ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γνώρισα ένα παιδί από τη σχολή αλλα μένει εκτός Αθηνών.Βρεθηκαμε ένα τριήμερο και πέρασαμε τέλεια.Σε λίγες μέρες θα ανέβει αθηνα για εξεταστική και μετά θα φύγει πάλι γιατί δουλεύει.Με αποκαλεί κοπέλα του και είναι σαν να έχουμε σχέση όμως εγώ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει μέλλον.Τον Σεπτεμβριο λέει ότι ίσως έρθει να μείνει μόνιμα εδώ αν βρει μια καλή δουλειά.Ομως είναι και το άλλο που η Αθήνα δεν του πολυαρεσει πάντα ζούσε επαρχία και κάνει και κάτι εξτριμ σπορ εκεί...δεν θέλω να έρθει εδώ και να μην περνάει καλά θα ήταν εγωιστικό...αυτός όμως είναι πολύ ερωτευμένος...τι να κάνω να το τελειώσω ή να το τραβήξω και όσο πάει?έχει νόημα να αναλωθω ? Και επίσης εκείνος λέει ότι όσο περνάει ο καιρός δένεται πιο πολύ και μετά θα του είναι πιο δυσκολος κ χωρισμός...πως μπλεκω πάντα σε τέτοιες κατάστασεις...πείτε μου τι να κάνω έχω μπερδεύτει?!?!?!?!? Άντα 23

Μετά από μια σειρά αποτυχημένων λήξεων με πολλά πισωγυρίσματα, νομίζω ότι ήρθε πια οριστικά το τέλος. Τελειώνουμε αθόρυβα, χωρίς μια πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση, χωρίς να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας για να διαλύσουμε τις αρνητικές πινελιές ο ένας στην εικόνα του άλλου, με παρεξηγήσεις και χωρίς ούτε κάν μια τελευταία αγκαλιά.Όλη αυτή η ιστορία κατέληξε σε σένα να με αποφεύγεις και μένα με μια απίστευτη πικρία για αυτή τη στάση σου.Αξιζα(με) περισσότερη αξιοπρέπεια. Θα προσπαθήσω να κρατήσω στην εικόνα σου αυτά που μου έδωσες και όχι αυτά που μου στέρησες. Καλά να περνάς Τηλέμαχε, ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου

Έχω παρατηρήσει ότι πλέον την απόφαση του χωρισμού σε μεγάλο ποσοστό την παίρνουν οι γυναίκες. Ως άρτι πληγωθείς, θέλω να ρωτήσω τα θηλυκά της παρέας, γιατί μας παρατάτε; Μιλάμε για σενάρια που δεν παίζει κάποιος προφανής λόγος, κέρατο πχ. Καταλαβαίνω ότι θα φάω και δούλεμα, δεν κάνετε καλό σεξ κτλ, τελοσπάντων ελπίζω και σε σοβαρές προτάσεις. Απ' τις εμπειρίες σας, απ' αυτά που έχετε ακούσει, απ' ό,τι σκαρφίστηκε το γυναικείο μυαλό σας.

Το γράφω εδώ γιατί δεν έχω το θάρρος να στα πω από κοντά. Δεν ξέρω αν διαβάζεις ακόμα την στήλη αλλά από εδώ σε γνώρισα!!! Μου λείπεις αρκετά αυτό το διάστημα βλαμμενο και θα ήθελα να κάνουμε κάτι όπως παλιά γιατί σε γουστάρω και σε σκέφτομαι ...

Μου λείπεις πολύ. Σήμερα θυμήθηκα πως πέρσι τέτοια εποχή έτρεχα στο νοσοκομείο με τις εξετάσεις σου να βρω γιατρό να σε αναλάβει. Θυμήθηκα το πλάκωμα που ένιωθα στο στήθος οταν γυρνούσα σπίτι και το κλάμα που έκανα τα βράδια. Μα όταν θυμήθηκα πως όταν σε έβλεπα τα ξεχνούσα όλα αυτα και ένιωθα τη σιγουριά πως όλα θα πάνε καλά δεν άντεξα... Κλαίω και δε μπορώ να σταματήσω. Μπαμπά μου λυπάμαι για όσες φορές σε απογοήτευσα και για όσες φορές σου πήγα κόντρα μα πιο πολύ λυπάμαι για τους τελευταίους μήνες που πέρασες στα νοσοκομεία για χατίρι μας, ξέρω αν ήσουν μόνος σου δε θα πάταγες το πόδι σου εκεί τα μισούσες...

Δεν ειναι ότι δεν θελω να κανω σεξ. Ειναι οτι ξερω ενεργειακά ποσο σημαντικο ειναι και δε θα ηθελα να κανω κατι με ενα fuckboy απλα για να το κανω. Μια κοπελα εγραψε οτι εφτασε στα 25 αν θυμαμαι καλα και το μετανιωσε , το οτι περίμενε και δεν περασε καλα. Εγω το σκεφτηκα αυτο και δεν ξερω αν θα περασω πραγματικά καλα αν κανω κάτι απλα επειδη τυχαινει. Καποιες φορες που κανω κατι μονη μου, απλα νιωθω μια εκτονωση οκει και μετα νιωθω κενη. Το σκεπτικο μου ειναι οτι ποιος ο λογος να κανεις κατι με καποιον που δεν νιώθεις κατι ιδιαιτερο απλα σε ελκυει σαν σωμα; Κανενας, θα νιωθεις μετα το ιδιο κενος. Κανεις κατι, εκτιθεσαι σωματικα (για μενα και ψυχικα) κ μετα εισαι ενας ξενος με τον αλλον. Ετσι εχουν γίνει οι ερωτικές σχεσεις. Για μενα το σεξ δεν ειναι απλα εκτονωση, ειναι ολοκληρωση και οτι πας την αγαπη σου με καποιον στο επομενο σταδιο και νιωθεις λυτρωση. Ε εγω αυτο θελω να ζησω. Να ειναι καποιος που οχι απλα με ελκυει αλλα που με κανει και νιωθω ομορφα, ασφαλεια στα χερια του,που τον ελκυω κ εγώ και που αναγνωριζει την ψυχη μου, που να μπορει να αγγιξει τη δική μου , που να αλληλοθαυμαζομαστε, που να μην θεωρει ο ενας τον αλλον δεδομενο και που να βλεπουμε την σωματικη μας επαφη σαν μια εκσταση οπου ενωνουμε τις ουσίες μας. Δε συμβιβαζομαι με κατι λιγοτερο. Και αν αυτο δεν υπαρχει, δεν πειραζει, δε θα το ζησω ποτε. (Εκτος και αν στην πορεια τρελαθω και αρχισω και πηγαινω με οποιον καθεται. Τι να πω , ποτε μη λες ποτε.... )Αλλα οι αρχικες μου σκεψεις αυτες φαίνονται να ειναι οριστικες.... Υ.Γ. Ειμαι τοσο δύσκολη να αγαπηθω, που μαλλον δεν υπαρχει κανενα ταιρι για μενα. Αν υπαρχει, ευχηθειτε μου να το ζησω, να ειναι καλυτερο απο οτι το εχω σκεφτει και να ειναι ονειρικο... Ο ερωτας μπορει να ανυψωσει πιστευω και μακαρι ολες οι ευαίσθητες και πονεμένες ψυχες εκει εξω να το ζήσουμε... (Ηλικια : 20)

Λίγο παραπάνω απόψε. Και διάολε νόμιζα ότι τα κατάφερνα τόσο καιρό . Σε σκέφτομαι τόσο έντονα που νιώθω ότι θα το νιώσεις . Μακάρι να το νιώσεις.

Απόψε προσποιήθηκα οργασμό.

Δεν μπορώ δένομαι πολύ όταν κάνω έρωτα με κάποιον. Είμαι 39 δεν είμαι κοριτσάκι δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι το σιχαίνομαι. Ήμουν πολλά χρόνια με κάποιον μαζί και χωρίσαμε. Αυτό έγινε πριν τρία χρόνια, μετά γνώρισα κάποιον και βγήκαμε μερικές φορές, κάναμε σεξ και μετά από ένα μήνα αυτός βρήκε δουλειά στο εξωτερικό και έφυγε δεν ήθελε να συνεχίσουμε εγώ ήθελα ας έφευγε θα τον περίμενα ή μπορεί να πήγαινα αργότερα και εγώ αλλά δεν ήθελε εκείνος. Μια ξαδέρφη μου έχει σχέση ο σύντροφός της είναι στην Αγγλία, δυο χρόνια είναι μαζί και τώρα θα πάει και η ξαδέρφη μου. Αυτός είπε δεν θέλει σχέση από απόσταση αλλά πιστεύω πως ήταν δικαιολογία. Πολλούς μήνες τον σκεφτόμουν και μου έλειπε και τώρα γνώρισα κάποιον στο διαδίκτυο και θέλει να βρεθούμε. Μου αρέσει αυτός τον συμπαθώ αλλά δεν θέλω να κάνω σεξ γιατί θα κολλήσω πάλι. Δεν μπορώ δεν ξέρω τι να κάνω δεν θέλω να πληγωθώ πάλι και να κάνω πολύ καιρό να ηρεμήσω προτιμώ να μην κάνω τίποτε. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει καμία γυναίκα ξέρω δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος πως θα είναι για πάντα, αλλά τι να κάνω δεν το αντέχω. Αν το πω αυτό σε αυτόν που γνώρισα τώρα θα με περάσει για τρελή, ή θα σκεφτεί πως θέλω να τον πιέσω να με παντρευτεί. Δεν με ενδιαφέρει ο γάμος θα ήθελα να ξέρω πως θα είμαι για πάντα μαζί του όμως ή με όποιον κάνω έρωτα. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω ελπίζω να με καταλαβαίνει κάποιος.

Ηθελα κάπου να μιλήσω. Η οικογένεια μου δε μπορεί να αντέξει αυτή τη συζήτηση,στενοχωριούνται... Τον φίλο μου δε θέλω να τον κουράζω άλλο, μου εχει σταθεί . Στις φιλες μου δε θέλω να μιλήσω για πολλούς λόγους. Ειμαι μολις 27 με μία αποτυχημένη απόπειρα εξωσωματικής.Αραγε εγω θα μπορεσω να γίνω μαμά; Ετσι μου έχουν υποσχεθει αλλά μεσα μου υπάρχει ενας φόβος που μου κόβει την ανάσα, μου εχει στερήσει το χαμόγελο και διαρκώς κλαίω ή τρωω για να καλύψω το κενό.Έχω το παράπονο οτι ακριβως το ιδιο συμβαίνει σε άλλο αγαπημενο πρόσωπο της ιδιας ηλικίας με εμενα. Ποτε δεν ειχαμε πολλους συντρόφους, ποτε δεν καναμε καταχρήσεις , ουτε θυμηθηκαμε στα 50 οτι θελουμε παιδι και τωρα το απαιτουμε.Νιωθω μία πικρια που με δηλητηριάζει γιατι εγω παντα ηθελα το καλό όλων γυρω μου. Επαιρνα ζωή από το χαμογελο των ξενων και γινόμουν κλοουν για να κανω καποιον χαρουμενο.Θα ξαναγίνω ετσι χαrουμενη ή αυτη η μαυρίλα θα με στιγματίσει; Kαλή δυναμη σε όσες εχουν το ιδιο πρόβλημα,ευχομαι τα καλύτερα σε όσες εχουν επιτυχει. Στειλτε μου θετική ενέργεια. Ευχαριστω για το βήμα lifo.