ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 20 χρόνων και πριν από 7 μήνες έφερα στο κόσμο ένα υπέροχο παιδί και νιώθω ευγνωμοσυνη γι'αυτό! Το θέμα είναι ότι ντρέπομαι για το σώμα μου...Όταν έμεινα έγκυος ήμουν 52 κιλά, και τώρα ζυγίζω 74... προσπάθησα να τα χάσω αλλά η κακή μου ψυχολογία εξαιτίας του συντρόφου μου σε συνδυασμό με τον εγκλεισμό μου στο σπίτι λόγω του μωρού δεν με αφησαν..ο πατέρας της μικρής είναι αδιάφορος μαζί μου, δεν κάνουμε έρωτα πια, και όλο θίγει το θέμα των κιλών μου...εντάξει πήρα κιλά αλλά έτσι δε με βοηθάει..γέννησα φυσιολογικά οπότε δε παίζει θέμα ουλής παρ'ολα αυτά έκανα κάποιες ραγαδες, εξίσου άσχημο και αποκρουστικό, θηλάζω,το στηθος μου είναι τεράστιο και σκούρο με πληγες στις θηλές, δεν προλαβαίνω να βαφτώ,ούτε να χτενιστω γιατί όλη μέρα σκουπίζω, σφουγγάριζω μαγειρεύω σιδέρωνω και πλένω μιας και δεν έχω κανένα εδω να με βοηθαει.... ειλικρινά ντρέπομαι παρά πολυ...νιώθω μια χοντρή άσχημη...γιατί μερικοί άνθρωποι δε σε βοηθάνε; Γιατί δε λένε εντάξει παιδί εκανες λογικό να είσαι αλλαγμένη.. θέλω να κλειστω στο σπίτι και να μη ξαναβγω ποτέ...

Γιατί ασχολείται μαζί μου αφού με... μισεί και λεει πως είμαι μυθομανής εκατομμύρια ψέματα το λεπτό....Γιατί ασχολείσαι τότε?

Και να που ηρθε η ωρα και το αλλο Σαββατοκυριακο θα μπω να γεννησω γιατι ξεπερναω τις μερες. Το αγχος στον ουρανο!! Θα τα καταφερω αραγε να γεννησω φυσιολογικα?

Φέρσου όπως θέλεις να σου φερθούνε και μη κάνεις ότι δε θέλεις να σου κάνουν. Ευκολάκι;

Ειμαι εγκυος και μονη αφου ο πατερας του παιδιου δεν θελει να υπαρχει.Γνωριζω καποιον που πριν απο την κυηση με ηθελε αλλα ημουν με τον πατερα του παιδιου και τον απερριπτα...Παρολα αυτα εμαθε για την κυηση και οτι ο πατερας του παιδιου με παρατησε και συνεχιζει να προσπαθει για να ειμαστε μαζι,δεν καταλαβαινω γιατι ενα παλικαρι που δεν του λειπει τιποτα να θελει να ειναι με καποια που εχει ξενο παιδι,νιωθω ασχημα για εκεινον γιαυτο και τον κραταω μακρια.Επελεξα να το κρατησω αυτο το παιδι και δεν το μετανιωνω στιγμη ομως δεν μπορω να το κανω αυτο σε εναν ξενο αντρα

αν κάποτε έγραφα τη ζωή μου σε βιβλίο θα ήθελα να ξεκινάει κάπως έτσι ''ποτέ στις μέρες της απέραντης δυστυχίας μου, δεν φαντάστηκα ότι κάποτε θα μπορούσα να είμαι τόσο απόλυτα ευτυχισμένη''

Ειμαι 14 ετων και κουραστηκα να διαβαζω συνεχεια.Δεν μπορω αλλο. Στο δημοτικο, στην πρωτη,στην δευτερα γυμνασιου ειμουν ο καλυτερος μαθητης και αυτος που παιρνει τον μεγαλυτερ βαθμο στην ταξη. Τωρα στην 3η γυμνασιου κουραστηκα και δεν μπορω πια να διαβαζω. Φετος δεν ειμαι και τοσο καλος μαθητης και εχει πεσει η αποδοση μου. Ειδικα τωρα που σε μια εβδομαδα αρχιζουν οι εξετασεις εχω πολυ ανχος και δεν μπορω. Σας παρακαλω γραψτε κατω στα σχολια.

Είμαι 36 χρονών και είμαι γυναίκα. Όταν καμιά φορά δω (τυχαία και ευτυχώς καθόλου συχνά) παλιούς γνωστούς ή συμμαθητές, νιώθω μεγάλη ντροπή και δεν θέλω να με δουν, με καταλαμβάνει ένα περίεργο άγχος. Αυτή η αγωνία η μεγάλη με κυρίευε και όταν ήμουν παιδί. Στο δημοτικό συγκεκριμένα, όταν η μητέρα μου με πήγαινε σε πάρτι συμμαθητών μου, πρίν φτάσουμε στην πόρτα έκλαιγα και ήθελα να φύγω και η μητέρα μου αναγκαζόταν να με πάρει πίσω. Πάντως αν με έβλεπαν αυτοί και με πλησίαζαν θα τους μίλαγα, αλλιώς είμαι ικανή να κρυφτώ και πίσω από καμιά κολόνα. Αυτή την κατάσταση την νιώθω μόνο αν δω παλιούς γνωστούς, με τους φίλους μου είμαι πολύ οικεία και χαρούμενη.Το περίεργο είναι ότι νιώθω κάπως έτσι και τώρα μερικές φορές, οι άλλοι μπορεί να νομίζουν ότι είμαι σνομπ, αλλά μόνο αυτό δεν ισχύει. Είναι πολύ περίεργο, αυτή η ντροπή πια!:-( ουφ.

13 Ιουνίου δίνω πανελλήνιες ιστορία και δεν ξέρω τπτ έλεγα θα διαβάσω το τελευταίο δίμηνο μετά κάτι έτυχε ένα οικογενειακό πρόβλημα και δεν πρόλαβα μετά κάτι άλλο και είμαστε στο σμρ με εμένα να πρέπει να διαβάσω 60 σελίδες ιστορία μέχρι τις 13 Ιουνίου και να γράψω περίπου 13-15.Τι λέτε προλαβαίνω;

Κηνυγαω εναν άνθρωπο που πολλες φορες μου εχει πει οτι δεν θελει σχεση κι δεν θελει πιεση απο τιποτα πλεον. Τυχαινει να εχω παρει μεταθεση στο μερος όπου διαμένει αλλα ειμαι απο κρητη και του είπα οτι θα φύγω εφοσον δεν θελει να ειμαστε παλι μαζι και εφοσον πιεζεται.και μου λεει οτι να κανω αυτο που ειναι καλυτερο για μενα. Δεν με πιεσε να μεινω. Να προσπαθησουμε να ειμαστε παλι μαζι. Τι κανω όμως ενω τον λατρευω? Να μεινω και να τον παρακαλω επ αοριστον? Μου δείχνει με τον ενα ή με τον αλλο τροπο οτι δεν γουσταρει....