ήδη σε νιώθω πιο κοντά μου απ' ότι τον προηγούμενο καιρό. Πιο απτά. Πιο άμεσα. Νιώθω πως μπορούμε όλα να τα αντιμετωπίσουμε με τη σωστή μέθοδο. Κι αυτή είναι μάλλον η διαλλακτική και όχι η αυταρχική ή επικριτική σε όλα. Ελπίζω. Καληνύχτα.

να μπρούσαμε να αράξουμε στην ταράτσα σου ένα βράδυ, φιλικά ή μη, κι ας ήταν το τελευταίο μου μεγάλο λάθος. Να σου μιλήσω, να πιούμε, κι ας το μετανοιώσω μετά, όπως έχω μετανοιώσει γι άλλα τόσα. Και να λήξει έτσι, ήρεμα και ωραία, όπως θα το θελες φαντάζομαι, γιατί συνέχεια δε μπορεί να υπάρξει.

Πως φέρνεις εναν αντρα ξανα κοντά σου ενω σε εχει θεωρησει δεδομένη?? Και ενω Εκδηλώνεις το.ενδιαφέρον σου αλλα αυτος σε θεωρει υπερβολικη? Και λεει οτι ολο αυτο το ενδιαφέρον τον ξενερωσε και τον απωθει?

Είμαι ερωτευμένη με φίλο που έχει κοπέλα. Δεν το δείχνω με κάποιο τρόπο ούτε και σκοπεύω να το εκδηλώσω, αλλά με διαλύει μέσα μου να ξέρω ότι τα βράδια σκέφτεται κάποια άλλη..

Αυριο θα της πω πως αν ειναι να μεινουμε μαζι , τουλαχιστον να υπακουει στους βασικους κανονες υγειηνης. Αλλιως να φυγει... Εχω που εχω τα προβληματα μου θα ασχολουμε και με αυτην... Καλη μου τυχη λοιπον.

Ειμαστε μαζι εναμιση μηνα...τις προαλλες χρειαστηκε να παω νοσοκομειο με το ασθενοφόρο και αυτος δεν ηρθε καν να με δει...για μια αποσταση μιση ωρα...δεν ειναι λογικο να εχω ξενερωσει?τι ανθρωπος ειναι αυτος?συναισθήματα μηδεν? Υποτιθεται είναι ερωτευμενος......και στο νησι ειμαι μονη μου δεν εχω κανεναν..τι θα κανατε στη θέση μου?

Όποιος μπορεί ας με βοηθήσει! Θελω μια γνώμη...ημουν με συμβαση σ ενα μερος για δουλεια . στο διαστημα αυτο γνώρισα εναν και ημασταν μαζι οκτω μηνες . Όμως αυτος δεν δουλεύε και βγαιναμε συνεχεια..ομως εδω κ δυο μηνες δεν δινει δεκαρα μου λεει πως τον πιεσα και ξενερωσε...Όμως εγω τον αισθανθηκα δικο μου άνθρωπο..εκανα πολλα για αυτόν και τώρα παρακαλαω για να βρεθουμε για εναν καφε να του εκδηλωσω για αλλη μια φορα αυτα που νιωθω για αυτόν..με εχει στο περιμενε και ολο βαζει ως προφαση τη δουλεια ...δεν παιρνει αποφαση να βρεθουμε και εχω κουραστει..νιώθω απόρριψη μονο αυτο!! Τι να κανω για να αλλαξουν τα πραγματα??πως τον ξαναφερνω κοντα μου?