ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω φουλ άγχος. Οι ερωτήσεις που κάνω στους άλλους ας πούμε για διαδικαστικά πράγματα , εκκρεμότητες με τη σχολή, χαρτούρα κτλ με κάνουν να φαίνομαι χαζή στους άλλους ενώ δεν είμαι. Οι άλλοι καταλαβαίνουν το άγχος μου και νιώθω σαν να με λυπούνται κατι που σιχαίνομαι αλλά έτσι οπως κάνω το καταλαβαίνω. Ρωτάω πράγματα ξανα και ξανά και γίνομαι ενοχλητική ενώ δεν το θελω φυσικά και όλο αυτό έχει στόχο να καταλαγιασει το άγχος μου . Μου απαντάν ακόμη και άτομα που δεν το περίμενα και νιώθω ότι ασχολούνται μαζί μου μονο και μόνο γιατί με λυπούνται. Ενας κύριος μάλιστα επανελλημένες φορες μου έχει πει εσύ γιατί ρε εσύ είσαι τόσο ανασφαλής αφού τα ξανάπαμε....νιωθω τοσο χάλια...πρέπει να πάω σε ειδικό μα ντρέπομαι να το πω στους γονεις μου όχι ότι είναι ντροπή απλά δεν θελω να τους στενοχωρήσω κσι να με βλέπουν αλλιωε μετα....για αυτό όλοι να έχετε κατανόηση και υπομονή με άτομα σαν εμένα γιατί μέσα τους βράζουν.....Αλήθεια γιατί ειμαι ετσι τόσο αδύναμη;;.....

'Όλη η ιστορία αρχίζει την πρωτοχρονιά...Μπαίνουμε σε παιχνίδι εγώ η κολλητή μου και το αγόρι της (κάναμε παρεούλα όλοι μαζί), γελούσαμε και περνούσαμε τέλεια...Μετά μόλις τελιώσαμε μου λέει η κολλητή μου ότι το αγόρι της αισθανόταν πολύ άβολα πλεον μαζί μου γιατί τα αστεία μου είναι περίεργα (ενώ στην κολλητή μου της αρέσουν πολύ) και πιο συγκεκριμένα επειδή πέταξα 2 σεξουαλικά αστεία...Τον πείραξε τόσο πολύ που άρχισε να της λέει "Πρόσεξε την μην σου βγει όπως οι άλλες σου οι φίλες...".Όταν τα μαθαίνω όλα αυτά στεναχωριέμαι φουλ γιατί έχω ζήσει πολύ απόρριψη στην ζωη μου λόγω της αυθορμητικότητας μου και είμαι σε φάση "'Όχι και η παρέα μου έλεος...".Τέσπα από εκείνη την μέρα και μετά έβαζα λόγια στην κολλητή μου ότι είναι κομπλεξικός και την έλεγα "Πρόσεχε τον και εσύ λύστα τα θέματα του γιατί έχει θέματα με τον εαυτό του",και συμφωνούσε μαζί μου...Μετά από μέρες με έπιασε μια βλακεία και την έλεγα πράγματα μεταξύ αστείου και σοβαρού..Ξέρω τεράστιο λάθος...Και την είπα μήπως το αγόρι της αισθάνεται άβολα με όλες της τις φίλες (έτσι μου είχε πει ότι αισθάνεται το αγόρι της) επειδή φοβάται να μην τις ερωτευτεί...Βαρύ ξέρω αλλά με αυτήν την κοπέλα τα λέμε όλα χύμα και γελάμε με τις ώρες...Και δεν κατάλαβα εκείνη την ώρα ότι είναι κακό...Αλλά την επόμενη μέρα κατάλαβα ότι μου βγήκε μια κακία το προηγούμενο βράδυ και μόλις το σκέφτομαι μου στέλνει η κολλητή μου ένα κατεβατό και μου λέει ότι αισθάνθηκε τόσο άβολα χθες και ότι δεν θέλει να έχω καμιά επικοινωνία με το αγόρι της γιατί της μπήκε υποψία ότι κάτι παίζει μεταξύ μας καθώς την επηρρέασε και πάρα πολύ το όνειρο ότι έιχανε βγει ραντεβού και την παράτησε στο όνειρο για μένα...Το ξεκαθαρίσαμε το λύσαμε όλα καλά (έτσι και αλλιώς ποτέ δεν μιλούσα με το αγόρι της μόνο όταν βγαίναμε παρέα)...Το βράδυ μιλάει στο αγόρι της..Όταν την έστειλα μετά από το διάβασμα μου απαντούσε με ένα ναι /όχι ...Και την ίδια στιγμή από μια εφαρμογή που βλέπω ποιοι μου κάνουν follow στο ίνστα, βλέπω ότι το αγόρι της με έκανε unfollow...Με έπιασε ένα κλάμα και της λέωότι δεν νιώθω καλά πάρε με και με αδιαφόρησε και έπαιξε με το αγόρ της game..Ευτυχώς με πήρε μετά γιατί την παρακάλεσα και μου μιλούσε πολύ νευριασμένα λέγοντας ότι την ενοχλώ και δεν συμβαίνειι τίποτα...Και ότι απλά θέλει να το ξεπεράσει γιατί της φάνηκαν βουνό όλα αυτά και της λεω εγώ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΠΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΟΥ ΟΥ ΝΑ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΚΙΟΛΑΣ?Και μου λεει το ξέρω είναι μία παράνοια και μετά το κλείσαμε...Πέρασαν 2 μέρες και μου μιλάει πολύ κρύα...Τι να κάνω? Υποψιάζομαι ότι το αγόρι της την επηρρεάζει...

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος σας παρακαλώ τι σημαίνει *φεύγω για να τον προστατεύσω;;;*δεν το καταλαβαίνω. οκ ξέρω ότι δεν αισθανόταν το ίδιο με μένα εγώ γουστάρα παραπάνω. Ενώ είχαμε τόσο μεγάλη χημεία σαν άνθρωποι νοιαζόταν ο ένας τον άλλον ίδιες σκέψεις και ίδια θέλω από έναν άνθρωπο δεν υπήρξε μάλλον ερωτικό έντονο συναίσθημα. μυνήματα τύπου μου λείπεις σε σκέφτομαι πράξεις αγάπης και ενδιαφέροντος και στο τέλος κενό. το θέμα ότι εγώ γουστάρω πολύ την τύπισσα βγαίναμε για κάνα τρίμηνο σχεδόν. έχει θέματα εμπιστοσύνης η αλήθεια είναι. Αλλά πώς γίνεται όντως να νοιάζεσαι έναν άνθρωπο τόσο πολύ και να εξαφανίζεσαι;;;; Πολλοί θα μου πείτε ότι να κάλυπτα κάποια ανασφάλεια , μα η τύπισσα δέχεται πολλά φλερτ στην ζωή της με κάποιο τρόπο με ξεχώρισε αλλά δεν προχώρησε.Τι κάνουμε τώρα;;; Κάνω καμιά προσπάθεια;;; Ίσως το δει αλλιως;;;

ενω τον γουσταρω τοσο πολυ σε ενα δευτερολεπτο τα εχω καταστρεψει ολα

Είμαι από τους ελάχιστους άντρες που ενώ οδηγάνε πολύ καλά δυσκολεύομαι να παρκάρω ακόμα (που σημειωτέων έχω ένα μικρο suzuki swift.)

Αυτή την στιγμή της ζωής μου ξανανακαλυπτω μουσική και μαθαίνω γαλλικά. Αν δεν ήμασταν σε lockdown, σίγουρα θα έκανα πολύ περισσότερα! Και αυτά μετά από ένα πρόσφατο διαζύγιο από ένα γάμο που μετρούσε 10 χρόνια και με κράτησε πίσω, με έκανε να χάσω τον εαυτό μου και την ζωή μου.Γι'αυτό κοιτάξτε μπροστά και αφήστε τις γκρίνιες! Δυστυχώς οι απαντήσεις στα οποία "Γιατί?" βρίσκονται μόνο στο μυαλό αυτού που παίρνει τις αποφάσεις και ευτυχώς δεν διαθέτουμε όλοι το ίδιο!

Ειναι ώραίο να μην φοβάσαι, δν εννοώ τιποτα αλλά εκείνα που διαμόρφωσαν την ψυχολογία σου και τν συμπεριφορά σου.Δεν φοβάμαι να μείνω μονη, δεν φοβάμαι να χωρίσω, δεν φοβάμαι να απαιτώ, δεν φοβάμαι να λέω την γνώμη μου, δεν φοβάμαι να λέω οχι, δεν φοβάμαι να κάνω τις επιλογέςμου , δεν φοβάμαι την γνωμη των άλλων!Μόνο έτσι πιστεύω θα είμαστε καλά..

Παιδια χελπ, μολις μπηκα 3ο ετος σε μια σχολη που ναι μεν εγω διαλεξα , αλλα τελικα πιστευω δεν με εκφραζει , περναω τα μαθηματα αλλα νιωθω οτι δεν θα χρησιμοποιησω ποτε το πτυχιο . Ειμαι 21 χρονων και νιωθω σαν να εχω αποτυχει και οτι δεν μπορω να προσφερω κατι ουσιαστικο στην κοινωνια. Το χειροτερο ειναι οτι ημουν καλος μαθητης και ολοι με προετρεπαν να παω ιατρικη ή πολυτεχνειο ( περνουσα με τα μορια που εγραψα) αλλα εγω ¨επαναστατησα¨και δεν το εκανα , αφου δεν ηταν ονειρο μου να γινω γιατρος ή μηχανικος . Νιωθω οτι ειμαι απογοητευση για τους γονεις μου. Γενικα περναω μια φαση που δεν νιωθω τιποτα , δεν με νοιαζει τιποτα , ειμαι απαθης αλλα μονο ετσι μπορω να ζησω .

εγώ του είπα να χωρίσουμε,γιατί κάτι μου λείπει;Χωρίσαμε πολιτισμένα και μιλάμε σαν φίλοι,και έρχεται και πηγαίνουμε για περπάτημα.Η αλήθεια είναι πως δέν θέλω να τον δώ με καμμία άλλη.

την πρωτη καραντινα την περασα οικτρα ,μετα απο την προδοσια και την εγκαταλειψη ,ηρθε και η δευτερη καραντινα και ολοκληρωθηκε το σκηνικο Ολη την ημερα στο τρεξιμο και στην δουλεια και το βραδυ μπροστα στην τηλεοραση να μπουκωνω το συναισθηματικο κενο ,μεσα απο το ψυγειο Καθε πρωι λεω οτι ειμαι χαζη και πρεπει να το ξεπερασω αλλα το βραδυ ξανακυλω. Ουτε το περπατημα ,ουτε η γυμναστικη βοηθουν.Πολλοι θα πουν για ψυχολογο αλλα θεωρω και πιστευω οτι ο ανθρωπος μπορει να κανει τα παντα μονος του και να ξεπερασει τα οποια προβληματα και τις δυσκολιες που του εμφανιζονται .Εχω καταλαβει οτι καπου παρατησα τον εαυτο μου ,τον εβαλα στα αζητητα και φροντιζα παντα τους αλλους ,οποτε ξεπερασα την κοκκινη γραμμη και αντιδρω με το νυχτερινο φαγητο.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ,ΤΟ ΟΦΕΙΛΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ .Ειναι μια εξομολογηση για εμενα για να μπορεσω να συνελθω