Πολλές φορές νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου. Μάλλον τις περισσότερες, αισθάνομαι άσχημη, με μεγάλη μύτη. Σκέφτομαι συνεχεία πόσο θα ήθελα να είμαι κάποια άλλη. Όχι ψιλή, αδύνατη, ξανθιά η με κάποια ιδιαίτερη ομορφιά. Κάτι απλά γλυκό χωρίς αυτή τη μύτη. Οι δύο κολλητές μου είναι πολύ όμορφες και κάθε φορά νιώθω μειονεκτικά μπροστά τους. Χωρίς να νιώθω αισθήματα ζήλιας η φθόνου. Απλά, σκέφτομαι πως θα ήθελα κι εγώ να είμαι κάπως έτσι. Δεν θέλω να βγαίνω, προτιμώ να κάθομαι σπίτι. Κάθε φορά που ετοιμάζομαι νομίζω πως τζάμπα το κάνω. Ξέρω ότι θα ακούσω αυτά περί χαμηλής αυτοεκτίμησης, αυτοπεποίθησης. Ότι η κάθε γυναίκα είναι όμορφη και τη σημασία στην ομορφιά της ψυχή, στην αγάπη προς τον εαυτό κτλ. Τα έχω βαρεθεί και αυτά, σιχαίνομαι να τα ακούω να τα διαβάζω και να τα βλέπω. Πολλοί μου λένε ότι είμαι μια χαρά ψιλή, αδύνατη, μελαχρινή αλλά εγώ εξακολουθώ και βλέπω αυτή τη μύτη και μετά σκέφτομαι πόσο χαζή είμαι. Υπάρχουν τόσα που συμβαίνουν καθημερινά κι εγώ κολλάω εκεί. Αλλά έτσι είναι και έτσι θα γίνεται. Νιώθω μόνη. Πολύ μόνη.