δεν πήρα πίσω ούτε στο ελάχιστο ότι προσέφερα; Έκανα σχέσεις με ανθρώπους κομπλεξικούς και γεμάτους ανασφάλειες που τα φόρτωσαν όλα σ' εμένα και μετά απλά έφυγαν (μην μου πείτε γιατί, σιγά σιγά καταλαβαίνες ποιόν έχεις μπροστά σου, αλλιώς θα είχα τρέξει μακριά τους εξ αρχής). Φίλες που λένε ότι η φιλιά δεν είναι για πάντα και να ζήσουμε την στιγμή (???), άλλες που παρουσιάζουν τον εαυτό τους σαν το τέλειο άτομο και τελικά είναι ακόμα πιό τοξικές από τους ανθρώπους για τους οποίους γκρινιάζουν. Πότε σταματήσαμε να νοιαζομαστε πραγματικά για τον άλλον και να θέλουμε να ακούμε μόνο τον εαυτό μας; Αν είναι έτσι καθίστε σπίτια σας. Α όχι, κάπως πρέπει να φουσκώσει το εγώ σας. Απλά αναρωτιέμαι, γιατί; Όταν δέχεσαι την αγάπη του άλλου πρέπει να ξέρεις να ανταποδίδεις. Λυπάμαι που το λέω αλλά εύχομαι να νιώσετε το ίδιο, η ίσως το ζήσατε και για αυτό είστε έτσι. Αλλά το να είσαι ζώον δεν είναι ποτέ η σωστή επιλογή. Τα είπα και βγήκαν από μέσα μου, ουφ.