ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Παω β λυκειου και εχω προβλημα. Δεν μπορω να διαβασω. Δεν εχω ορεξη. Απο τη μια θελω γιατι εχω υψηλους στοχους και απο την αλλη δεν εζω διαθεση. Ερχονται εξετασεις και καλοκαιρινα μαθηματα. Τι θα κανω; προσπαθω να πιεζω τον εαυτο μου αλλα δεν μ8υ βγαινει. Δεν εχω θεμα με το κινητο μου, δεν με αποσπα...ορεξη δεν εχω...παντα ημουν καλη μαθητρια απλα δεν διαβαζα ιδιαιτερα και ισως αυτό που με τρομαζει πιο πολυ ατην περιοδο προετοιμασιας των πανελληνιων ειναι οτι πρεπει να γινει μια μεταβαση στον χρόνο διαβασματος. Καμια πρακτικη συμβουλή; πως να στρωθω; φοβαμαι με την βαρεμαρα μου ...ελεος .

ντύνομαι, βάφομαι, φτιάχνω τα μαλλιά μου, νίωθω όμορφη όμως όταν συναντώ τις φίλες μου, συνειδητοποιώ πως είναι ομορφότερες από εμένα. πολύ πιο όμορφες από όσο θα μπορούσα να είμαι ποτέ εγώ, ακόμα κι αν προσπαθούσα πολύ

...δεν κάνουν τον άνθρωπο. Αλλά υπάρχουν κι δύο οψεις σε κάθε νόμισμα. Μην βιάζεσαι να βγάλεις τα συμπεράσματα που σε βολεύουν..Εάν άνοιγες τα μάτια σου και έβλεπες ποιος σου λέει τι τότε μπορεί να καταλαβαίνεις...Αλλά έχεις αποφασίσει τι σε βολεύει και άρα ποιον πιστεύεις....Βαρέθηκα να αποδεικνύω ότι δεν είμαι ελέφαντας... Ζήσε την "αλήθεια" σου.Καλή ζωη

Αναρωτιέμαι αν θα αλλάξουν οι καταστάσεις και κάποια στιγμή ζούμε το τώρα παρά το περίμενε.Είμαι 28 ζω στο με τους γονείς μου,είμαι άνεργος 3 χρόνια και δεν μπορώ να ανεξαρτοποιηθώ με τίποτα οικονομικά απο την οικογένεια.Τελευταία παρατηρώ ότι όποτε γίνει κάτι και μου φτίαξει την διάθεση μόλις έρθει η στιγμή για να επιστρέψω σπίτι πάλι γίνομαι ψυχολογικά σκατά.Η υπομονή λιγοστεύει,το έχω ρίξει στο φαί και μ έχει πέσει η ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση στα πατώματα.Στις συνεντεύξεις ζητούν οτι γουστάρουν ανεξαρτήτως ηλίκιας,μισθών κλπ.Και βλέπω γνωστούς και φίλους που είχαν το μαγικό ''βίσμα'' που κάνουν νορμάλ ζωή,δίχως κρίση οικονομική και περνούν όμορφα δίχως άγχος και εννοίες..Και γω κατέληξα απλά παρατηρητής να κάνω πίσω τα θέλω μου με πρόφαση την υπομονή και να βλέπω οτι όλο αυτο με αλλάζει σαν άνθρωπο,μου τρώει το κέφι την ζωή την ενέργεια και να βιώνω τις μέρες σαν βάλτος που ένα βήμα κάνεις δύο μπαίνεις βαθύτερα.Εσείς τι κάνετε για να ΄΄ταξιδέψετε ΄΄ αλλόυ τις δύσκολες ώρες.Χόμπυ,δραστηριότητες κάτι πιο πρακτικό ψάχνω γιατι μας έφαγαν τα πολλά λόγια.Γ. Αθήνα 28

Αν στο τετραδιο που γραφουμε τις απαντησεις στις πανελληνιες ζωγραφισω κατι θα μου κοψουν μορια;

Καλησπερα σας, θα ηθελα τη γνωμη σας για κατι που με απασχολει αυτο το διαστημα.Ειμαι 22 ετων φοιτητρια. Αποφασισα φετος το καλοκαιρι να εργαστω σεζον(διοτι στη πολη μου δουλεια δεν υπαρχει) ωστε να μαζεψω καποια χρηματα για καποιες υποχρεωσεις του χειμωνα. 3 μηνες και 42 βιογραφικα μετα μιλησα μοναχα με 5 εργοδοτες(λιγο που δεν εχω προυπηρεσια λιγο που χρειαζομαι διαμονη).Μια απο αυτους και ενω τα μιλησαμε τα συμφωνησαμε πηγα εκει και πονηρα το 8ωρο εγινε 13ωρο η μια δουλεια 3 φυσικα 7 στα 7 "700€".Ενας απο αυτους μου ζητησε να δουλευω 8ωρο σερβιτορα και 3 ωρες καθαριστρια ισως και καποια ωρα στη γραμματεια(λογω του πτυχιου μου) παλι 7 στα 7"650€".Δυο μου ειπαν 10ωρες σερβιτορα εστιατοριου 7 στα 7 "600€".Και μια ως εργαζομενη σε κρεπερι βαρδια 10-13 ωρες αφου θα πηγαιναμε 3 κοπελες να μας "δουν" και 150ευρω εισητηρια μετα να επιλεξουν μια "800€ φτανεις με τιπς" 7 στα 7.Εγω σαν ατομο ημουν προετοιμασμενη και για το 7 στα 7 και για τα 10ωρα καθως θελω να δουλεψω εστω και αν μετα χρειαστω φυσιοθεραπειες για τη μεση μου... Η εκμεταλευση ομως του 650ευρω στν ανειδικευτο και οχι μονο ειναι το λιγοτερο απαραδεκτη. Οχι μονο για εμενα αλλα και για πολλους σαν εμενα..Και ποια ειμαι εγω να παραπονεθω στην ελλαδα του 2018 ενω εργαζομενοι με προυπηρεσια παιρνουν 500ευρω; Καποια στιγμη πρεπει και εμεις οι ιδιοι οι εργαζομενοι να λεμε οχι οχι οχι σε τετοιες θεσεις. Και πως λες οχι οταν εχεις εξοδα να τρεχουν; οταν εχεις παιδια και σπιτια να πληρωσεις; Εγω εχω την πολυτελεια να πω οχι. Εχω την πολυτελεια να ψαξω το καλυτερο που δε θα ρθει ποτε. Και βρισκομαι μπροστα στην αποφαση να φυγω γερμανια. Δε θελω να φυγω γιατι με διωχνετε; γιατι με αναγκαζεται να αφησω την οικογενεια και τους φιλους μου; Δεν ζηταω πολλα, ζηταω αρκετα για να μπορεσω να ζησω με αξιοπρεπεια.Εσεις οι εργοδοτες, που δινετε μικρο μισθο γιατι δεν μπορειτε να βγειτε περα, να ειστε πρωτα ανθρωποι με αυτογνωσια και να μην ψαχνετε δουλικο προσωπικο. Εσεις οι εργοδοτες, που εκμεταλευεστε την κριση και δινετε μικρο μισθο για να σας μεινουν στη τσεπη, βαλτε στη θεση του προσωπικου τα παιδια σας.Εσεις οι εργαζομενοι, ο ιδρωτας δε τρωγεται και τα χρονια περναν σαν νερακι. Καλο μας κουραγιο.

Mου κανουν bullying στην δουλεια που ειμαι επειδη εχω χαμηλη θεση ..

Εχω διαβασει διαφορα κατα καιρους και εχω ακουσει πολλους ανθρωπους να μιλαμε περι του θεματος βεβαια ο καθενας εχει διαφορετικη γνωμηΕγω αυτο που εχω να πω ειναι οτι εφοσον εισαι σε σχεση και κανεις τη παραποντια σου αλλα δεν ηταν κατι σοβαρο οφειλεις να κανεις οτιδηποτε περναει απο το χερι για να μη το μαθεις ο συντροφος σου. Αλλοι λενε οτι πρεπει να εισαι ειλικρινης και να πεις τι εκανες αλλα να ζητησεις συγνωμη. Ε οχι παιδια οχι. Να τη βρασω τη συγνωμη. Γιατι να συγχωρεσω; Αυτο ειναι ακρως εγωιστικο κατ'εμε. Απο την αλλη εφοσον εχεις σχεση αλα εχεις και συναισθηματικη παραλληλη σχεση με καποιον τοτε απλα πρεπει να εισαι ενταξει και να το ληξεις.

Από πολύ μικρή, έλεγα ότι έχω μεγάλη μύτη και θα μοιάσω στο μπαμπά μου καθώς μεγαλώνω γιατί κι η δική του είναι μεγάλη. Τότε το έλεγα κι γελούσα αλλά πλέον με ενοχλεί δραματικά. Νομίζω πως όλοι με κοιτάνε εκεί, νιώθω άβολα όταν περπατάω. Η αλήθεια είναι πως όλοι μου λένε πως δεν είναι τόσο μεγάλη και πως για το πρόσωπο μου είναι καλή αλλά εμένα με ενοχλεί. Έχουμε συγγενή μας που είναι πλαστικός και μπορώ ανά πάσα στιγμή να το κάνω. Σκέφτομαι όμως συνέχεια τι θα πει ο κόσμος και πως όλοι θα το καταλάβουν και θα το σχολιάζουν. Πρώτα από όλα, με πειράζει ότι θα λένε ότι είμαι ανασφαλής..δεν το θέλω καθόλου. Για την ακρίβεια αν ήξερα ότι δεν θα το καταλάβει κανείς θα πήγαινα μέχρι και τώρα..Αλλά είμαι σίγουρη ότι θα λένε από πίσω και από μπροστά μου θα μου κάνουν ερωτήσεις..Τι θα κάνατε στη θέση μου; Πως να το διαχειριστώ αυτό με τον κόσμο;; ..Δεν μπορώ να τη βλέπω άλλο.. Θεωρώ μεγαλύτερη ανασφάλεια να κάνει κάποιος κάτι που είναι φυσιολογικό. πχ το στήθος του. Παρά κάτι που είναι όντως λίγο μεγάλο. Tι λέτε;

Ζω στην επαρχία και καμιά φορά κάνω παρέα με μια γειτόνισσα, θα την πω Μ. Αυτή μένει με τον άντρα της στο ισόγειο και από πάνω μένουν οι γονείς της. Η Μ. και ο άντρας της, ο Γ. έχουν ένα ενήλικο παιδί το οποίο σπουδάζει. Από τότε που ζω στο χωριό έχω ακούσει να λένε διάφορα, πως ο Γ έχει σχέσεις με την πεθερά του και πως αν τους πιάσει ο πεθερός θα έρθουν τα κανάλια γιατί είναι οξύθυμος άνθρωπος. Νόμιζα πως ήταν παραμύθια και δεν έδινα σημασία. Μια φορά όμως στον μανάβη ήταν η μάνα της Μ. και την άκουσα να λέει πως ο γαμπρός της την αγαπάει πολύ και το έλεγε με έναν τρόπο που δεν μου άρεσε. Οι άλλοι που την άκουγαν δεν μιλούσαν νομίζω όλοι σκεφτόμασταν το ίδιο. Πριν μερικές μέρες έγινε το εξής. Είχα πάει αργά σε μια φίλη και γυρνώντας με το αυτοκίνητο είδα στο δρόμο το παιδί της Μ που γυρνούσε σπίτι είχε έρθει για μερικές μέρες στους γονείς του. Σταμάτησα να το πάρω και μιλούσαμε τον ρωτούσα για τις σπουδές του και εκεί που πήγα να στρίψω στο σπίτι του πέσανε τα φώτα πάνω στον πατέρα του και στην γιαγιά του που ήταν στη βεράντα κάτω και κάνανε σεξ στα όρθια. Δε μπορώ να περιγράψω την ταραχή μου είχα και το παιδί δίπλα μου το οποίο έχασε το χρώμα του και άρχισε να τρέμει. Σταμάτησα λίγο πιο εκεί και δεν ήξερα τι να κάνω και τι να πω ώσπου το παιδί χωρίς να πει κάτι κατέβηκε και πήγε σπίτι του. Γύρισα και είδα πως οι άλλοι είχαν εξαφανιστεί. Όπως το λέει ο τίτλος έχω χάσει τον ύπνο μου. Πρώτη φορά ένιωσα πόσο αλήθεια είναι που λένε δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Τελικά για κανέναν δεν μιλάει χωρίς λόγο ο κόσμος όσο απίστευτα και να είναι αυτά που λένε. Το πρόβλημά μου τώρα είναι δεν ξέρω τι να κάνω. Το παιδί έφυγε πάλι και σίγουρα θα είναι για πάρα πολύ καιρό αν όχι για πάντα σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Από ότι φάνηκε δεν μίλησε δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Εγώ τώρα τι πρέπει να κάνω; Η Μ από μέρα σε μέρα θα περάσει για καφέ δεν μπορώ να την κοιτάξω στα μάτια. Αν ήμουν τη θέση της θα ήθελα να ξέρω. Εγώ η ίδια χώρισα γιατί μου άνοιξε τα μάτια μια καλή μου φίλη που είδε τον άντρα μου να φιλιέται στο αυτοκίνητο με άλλη και αποδείχθηκε αλήθεια αναγκάστηκε να το παραδεχτεί πως είχε πάει μαζί της. Μου είχε πει πως αυτή του ρίχτηκε και όλα αυτά που λένε όσοι βρίσκονται στη θέση του και σηκώθηκα έφυγα τον παράτησα. Αυτό εδώ είναι απίστευτο που συμβαίνει με τους γείτονες η Μ δεν εξαρτάται οικονομικά από τον άντρα της αλλά είναι μπλέξιμο γιατί μένουν όλοι σε ένα σπίτι. Σκέφτομαι τις συνέπειες που μπορεί να έχει αν το πω, αν η Μ δεν έχει υποψιαστεί τίποτε θα πάθει σοκ, θα τρέξει ίσως και θα το πει στον πατέρα της και δεν ξέρω τι θα γίνει μετά. Το παιδί όμως χρειάζεται βοήθεια αν δεν ξέρει πως θα σταθεί και σε εκείνο; Δεν αξίζει σε αυτούς τους ανθρώπους να φέρνονται όλοι σαν να μην συμβαίνει τίποτε ενώ όλοι ξέρουν. Φαίνεται τους έχουν δει και άλλοι δεν ξέρω πόσα χρόνια γίνεται αυτό ίσως από πάντα. Τι να κάνω;