ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

και πονάω. Δεν θέλω να μου συμβαίνει άλλο αυτό και δεν ξέρω τι θα κάνω όταν δεν θα έχω ανθρώπους γύρω μου και θα ζω μόνη. Θα τρελαθώ, θα υποφέρω κάθε μέρα. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Πλέον μου προκαλείς μόνο δάκρυα. Δεν γελάμε, δεν παίζουμε, δεν κάνουμε έρωτα, δεν περνάμε καλά. Τι κάνουμε λοιπόν οι δυο μας;

Στο πρώτο έτος έκανα κάτι με μια κοπέλα Μετά από εκείνη πήγα με άντρα, έκανα σχέση με άλλη γυναίκα αλλά ακόμη είμαι κολλημένη μαζί της Νιώθω ότι δεν θα την ξεπεράσω ποτέ Έχει κολλησει στο μυαλό μουΕκείνη τώρα έχει σχέση με άντρα δεν ξέρω αν θέλει κάτι μαζί μου ΠφφφφΤι να κάνω ??

Τωρα που μπορω εγω δε θες εσυ! ("Μπορω" ... Που λεει ο λόγος. ..αλλα θα μπορουσα!)

Να σε ζηλεύει το fuck buddy σου;ενώ στην αρχή ούτε καν...

και έχουν και μωρό. Στην ηλικία μου. 26. Και εγώ ένα άκυρο πτυχίο πανεπιστημίου χωρίς δικαιώματα πήρα και σταμάτησα εκεί. Γιατί είμαι τεμπέλα και θέλω τη καλοπέραση. Γιατί φροντίζω να γεμίζω μόνο όμορφες στιγμές. καλές οι όμορφες στιγμές αλλά έχω ξεχάσει να στρώνω κώλο και τα χρόνια περνάνε. Αυτά. Εγώ να τ ακούω.

Τον τελευταίο χρόνο βρίσκομαι σε μια πόλλη καλή σχέση με έναν άνθρωπο που ταιριάζουμε πραγματικά πολύ. Περνάμε ωραία μαζί, είμαστε ειλικρινεις μεταξύ μας και πραγματικά μοιράζομαστε τα παντα. Ειναι με διαφορά η πιο ουσιαστικη σχέση που έχω κανει... Το πρόβλημα είναι πως τον τελευταίο καιρό η συμπεριφορά του έχει αλλάξει. Έχουμε απομάκρυνθει αρκετά και δεν μιλάμε όπως πάλια. Οταν του λέω να βρεθούμε βρίσκει άκυρες δικαιολογιες για να με αποφύγει...Ανησυχισα για αυτόν γιαυτό μίλησα με κάποιους κοινούς μας φίλους και μου είπαν πως το έχουν προσέξει και αυτοί. Προσπαθήσα να του μιλήσω άλλα επιμένει πως όλα είναι καλα και μου λέει να μην ανησυχω. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει...Πάντα μίλαγαμε ο ένας στον άλλο όταν είχαμε προβλήματα! Του τηλεφώνω και δεν το σηκώνει, του στέλνω μήνυματα και δεν απαντάει... Τις περισσότερες φορές που περνάω από το σπίτι του κάνει πως και καλά δεν έιναι μέσα. Εχθές μου άνοιξε και φαινόταν κουρασμένος και στον κόσμο του. Δεν μου μίλαγε καν και οταν πήγα να τον αγκαλιάσω και προσπαθησα να τον κάνω να μιλήσει ήταν ανέκφραστος και το μόνο που μου είπε ηταν "Συγνώμη που σε ταλαιπωρω και εσένα" Σηκώθηκα και έφυγα γιατί δεν μπορούσα να τον βλέπω έτσι! Νιώθω τοσο άσχημα που δεν είναι καλά και δεν ξέρω καν τι έχει για να τον βοηθήσω. Χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα και δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι αλλο να κανω. Από την μια σκέφτομαι πως μπορει να θέλει λίγο χρόνο μόνος του και δεν θέλω να τον πιέσω αλλά δεν μπορω άλλο... Αυτή η κατάσταση με στεναχωρει πάρα πολύ.

Λοιπον..ολα ξεκινισαν οταν ημουν 17χρονων και ειχα μπει μεσα σε ενα ανσανσερ και ποτε μου δεν ειχα κλειστοφοβια....ηταν το ανσανσερ του σχολειου μου το οποιο σαν ημουν μεσα εχει σταματησει εκλεισαν τα φωτα σταματουσε να δουλευει επαθα πανικο αρχισα να ουρλιαζω με τα απο 10λεπτα περιπου μου εχουν ανιξει και ηρεμισα ..μετα οταν εχω μπει στην ταξη και εκλεισαν τα παραθυρα και την πορτα ενιωσα φοβο και πανικο !! Προσπαθουσα να ησυχασω.. Την επομενη μερα ηταν ολα φυσιολογικα και μετα απο 1μηνα πηγα για διακοπες στην παφο στον πατερα μου οπου ειχα ξαναπαει παλιοτερα. Και οταν εφτασα και νυχτωσεν εννιωθα οτι δεν αναπνεα ενα φοβο οτι ειμαι μακρια απο το χωριο μου (παραλιμνι 3ωρες απο την παφο) και ειχα μεγαλο πανικο και αγχος και εκανα εμετο λεω θα μου περασει. Ομως ηταν χειροτερα ειπα του πατερα μ θελω να παω πισω αλλα δεν ηξερε οτι ειχα κρισεις πανικου δεν του μιλισα νομιζε πως ειχα γαστρατεριτιδα μολις εφτασα παραλιμνι σπιτι μου ενιωθα φισιολογικα!ολα καλα! Ομως..τις νυχτες ξυπναγα και φωναζα θελω να παω παραλιμνι και ανοιγω το παραθυρο και βλεπω οτι ειμαι σπιτι. Και ακομα μου συμβαινει αυτο ...και οταν συνυδοποιο οτι ειμαι σπιτι ησυχαζω. Μετα απο κανενα χρονο ηταν ολα ενταξει αλλα ξαφνικα ηρθε φοβος οταν νυχτονη ...οταν παω σε αλλο χωριο .. Ειχα κανει τα νυχια μου μανικιουρ μου εβαλαν τζελυ μετα απο μερες δεν τα ηθελα πανω μ σκεφτομουν ασυναρτισιες.οτιν δεν θα φυγει το χρωμα ποτε! Και ειναι πανω μ και δεν φευγω ενιωσα πανικο πηρα το μαχαιρι και τα εξισα και πονουσα....και μετα ηρεμισα...τι να κανω? Θελω την βοηθεια σας.....

Λίγο το ηλιοβασίλεμα, λίγο που θα φυγω σε λίγες μέρες. Ειναι και αυτο το ριμαδι το καλοκαιρινό μου απωθημένο, που με παίζει. Θα γυρισω πίσω Αθήνα, η ζωή μου δεν θα είναι ίδια. Θα μου λείπουν αυτές οι μέρες, θα μου λείπει εκείνος, θα μου λείπει που δεν θα τον βλέπω. Η διάθεση μου είναι στα πατώματα. Θέλω να μείνω εδώ και θέλω να με θες!

Κάτι συμβαίνει..το νιώθω..δεν θες να με δεις..μεγάλο λάθος..όλα ξαναγυρίζουν στην αρχή..εγώ θα επιμείνω..χωρίς εσένα το μέλλον κενό..Χρήστος

Ελεος πια... πλεον το ακουω και βγαζω σπυρακια!