ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γνώρισα μέσω διαδικτύου ένα αγόρι. 27 εγώ, 30κάτι αυτός. Ουσιαστικά γνωριστήκαμε επειδή είμασταν στο ίδιο μαγαζί, έβαλαν και τα social media το χεράκι τους και κάπως έτσι γίναμε φίλοι. Εξαιρετικός τύπος, ενθουσιάστηκα πολύ. Συναντηθήκαμε αφού κέρδισε την εμπιστοσύνη μου Παρασκεύη βράδυ σε κεντρικότατο σημείο στην Αθήνα... Όλα καλά, με περίμενε εκεί... Από το τηλέφωνο που μιλούσαμε είχα ακούσει κάτι περίεργο στην άρθρωση του αλλά δεν έδωσα πολύ σημασία... Όμως απο κοντά παρατήρησα ότι έχει και κάποια κινητικά προβλήματα... Οι κινήσεις του μου θύμιζαν απίστευτα πολύ τον παππού μου που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας. Δεν ανέφερε τίποτα, δεν ρώτησα κι εγώ φυσικά, δεν έκανε καμια κουβέντα γύρω από αυτό, παρόλο που μιλήσαμε για πολλά προσωπικά μας ζητήματα. Να σημειωθεί ότι με έναν άνθρωπο με αυτή την πάθηση έχω ζησει πολλά άσχημα σκηνικά και σαν παιδάκι και μεγαλύτερη που καταλάβαινα και έβλεπα περισσότερα.. Και κερασάκι στην τούρτα? Πριν φύγουμε μου ανέφερε ότι πονούσε και ότι δεν μπορούσε να περπατήσει. Και παθαίνω εγκεφαλικό. Εγώ χωρίς αμάξι γιατί το αμάξι μου ήταν παρκαρισμένο σε ένα χώρο στάθμευσης σε σταθμό του μετρό. Το δικό του ούτε ήξερα που ήταν! Κι εγώ, με παρελθόν κρίσεων πανικού, να είμαι εκεί και να μην ξέρω πως πρέπει αντιδράσω! Τελικά αυτό πέρασε και φύγαμε. Από τότε αποφεύγω να τον δω. Συνέχεια έχω δουλειές, συνέχεια με κρατάνε ως αργά στη δουλειά... Είμαι εγώ μικρόψυχη? Είναι εξαιρετικός άνθρωπος αλλά νιώθω τον πανικό να με λούζει όποτε θυμάμαι το σκηνικό. Και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ... Είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να νιώθουν ασφάλεια και εγώ όσο σκέφτομαι νιώθω τα γόνατα μου να τρέμουν. Κι έχω εικόνες στο μυαλό μου που δεν θέλω ούτε να θυμάμαι... Ξέρω πόση φροντίδα μπορεί να θέλει, πόση ψυχική δύναμη χρειάζεται κι εγώ δεν είμαι σε θέση να το κάνω... Από την άλλη αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ "λίγη" για αυτόν. Δεν το έχω συζητήσει με κανέναν για την ώρα... Φοβήθηκα τόσο πολύ, ταράχτηκα και πανικοβλήθηκα τόσο, που εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να μην είχα πάει... Σκέφτομαι και αυτόν, πως θα ένιωσε, μπορεί να ντράπηκε, μπορεί να στεναχωρήθηκε... Σκέφτηκα και ότι ίσως θα έπρεπε να με ειχε ενημερώσει... Με εξέθεσε σε μια κατάσταση ιδιαίτερη που εγώ δεν μπορούσα να διαχειριστώ.... Πείτε μου τι γνώμη έχετε για την περίπτωση μου, έχω χάσει το μυαλό μου...

Καταρχάς καλως σας βρήκα είμαι καινούργια εδώ . λοιπόν το πρόβλημα μου είναι το εξής. Ειμαι 21 και εχω μια ξαδέρφη η οποία είναι 16 χρόνων. Πρόσφατα μου είπε ότι έχει σχέση με έναν ο οποίος είναι 31 χρόνων.καθε μέρα πηγαίνει σπίτι του την παίρνει ο ίδιος με το αυτοκίνητο αφήνει τα φροντιστήρια και γενικά έχει αρχίσει να λέει διαφορα ψέμματα . όταν βγαίνει για βράδυ θα πάει να κοιμηθεί σπίτι του(δεν έχουν προχωρήσει ακόμα..)το θέμα είναι να μιλήσω στους γονείς της με τους οποίους θα γίνει χαμός και σίγουρα η μικρή δεν θα μου ξαναμιλησει?η να προσπαθήσω να της μιλήσω να της αλλάξω γνώμη να επιμείνω δηλαδή αφού ήδη της μίλησα και με απείλησε να μην μου ξαναμιλησει και άρχισε να λέει ότι η ζωή είναι δικιά της κτλ. Ο άνθρωπος την κοροϊδεύει δεν μπορώ να την αφήσω έτσι . σας ευχαριστώ

Δε φταίει αυτός. Γουστάρω, θα πηγαίνω και εγώ με όποιον μου κουνιέται και δε θα φταίω εγώ. Τι, όχι; Και τι να κάνω δηλαδή αφού με προκαλούν;; Θα τον σουτάρω τον τύπο αλλά πρώτα θα φάει το κέρατο έτσι ώστε να τσούξει. Οι ανωτερότητες μας τελείωσαν ότι δίνεις παίρνεις.

”Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.Να ντύνεσαι όμορφα.Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.Να πίνεις μπόλικο νερό.Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.Μόνο αγάπη υπάρχει.Γι’ αυτό είσαι εδώ.”

Την Πέμπτη το μεσημέρι έπαθα μια γερή κρίση πανικού όπως αποδείχθηκε.Βγήκα σαν την τρελή στον δρόμο και σταμάτησα το πρώτο ταξί που βρήκα μπροστά μου.Ο οδηγός ένας πολύ ωραίος τύπος 40-45 χρονών μου μιλούσε και με χαλάρωσε κάπως.Κάποια στιγμή μάλιστα γελούσαμε κιόλας με την κουβέντα.Θυμάμαι που με κοίταζε από το καθρεφτάκι για να δει πως είμαι.Φτάσαμε στο νοσοκομείο που εφημέρευε τον πλήρωσα και χαιρετηθήκαμε.Μου είπε ότι θα καθόταν στην πιάτσα έξω στο νοσοκομείο.Όταν ξαναβγήκα δεν ήταν εκεί προφανώς θα είχε πάρει κάποιον.Θα ήθελα πολύ να τον ξανάβλεπα.Φτάνοντας σκέφτηκα να του πω να πάμε να τον κεράσω ένα καφεδάκι αλλά ήμουν με το μαλλί αχτένιστο αμακιγιάριστη και με κάτι φόρμες ότι να 'ναι.Δυστυχώς δεν είδα αριθμό στις πινακίδες αλλιώς θα τον είχα βρει ήδη γιατί μου άρεσε πολύ και τον σκέφτομαι πολύ έντονα από τότε.Είναι πολύ μελαχροινός με μαύρο μαλλί φορούσε κατάμαυρα γυαλιά ηλίου και μαύρη μπλούζα κοντομάνικη.Είμαι η κοπέλα που είχε πιει γάλα κάνναβης(!) και με άφησε έξω από το Ιπποκράτειο στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί όταν συναντάμε Έλληνες στο εξωτερικό κάνουμε σαν να μην έχουμε ξαναδεί Έλληνα στη ζωή μας; Φωνές κακό Χριστούγεννα, αναστατώνουμε τον κόσμο. Προχθές στις Βρυξέλλες τρακάρανε δυο παρέες με νεαρούς Έλληνες και τους άκουσε όλη η πόλη. Άρχισαν να φωνάζουν ενθουσιασμένοι ο ένας στον άλλον και να ρωτάνε από που είναι. Κάποιος είπε πως είναι από την Κόνιτσα και αμέσως βρέθηκε από την άλλη παρέα ηπειρώτης δεν ξέρω αν βρέθηκαν και συγγενείς. Η μια η παρέα έψαχνε να φάει βρώμικο και φύγανε όλοι μαζί γιατί οι άλλοι ξέρανε που υπάρχει ελληνική ψησταριά.Τελικά μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.

Είμαι από Ρόδο και δεν έχω ανέβει ούτε μια φορά βόρειο Ελλάδα.Έχω περάσει ΠΑΜΑΚ οικονομικά και είχα την ευκαιρία για Θεσσαλονίκη.Μέχρι στιγμής δεν έχω δει πολλά λόγω σχολής. Σκεύτομαι κανα Σαββατοκύριακο να πάρω το ποδήλατο να γυρίσω όλη τη πόλη της Θεσσαλονίκης. Εσείς που ζείτε εκεί είναι κάτι εφικτό ; Ή θέλει παραπάνω απο μια μέρα για γίνει αυτό ;

Όταν άνθρωποι που συμπαθείς φέρνονται με τέτοιον τρόπο ώστε δεν μπορείς να τους υπερασπιστείς.

Αυτό το συναίσθημα,να νιώθεις μοναξιά και να βλέπεις γύρω σου ερωτευμένους,είναι απ'τα χειρότερα που υπάρχουν.Να'ξεραν όλοι αυτοί που περπατάνε χέρι χέρι με τη σχέση τους και φιλιούνται στο δρόμο,πόσο λείπει αυτό το πράγμα από κάποιους.Δεν τους κατηγορώ,αλλά ρε φίλε είναι λες και γίνεται επίτηδες για να νιώθουν οι μόνοι,πιο μόνοι.

Προσοχή θα βαθμολογηθείτε! Χαχαχα Διαβάζω καιρό εξομολογήσεις και θα ήθελα να ρωτήσω τους γνωστούς σχολιαστές που συχνάζουν τακτικά εδώ αν οι ίδιοι εξομολογούνται. Όχι στην εκκλησία! Χαχαχαχα Εννοώ αν γράφουν και οι ίδιοι ανώνυμα εξομολογήσεις και αν ναι, να μας δώσουν αν θέλουν μερικές να δούμε αν έχουμε πέσει μέσα! Αυτό είναι το χόμπι μου εμένα, να διαβάζω εξομολογήσεις και να προσπαθώ να καταλάβω ποιός μπορεί να το έγραψε αυτό. Με συναρπάζει η γραφολογία που βλέπουμε σε κάτι ντοκιμαντέρ τύπου CSI γι' αυτό. Και ψάχνω να βρω γνωστές εκφράσεις, παρατηρώ τα σημεία στίξης, δηλαδή τόνους, θαυμαστικά, κόμματα και πόσο συχνά χρησιμοποιούνται. Τα μήκη των προτάσεων, τα ορθογραφικά λάθη, το γενικότερο ύφος, αν υπάρχουν παράγραφοι και πόσο μεγάλες είναι, το μέγεθος του κειμένου συνολικά, τα emoticons που πληκτρολογούν ορισμένοι τακτικά κλπ. Κι έχω φτιάξει ένα προφίλ για τον καθένα εδώ μέσα. Ναι το ξέρω, δεν πάω καλά η τρελή! Καλά όχι και για τον καθένα αλλά για σχολιαστές που γράφουν συχνά! Επίσης προσπαθώ να καταλάβω τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που γράφει. Να φτιάξω δηλαδή ένα ψυχολογικό προφίλ και πάω τόσο μακριά όσο να φαντάζομαι πως μπορεί να μοιάζει εξωτερικά.Αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο η δική μου εξομολόγηση, η πρώτη! Ευχαριστώ!Παίζει πολύ τρέλα εκεί έξω! Χαχαχαχα