ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γεια σας,Είμαι κοπέλα στα 20 και έχω μια σχέση αρκετό καιρό. Για ένα δίμηνο περίπου, περάσαμε από ένα στάδιο όπου επικρατούσε μια αδιαφορία και από τις δύο πλευρές με κάποιες ζήλιες και παρεξηγήσεις από το αγόρι μου, και είχαμε καιρό να συνευρεθούμε ερωτικά. Είπαμε να κάνουμε κάποιες προσπάθειες να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Γίνεται προσπάθεια και τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα αλλά ξαφνικά όλο και κάτι (συνήθως όχι σημαντικό) συμβαίνει που φέρνει εντάσεις και τσακωμούς. Το χειρότερο όμως είναι, ότι όταν προσπαθούμε να συζητήσουμε αυτά για τα οποία μαλώνουμε, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει κανένα κοινό σημείο στις απόψεις μας, ο καθένας τα βλέπει από τελείως διαφορετική οπτική γωνία και δεν σύννενοουμαστε με τίποτα...Δεν ξέρω, από πάντα είμασταν τόσο διαφορετικοί και δεν το είχαμε αντιληφθεί ή γίναμε τώρα;Επίσης, κάνουμε προσπάθειες στον ερωτικό τομέα, αλλά επειδή έχουν προηγηθεί όλα αυτά δεν υπάρχει τόσο πάθος...μου έρχονται στο μυαλό και ξενερώνω κάπως...Όταν τσακωνόμαστε σκέφτομαι μερικές φορές να χωρίσω, όμως μετά τα πάμε σχετικά καλά (μέχρι να τσακωθούμε ξανά) και λέω μήπως βιάζομαι και καταδικάζω όλο αυτό που έχουμε τόσο καιρό και μετά το μετανιώσω. Επίσης λόγω απειρίας στις σχέσεις, αναρωτιέμαι μόνη μου αν αυτά τα προβλήματα είναι φυσιολογικά αν είσαι με τον άλλον καιρό και με όποιον και να ήμουν πάλι θα τα είχα...Θα ήθελα να ακούσω τις γνώμες σας.

Δεν είμαι δειλή, είμαι όμορφη, γλυκιά και έξυπνη και όλα θα πάνε καλά. Λίγο πιο δυναμική να γίνω και θα κάνω χαμό. Είμαι κουκουλωμενη με το ροζ μου πάπλωμα αγκαλιτσα με το λούτρινο μου ,σιγά σιγά τα Μαρτίου μου κλείνουν και .ε παιρνδι ο ύπνοε ήρεμη πολύ ...κΑληνχτα σας αγαπώ όλους.!

Αν μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω..θα μου ξαναέλεγες όλα αυτά τα ψέματα;Θα με ξαναέπαιζες στα ζάρια;Θα έφτανες μέχρι εκεί απλά μόνο για να με ρίξεις;Ήταν τόσο σημαντικό να τα καταφέρεις που τόσο δεν με σκεφτόσουν πια.Γιατί ε;Πως μπορείς και κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια;Πως επιτρέπω στον εαυτό μου να ξενυχτάει στην σκέψη σου;Ήταν πολύ κακό όλο αυτό και πραγματικά θα σου άξιζε να τιμωρηθείς.Κι όμως κάθε φορά που σε σκέφτομαι προσεύχομαι να είσαι καλά και να μην ξαναπληγώσεις και άλλες ψυχές.Δυστυχώς το έκανες στο παρελθόν,το έκανες και με μένα και πιθανότατα θα συνεχίσεις να το κάνεις.Τι να ευχηθώ;Σου εύχομαι να ερωτευτείς σφόδρα και για πάντα,μία και να είναι αμοιβαίο.Να γλιτώσει ο υπόλοιπος άμαχος πληθυσμός τουλάχιστον

Βαρεθηκα να εξηγω, να προσπαθω να αναλυω την αποψη μου για να κανω διαλογο κλπ κλπ όταν τελικα ο καθενας ακουει αυτο που θελει να ακουσει, όχι αυτο που αντικειμενικα λες, και το παιζει κ εξυπνος κ απο πανω οτι σου δινει και καμια τρελη συμβουλή ενω σου επαναλαμβάνει με αλλα λογια οσα εσυ του ειπες. ΠΛΗΤΤΩ. Σαν τη Σωσω και χειροτερα.

Με κοιτάει. Τον κοιτάω και ξέρω πως αν βρισκόμασταν μαζί σε ένα δωμάτιο και μου έκανε έρωτα, δεν θα μπορούσαμε να ανασανουμε από το πάθος. Ούτε μου χαμογελάει. Ούτε του χαμογελάω. Τα βλέμματα μας είναι γεμάτα ένταση. Το νιώθω και το νιώθει κι εκείνος. Κάθε εκατοστό του κορμιού μου θα είχε υποταχθεί στα χάδια του. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Αισθάνομαι ηλεκτρισμό όταν βρίσκεται γύρω μου. Αν ήμασταν μαζί, θα είχαμε την ιδανική θυελλώδη σχέση. Αλλα δεν θα είμαστε ποτέ μαζί. Ούτε θα νιώσω ποτέ την λαχανιασμενη ανάσα του πάνω στο δέρμα μου. Να είναι καλά θέλω. Μόνο αυτό θέλω. Ψέματα.. Πολλά Θέλω, αλλά δεν..Δεν θα το διαβάσεις ποτέ. Να ξέρεις μονο πως υπάρχει μια κοπέλα εκεί έξω που θα ελιωνε να είναι μαζί σου. Αχ και να ήταν όλα αλλιώς...

Γιατί όποιον βλέπω στα σόσιαλ μίντια να πηγαίνει διακοπές στο Βερολίνο κάνει απαραιτήτως check in στην πλατεία αυτή; Είναι το πιο κεντρικό σημείο της πόλης; Είναι εκεί που συχνάζει η νεολαία; Είναι τύπου πλατεία Μοναστηρακίου ή Συντάγματος; Απλά, εάν θέλει κάποιος να μου πει με δυο λόγια. Ευχαριστώ

Πρόσφατα ξεκίνησα δουλειά. Με πιέζουν πάρα πολύ να μάθω τα πάντα επειγόντως, επειδή οι άλλοι εργαζόμενοι θέλουν ρεπό και δεν υπάρχει άτομο να τους αντικαταστήσει. Δεν μπορώ τόση πίεση. Δεν μαθαίνονται όλα μέσα σε μια εβδομάδα. Μου λένε "πρέπει, πρέπει...". Αν ζητήσω παραίτηση πως θα το εκλάβουν; Ο εργοδοτης, σε μια συζήτηση που εχα μαζί του, μου είπε ότι δεν θέλω να δουλέψω. Δεν ισχύει. Από άτομο του χώρου έμαθα ότι πολλά άτομα φεύγουν οικειοθελώς λόγω αυτής της πίεσης και για αυτό οι λίγοι που μένουν και εργάζονται δεν μπορούν να απουσιάσουν και έχουν νεύρα και πιέζουν τους νέους.

Δεν μπορώ να είμαι πια μόνη κουράστηκα βαρέθηκα πως το λένε...Και τι ζητάω?Μια αγκαλιά να κουρνιαζω,δύο μάτια να με κοιτάζουν με αγάπη και τρυφερότητα, ενα ζευγαρι χειλη να με φιλανε,δεν θέλω λέφτα λουσα μεγαλεία....Αυτά τα απλά τα όμορφα ζητάω,ένα συνοδοιπόρο στην ζωή μου...Αλλά κάθε μέρα φαντάζει πιο μακρινό πιο απίστευτο...να μου συμβεί...λες και όσο πιο πολύ το θέλω και το ζητάω τόσο αυτό απομακρύνεται...σαν τα αντιστρόφως αναλογα ένα πράγμα.Τελικα αυτο που λενε οτι οσο πιο πολυ θελεις κατι το συμπαν συνομωτει να το αποκτησεις ειναι κουραφέξαλα.κουραστηκα μόνη μου βαρέθηκα...Και το χειρότερο είναι ότι κουράστηκε η ψυχή μου όχι το σώμα μου

Πέρασαν μήνες από τότε που την είδα πρώτη φορά. Δεν γνωριστήκαμε, άπλα γυρνώντας κάποια στιγμή προς το μέρος της έπεσα πάνω της και καρφώθηκα εκεί για μερικά δευτερόλεπτα. Όχι επίτηδες ή επιτηδευμένα, απλά κόλλησα. Το ίδιο κι εκείνη. Μετά γύρισα από την άλλη, μάλλον λίγο απότομα, σαν να συνέρχομαι από σοκ, αλλά ακολούθησαν κι άλλα αμοιβαία βλέμματα, πολύ πιο διακριτικά από το πρώτο. Δεν έκανα καμιά κίνηση να τη γνωρίσω. Δεν ήταν οι συνθήκες κατάλληλες και δεν είχα καν αποφασίσει τι θέλω να κάνω. Ήταν πολύ κινηματογραφικό και ίσως μέσα μου το βρήκα λίγο γελοίο να νιώσω τόσο έντονη έλξη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μετά από λίγες μέρες ρώτησα για αυτήν, γενικά και αδιάφορα χωρίς να δηλώσω ότι μου άρεσε, και έμαθα δυο τρία πράγματα. Την βρήκα και στα social media και από το προφίλ της μου φάνηκε σοβαρή και ενδιαφέρουσα. Εγώ δεν έχω fb, οπότε από εκεί δε θα μπορούσα να την πλησιάσω, ούτε να την πετύχω κάπου "τυχαία" μιας και δεν ξέρω τα στέκια της και σενάρια όπως να στηθώ έξω από τη δουλειά της τα βρίσκω πολύ αρρωστημένα. Φοβάμαι πως και το γεγονός ότι την σκέφτομαι ακόμη είναι αρρωστημένο. Αν μάθαινα με κάποιο τρόπο πως κι αυτή συνεχίζει να με σκέφτεται μετά από τόσο καιρό, δεν θα το έβρισκα πολύ υγιές. Σκέφτηκα πολλές φορές ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που ακόμη την σκέφτομαι, άλλα δεν έβγαλα άκρη. Να ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα το αποκλείω, παραείναι παρορμητικό για τα κυβικά μου. Το να με έχει φάει η μοναξιά και δίνω σημασία σε πράγματα που σε άλλη περίπτωση θα προσπερνούσα είναι μία πιθανή εκδοχή. Πρέπει να απαλλαγώ από αυτή την εμμονή.Λίγο γιατί είναι βλακώδες να απασχολεί την σκέψη μου μια άσχετη που είδα μια φορά μόνο και κυρίως γιατί με κάνει να ανησυχώ για τον εαυτό μου. Θα ήθελα να το συζητήσω με κάποιον, για αυτό και το γράφω εδώ, άλλα ντρέπομαι να το πω σε φίλους ή γνωστούς. Άλλωστε ξέρω ήδη την αντίδραση τους.

Ειμαι αγόρι σχεδόν 19 χρόνων και δεν εχω κάνει σχέση έως τωρα ενώ το θελω παρα πολυ απο διάφορες απόψεις. Αυτο που ξέρω σιγουρα ειναι ότι δεν μπορώ να πλησιάσω εύκολα μια κοπέλα κι αν το κανω το ρίχνω στο πολυ χιούμορ και μαλλον με βλέπουν φιλικα. Τωρα θα μου πεις δεν υπάρχει δεν μπορώ... Αυτό!