ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καθε βραδυ τα ιδια. Οι ιδιοι τσακωμοι. Και εγω να καθομαι να ακουω χωρις να κανω τιποτα. Δεν μπορω αλλο, κουραστηκα. Θελω να κλαψω και να φωναξω και να σηκωθω να φυγω.Πως γινεται να τα κρυψω ολα μεσα μου, και να μη δειξω σε κανεναν τι περναω; Γιατι μου φαινεται οτι καποια στιγμη θα ξεσπασω. Δεν αργει αυτη η στιγμη.

αρχικα,να προλαβω οσους θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν, και να πω οτι δε χρειαζεται να το κανουν, ξερω η ιδια ποσο ασχημο ειναι ολο αυτο και βιωνω καθε δευτερολεπτο με απολυτο αγχος και τυψεις.λοιπον εγω, ειχα χρονια σχεση, χώρισα και πριν λιγο καιρο εμφανιστηκε και τα ξαναβρηκαμε... τον αγαπαω κ οσο καιρο ημασταν χωρια ημουν πραγματικα πολυ θλιμμενη χωρις να εχω ορεξη για τιποτα. Βεβαια δε μου φερθηκε καλα στο χωρισμο και εχω πολλες επιφυλαξεις για εκεινον.Με το που εμφανιστηκε ομως- 2 μερες πριν- βρηκα ενα παιδι που μου αρεσε και αρχισαμε να μιλαμε. Περναμε τελεια κ θελω πολυ να τον βλεπω!Εχω καταληξει να βγαινω και με τους δυο και να προσπαθω να κρυφτω... ο πρωτος ειναι σιγουρος οτι ειμαστε ξανα μαζι, ενω ο δευτερος μου δειχνει ενδιαφερον, δεν εχουμε πει οτι ειμαστε σε σχεση αλλα μιλαμε συνεχως !Δεν ξερω τι να αποφασισω... ποιον να διαλεξω κ ποιον να διωξω..νιωθω οτι θελω χρονο και οτι θελω κ τους δυο το ιδιο..

Γεια ας εξομολογουμαι οτι κραταω μεσα μου κ ποναω.. Τους τελευταίους μήνες διαγνωστικά με ένα θέμα υγείας αρκετά σπανιο το τελευταίο διάστημα έχει επιδεινωθεί χωρίς να μπορούν οι γιατροί να βρουν κάποια εμφανής αίτια γιατί συμβαίνει αυτό να πω πως εκτός εσωτερικά γίνεται κ εμφανές εξωτερικα έχει επηρεάσει όλη μου την ψυχολογία γιατί εκτός από κάποια πονακια έχω να αντιμετωπίσω κ το εμφανές πρόβλημα που δεν καμουφλαρετε ότι κ αν κάνω.. Υποφέρω αλλά δεν υπάρχει οριστική λύση στο πρόβλημα μου ότι κ αν κάνω.. Ο γιατρος μου πρότεινε μια θεραπεία αλλά δεν έχει 100% αποτέλεσμα κ η θεραπεία θα διαρκέσει 1.χρονο αν ολα πανε καλα ωστοσο οταν την σταματησω πιθανως θα εχω τα ιδια συμπτωματα Επίσης είναι πολύ δυνατά τα φάρμακα και δεν ξέρω αν θα πρέπει να την κάνω γιατί φοβάμαι μην κάνω κακό αλλού στον οργανισμό μου ο γιατρός μου ειπε πως αν θέλω να τα πάρω. Επίσης έτσι να μείνω δεν μπορώ έχω πάθει ήδη καταθλιψη. Είμαι μπρος γκρεμός κ πίσω ρέμα. Θέλω ξανά την ζωή που ειχα Θέλω ξανά να ξυπνήσω ενα πρωί και να είμαι όπως ήμουν. Είμαι 27 κ θελω να ζήσω χωρίς να με σχολιάζουν για την εμφάνιση μου. Έγραψα γιατί ήθελα να πω κάτι σε εσας που το διαβάζετε ως συμβουλή ΠΟΤΈ μην κοροϊδεύετε κάποιον για την εμφάνιση του γιατί δεν ξερετε τι μπορεί να περνάει κ ποσο πονάει γι'αυτό δεν το έχει επιλέξει αλλά του έτυχε δεν θέλει να το έχει αλλα το έχει σκεφτείτε πως κανείς σας δεν ξέρει πως μπορεί να είναι αύριο. Μην σας τρομαζει το διαφορετικο. αυτά ειχα να πω.

Πως βγαινεις απο μια σχεση που αλλα περίμενες και αλλα προκύπτουν; Τ κυριοτερα που πρεπει να υπάρχουν σε μια σχεση ειναι η εμπιστοσύνη και ο σεβασμος. Αν δεν υπάρχουν αυτα δεν υπάρχει λογος να βρίσκεσαι σ αυτη τη σχέση. Δεν γίνεται να σ μιλανε ασχημα καθε φορα που γίνεται κατι. Οπως συμπεριφερομαι θελω να εχω και την ιδια ανταποκριση. Βρε παιδιά πως είναι δυνατόν να αγαπας καποιον (οπως λες) και να συμπεριφερεσαι έτσι... βαρέθηκα, κουράστηκα, δεν μπορώ να στενοχωριεμαι συνεχεια. Αλλα πως φευγεις? Πως βρίσκεις τη δύναμη και το θαρρος να το κανεις αυτο? Πως?

Με τον πρωην μου χωρισαμε πριν κανεναν μηνα. Η πρωτοβουλια δικια του, συμφωνησα εν μερει στα επιχειρηματα αλλα διαφωνησα σε αλλα. Τον αγαπαω,πολλα χρονια σχεση.. ειπα να κρατησω μια επαφη,μια και αυτος θελει(απο τη μερια μου οχι σεξουαλικη,αυτος θελει βεβαια). Μιλαμε που και που περι ανεμων και υδατων..ειμαστε και σε αποσταση. Και ηταν να παω προς τα εκει το σκ, να δω και κατι συγγενεις..και ελεγα μια μερα απο τις πολλες να μεινω εκει. Το προτεινε αυτος,λεω ευκαιρια να θυμηθουμε τα παλια. Και τωρα σκαει το θεμα οτι προεκυψε να παει ενας ξαδελφος για δικους του λογους και θα τον φιλοξενησει. Και νευριαζω. Οχι επειδη δε θα παω,αλλα γιατι ρε γαμωτο,επιβεβαιωνομαι οτι δεν ημουν και φυσικα δε βλεπω να γινομαι προτεραιοτητα. Πες ρε γαμωτο "δε μπορω,θα εχω κοσμο." Παντα ειμαι εγω που ακυρωνομαι,παντα ημουν εγω η δευτερη. Ολο εγω ακυρωνομαι για καποιον αλλον. " Ρε Μαρακι σορι,προεκυψε να μας βγαλει ο Τασος για φαγητο". Ε πες δε μπορω. Εχω κανονισει. Οποτε λεω να μη παω γενικα σ'αυτον ξανα. Να πω ενα τελος αν και ξερω θα το μετανιωσω. Γιατι τον αγαπαω αλλα δε βλεπω προσπαθεια.

Η επιστροφή σε πρώην ενώ έχετε χωρίσει κ ενω κ οι δυο έχετε κάνει άλλη σχέση, θεωρείτε πως είναι "ξαναζεσταμενο φαγητό" η μήπως ένα διάλλειμα το οποίο θα κάνει τη σχέση να ξεκινήσει από την αρχη και θα πάει καλύτερα από ότι πριν;

Μέσα μου πονάω και έξω κάνω το καραγκιόζη.

σας εχει τυχει καποιον που σκεφτεστε εντονα να τον πετυχενετε τελειως τυχαια σε ανυποπτο σημειο εξω?

Αμα κοιμασαι με καποιον 4 φορας την εβδομαδα,θελεις δεν θελεις δεν δενεσαι με τον αλλον;

Πρώτο έτος φέτος, και σχεδον όλα τα παιδιά για κάποιο λόγο είναι σε αρκετά μεγαλύτερη ηλικία απο εμένα, δεν μπορώ να γνωρίσω καινούργια άτομα γιατί είναι ελάχιστοι αυτοί που πατάνε το πόδι τους καθημερινά στο Πανεπιστήμιο. Τα άτομα που έρχονται καθημερινά είμαι εγω και αλλά 2-3,τις άλλες μέρες βλέπω συνέχεια διαφορετικούς. Ενω δεν είμαι αντικοινωνική, δεν έχω ακόμα παρέα, διότι οι κοπέλες που γνώρισα στην αρχή ήθελαν να βγαίνουμε σχεδόν καθημερινά, αλλά λογω των οικονομικών μου και οτι δεν θέλω κιόλας, τελικα ξεκοψαμε. Δεν είμαι φυτό, αλλά διαβάζω αρκετά, γιατί υπάρχει και ένα επίπεδο δυσκολίας. Δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα το οτι δεν έχω παρέα, γιατί αυτο δεν μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα σοβαρό πρόβλημα. Το θέμα μου όμως είναι ότι εχω τους γονείς μου να με παίρνουν κάθε μερα τηλέφωνο, και να με ρωτάνε αν πήγα για καφέ με τα παιδιά και τέτοια(ποια παιδιά λένε δεν ξέρω) , και αγχωνονται περισσότερο απο εμένα για το αν θα κάνω φίλους η όχι, λες και είμαι κάνα παιδάκι. Απλά έχουν μείνει ακόμα στο ότι έκανα παρέα με πολλά άτομα οταν εμένα ακόμα μαζι τους, αλλα έχουν ξεχάσει οτι με αυτά τα άτομα έκανα παρέα απο το νηπιαγωγείο. Πρίν περάσω στις πανελλήνιες μου έλεγαν συνέχεια να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα και ξεκινησω ολη μέρα να είμαι ξενύχτια&καφέδες σαν τον αδερφό μου, τώρα μου λένε το αντίθετο. Μιλάω με τα ελάχιστα άτομα που βλέπω στο τμήμα μου καθημερινά, αλλα και αυτά ειναι αρκετά αφοσιωμένα στα μαθήματα όπως και εγώ