Ηθελα κάπου να μιλήσω. Η οικογένεια μου δε μπορεί να αντέξει αυτή τη συζήτηση,στενοχωριούνται... Τον φίλο μου δε θέλω να τον κουράζω άλλο, μου εχει σταθεί . Στις φιλες μου δε θέλω να μιλήσω για πολλούς λόγους. Ειμαι μολις 27 με μία αποτυχημένη απόπειρα εξωσωματικής.Αραγε εγω θα μπορεσω να γίνω μαμά; Ετσι μου έχουν υποσχεθει αλλά μεσα μου υπάρχει ενας φόβος που μου κόβει την ανάσα, μου εχει στερήσει το χαμόγελο και διαρκώς κλαίω ή τρωω για να καλύψω το κενό.Έχω το παράπονο οτι ακριβως το ιδιο συμβαίνει σε άλλο αγαπημενο πρόσωπο της ιδιας ηλικίας με εμενα. Ποτε δεν ειχαμε πολλους συντρόφους, ποτε δεν καναμε καταχρήσεις , ουτε θυμηθηκαμε στα 50 οτι θελουμε παιδι και τωρα το απαιτουμε.Νιωθω μία πικρια που με δηλητηριάζει γιατι εγω παντα ηθελα το καλό όλων γυρω μου. Επαιρνα ζωή από το χαμογελο των ξενων και γινόμουν κλοουν για να κανω καποιον χαρουμενο.Θα ξαναγίνω ετσι χαrουμενη ή αυτη η μαυρίλα θα με στιγματίσει; Kαλή δυναμη σε όσες εχουν το ιδιο πρόβλημα,ευχομαι τα καλύτερα σε όσες εχουν επιτυχει. Στειλτε μου θετική ενέργεια. Ευχαριστω για το βήμα lifo.