ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

όταν κάποιος λέει: "έχω ένα αρνητικό, δεν μπορώ να μου επιβληθώ"τι εννοεί βρε παιδιά;

Είμαι δευτεροετής φοιτήτρια σε μία σχολή που δεν μου περνά αδιάφορη, στην πόλη που μου αρέσει σε εποχές το λιγότερο δύσκολες και αυτό θα έπρεπε να μου ήταν αρκετό. Οι γονείς μου, ας μου επιτραπεί η έκφραση >, για να μην στερούμαι τίποτα και νιώθω μειονεκτικά απέναντι στους άλλους. Σημειωτέον δε ότι έχουν και άλλο παιδί= επιπλέον έξοδα. Για να μην μακρυγορήσω περισσότερο, διαπιστώνω συνέχεια πόσο κακομαθημένη, αχάριστη και εγωίστρια είμαι. Αντί να εκτιμήσω το γεγονός ότι μου επέτρεψαν να φύγω από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τη στιγμή που άλλα άτομα όχι μόνο δε μένουν σε εστίες, αλλά δεν έχουν ούτε καν τη δυνατότητα να μετακινηθούν, θέλω συνέχεια περισσότερα. Να πάω σε καλύτερο σπίτι (ζω σε παλιό) ,να ψωνίζω συνέχεια και άλλα τέτοια ωραία λες και είμαι γόνος να δίνω πέρα δώθε λεφτά. Αντί να σοβαρευτώ που έτσι όπως πάνε τα οικονομικά μας με βλέπω να επιστρέφω, να βρίσκω δουλειά και να πηγαινοέρχομαι στις εξεταστικές, το χαβά μου εγώ. Στο τέλος θα > τόσο δυνατό χαστούκι που δεν θα μπορώ να σηκωθώ.

μου αρέσει ένας και είμαι σίγουρη πως αρέσω και σε αυτόν.. είναι πολύ κλειστός και ντροπαλός όμως και έτσι αποφάσισα να του πω εγώ να βγούμε, δέχτηκε αλλά δεν έχουμε βγει χαχα και δεν ξέρω αν θα βγούμε και ποτέ!και μένω τώρα εγώ να σκέφτομαι αν θέλει και ντρέπεται ή δεν θέλει καν; από τότε που του είπα να βγούμε με το ζόρι με κοιτάει στα μάτια και δεν ξέρω πια αν το εννοούσε ή το είπε έτσι...και δεν θέλω φυσικά να τον πιέσω, αλλά όλοι μου λένε ότι πρέπει να του πω μέρα και ώρα γιατί αυτός δε θα πάρει μπρος αλλιώς...

7ος μήνας ανεργίας. Ψυχολογία στα πατώματα. Μέχρι τον Μάιο του 2017 ήμουν πολύ τυχερή στο θέμα εργασία. Δούλευα στο αντικείμενο σπουδών μου με αρκετά καλές απολαβές, αλλά με συμβάσεις ερευνητικού έργου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Αφού γνώρισα τον άνθρωπό μου, αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί. Έκανα πολλές προσπάθειες να βρω δουλειά στην Αθήνα, μέχρι που η τύχη μου χαμογέλασε (έτσι πίστευα τότε). Βρήκα συνεργάτη στην Αθήνα και είχαμε κανονίσει να ξεκινήσω να δουλεύω τον Ιούλιο. Έτσι λοιπόν, άφησα την προηγούμενη μου δουλειά, μετακόμισα και νοικιάσαμε σπίτι. Όταν ήρθε η στιγμή να συναντηθούμε με τον καινούριο εργοδότη για τις τελευταίες λεπτομέρειες μου ξεφούρνισε "Δυστυχώς δεν έχω λεφτά για να δουλέψεις". Και από τότε άφαντη η κυρία χωρίς καμία τύψη! Σόρρυ για το μεγάλο κείμενο ρε παιδιά αλλά με πνίγει και μένα το δίκιο μου.. Καλή τύχη σε όλους, η ζωή είναι πολύ σκληρή πολλές φορές!

Είμαι δευτέρα λυκείου και κάνω Φυσική και Μαθηματικά ιδιαιτέρα στο σπίτι με έναν γιό φίλου του πατέρα μου , ο οποίος είναι φυσικός και εδω και 2 χρόνια κάνει μαθήματα ,ξεκίνησε με εμένα και πλεον κάνει και σε άλλους. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν είμαι 100% ευχαριστημένος. [γενικα είμαι πολύ καλός μαθητικής στα τεστ γράφω πάνω από 18 (στα θετικά παντα)]το πρόβλημα μου είναι ότι λέει την θεωρία διαβάζοντας την απο το βιβλίο (τις περισσότερες φορες )και κάνουμε 3-4 (το πολυ )ασκήσεις ΤΟ 2 ΩΡΟ και πολλές φορές κολαει σε κάποιες .Δεν μπορώ να πω πως δεν με βοηθάει το μάθημα αλλα κάνω και πολύ προσπάθεια μόνος μου βλέπω βιντεάκια στο YouTube (που να εξηγούν την θεωρία )κάνω ασκήσεις από βοηθήματα και γενικά μόλις τα ακούω από το σχολείο οταν φτάνουμε (όπου έχω έναν πολύ καλό καθηγητή )τα καταλαβαίνω σε πολυ καλό βαθμό .Το θέμα είναι ότι μας έχει κάνει εκπτωσει και δεν πληρώνουμε όλην την τιμή που περνει στους άλλους και ο πατέρας μου έχει πολύ καλη σχεση με το πατερα του ...Πες φέτος οκ αλλά του χρόνου θέλω να πάω σε ένα φροντιστήριο νομίζω θα κερδίσω πιο πολλά . ( Απο την μια τρεπομαι να σταματήσω αλλα και από την άλλη δεν φταίω εγώ ας κάτσει να κάνει προετοιμασία και να έρχεται διαβασμένος δεν φταίω σε κάτι εγω ...Και ειναι πολλές οι φορές που μου έχει εξηγήσει κάτι με πολύ δύσκολο τρόπο και όταν πάω στο σχολείο μας το δείχνουν πολύ πιο απλά (όλα αυτά στα μαθηματικά στην Φυσική όπως και να το πεις και είναι το θέμα του αλλα και εκεί κολαει κάποιες φορές )Συγνωμη που σας κούρασα αλλα και εγώ θέλω κάπου να τα πω ://

δεν είναι "όλες οι κοπέλες έξω".Άλλες δεν έχουν να φάνε. Άλλες έχουν άρρωστους να φροντίσουν και δεν μπορούν να τους αφήσουν μόνους. Άλλες είναι οι ίδιες άρρωστες ή ανάπηρες. Είπαμε, ο καθένας έχει τα δικά του, αλλά είναι τρομακτικό αν πιστεύετε αυτά που γράφετε, το ότι δηλαδή ζείτε την απόλυτη δυστυχία επειδή μένετε σπίτι κλεισμένες. Και πως είσαστε οι μοναδικές σε όλη την επικράτεια. Εύχομαι να είναι αυτό το χειρότερο που θα ζήσετε σε αυτή την ζωή.

Ειναι ενα παλιο χαμόσπιτο στο Μοναστηράκι και πολλες γατουλες ειναι εγκλωβισμενες στην ταρατσα αυτου του κτιριου και οι περαστικοι τους πετανε το φαί ψηλα για να μπορεσουν να φάνε.Τι λιγες φορες που ετυχε να περασω απο εκει εκεινες ουρλιάζανε και νιαουριζανε δυνατα απο την πεινα. Τις καημενουλες. Δεν μπορω να βγαλω απο το μυαλο μου την εικονα. Πολυ λυπάμαι .

Το τελευταίο καιρό είμαι χάλια συναισθηματικά, είμαι πολύ πιεσμένη, τα αισθηματικά μου πάνε χάλια, έχω απίστευτο άγχος και μια ατυχία βρίσκει την άλλη και απλά κρατιέμαι να μη βάζω τα κλάματα μπροστά στον κόσμο, γιατί σπίτι το κάνω και καμιά φορά βοηθάει κιόλας,νιώθω ότι ξελαφρώνω... Και λοιπόν, η καψερή αλλοπαρμένη πρωί πρωί σηκώνομαι να βαφτώ,κυρίως να τονίσω τα ματιά μου, ώστε να έχω λόγο να κρατηθώ και μην γίνω ένα καταπιεσμένο πάντα!

Πως γίνεται οι άνθρωποι να είναι τόσο ψεύτικοι?να σε χρησιμοποιούν,να παίζουν με τα αισθήματα σου,να σε κάνουν να τους έχεις ανάγκη και μετά να εξαφανίζονται....τόσο δύσκολο είναι γαμω το κέρατο μου να είσαι αληθινός?τι φταίει?τι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι περνούν χαρά,ικανοποίηση να παίζουν με τα αισθήματα ενός άλλου ανθρώπου?Πως κοιμούνται τα βράδυα?ενώ ξέρουν ότι έχουν κοροϊδεύψει έναν άνθρωπο και τον έχουν κάνει δυστυχισμένο.....μακάρι να ζούσα σε μια άλλη εποχή πιο αθώα πιο αληθινή....

Είμαι 18 και τα έχω με το αγόρι μου έναν χρόνο. Πέρυσι το καλοκαίρι βγαιναμε ότι ώρα θέλαμε και αφού του αρεσε πιο πολύ το βράδυ ακολουθούσα. Δηλαδή ερχόταν κατά της 23.3 και γυρναγαμε 4. Αυτό γινόταν συστηματικα εως που ο πατερας μου απέκτησε πρόβλημα με αυτο το ωραριο. Δεν μου είχε δημιουργησει ως ώρας ποτέ προβλημα, με αφηνει να βγαινω καθε μερα όσο θέλω και αργα αλλά με μέτρο, δεν είχε προβλημα να φύγω για 15 μέρες με τον φίλο μου, δεν είχε προβλημα να τον φέρω σπίτι γενικα ηταν μια χαρά νορμαλ. Εγω όταν πήγε να μου περιορισει το ωραριο, αντεδρασα, μιλησα ηρεμα, ξαναμιλησα ηρεμα ,φωναξα, τσακωθηκα αλλα δυστυχως έχει κολλήσει και δεν λέει να ξεκολλήσει προς το παρον. Φτασαμε σε πολυ ασχημο σημειο, με φωνές, βαριες κουβεντες , κλάματα και απειλες απο μεριας του. Αφου λοιπόν το τραβηξα όσο με έπαιρνε, γιατί θέλω την ησυχια μου στο σπιτι μου συμβιβάστηκα. Και το αγορι μου αν και δυσαρεστηθηκε έκανε το ιδιο (δεν του εκρυψα τιποτα απο οσα εγιναν και ας ντρεπομαι για αυτα)... Ειχα διαφορα θεματακια μαζι του, τα οποια συζητήσαμε και μετά από πολύ ψυχολογική κούραση βρηκαμε λύση (ή ετσι νομίζω). Και ας με εχει λοιπόν ανα διαστηματα στεναχωρήσει, εγω κραταγα τα θετικά και εβλεπα την ολη φάση αισιόδοξα. Αυτο που εβλεπα ήταν ενας ανθρωπος που με αγαπαέι, που εχει διαθεση να ειναι μαζί μου και να προσπαθήσει μεχρι εκει που δεν παιρνει. Στο κάτω κάτω αυτο μου ειχε δώσει ως ωρας να καταλαβω και αυτο με τοσο στομφο υποστηριζε . Χτες λοιπόν μου λεει ''αν το καλοκαιρι ξαναεχουμε τα ιδια με τον πατερα σου χωριζουμε και δεν παιρνω κουβεντα. Δεν ειμαστε ο Ρωμαιος και η Ιουλιετα, δεν μπορώ να ανεχτω ότι ένας τρίτος επηρεαζει το προγραμμα μου και την ζωή μου, θα είμαι σε διακοπες". Η φυσιολογικη μου αντιδραση θα ηταν να βαλω τα κλαματα , αλλα χτες λοιπόν απλά με επιασε ανακατωσούρα και αρχισα να γελάω μεσα στα μουτρα του. Πόσο γελοίο Θεε μου? Όλη την ημέρα θα έχουμε και τα ξενυχτια μας που και που, αν ηθελες βλακα να με δεις θα το εκανες ότι ώρα γινόταν. Η απαντηση σε αυτο ήταν ότι θα κοιμάται, ότι θα έχει να παει για ψαρεμα κλπ κλπ κλπ. Τώρα πως ακριβως τολμαει να λεει ότι με αγαπαει και ότι δεν θελει να με χασει ποτε δεν μπορω να καταλαβω. Νιωθω πραγματικά απαίσια. Εχω εδώ και εναν χρόνο δεθεί και νιώθω να αγαπάω κάποιον σαν αυτόν. Πείτε εχω κάπου άδικο? Ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς, πάντα επιλέγω με διαφορά να μιλάω στον πατέρα μου γιατί είμαστε ίδιοι με την διαφορά ότί είναι πιο ώριμος και ξέρει τι να πει. Η κρίση μου έχει θολώσει εντελώς από το συναισθημα και θέλω μια αντικειμενικη γνωμη για την κατασταση. Fabina (κράξε άφοβα) , Wolverine, Λεμόνι και Άνια πείτε κάτι...υγ. Αυρίο μεθαυριο θα μπορω να το σκεφτω πιο λογικα προς το παρον δεν δουλευει το μηχανημα.