Έχω ένα θείο, ο μεγάλος αδερφός της μαμάς μου. Εξαιρετικός άνθρωπος χαμογελαστός και πρόθυμος να μας βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα. Ο θείος μου με την κρίση που υπάρχει και με δουλειά να μην υπάρχει τον έχει πάρει από κάτω και έχει πάθει κατάθλιψη. Κλεισμένος εδώ και 6 μήνες στο σπίτι δεν μιλάει με κανέναν. Οι δικοί του τον έχουν παρατήσει στους γονείς του (στους παππούδες μου δηλαδή). Οι μόνοι που πηγαίνουμε και τον βλέπουμε είναι η μαμά μου, εγώ, τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια μου. Πως μπορούν τα ίδια του τα παιδιά και η γυναίκα του να του γυρνάνε την πλάτη σε μια τόσο δύσκολη στιγμή της ζωής του; Πως μπορεί η οικογένεια του να είναι τόσο ψυχρή απέναντι του; Λες και τους έκανε κάτι κακό. Μόνο η ψυχούλα του το ξέρει τι τραβάει. Γιατί διαφερετικό είναι να έχεις την οικογένεια σου, την γυναίκα που παντρεύτηκες δίπλα σου και άλλο δυο 80χρονους ανθρώπους. Θα συνέλθει ο θείος μου. Το πιστεύω. Να τον ξαναδώ πάλι να έρχεται της Κυριακές στο σπίτι μας να πίνει τον καφέ του και να μας κάνει να γελάμε. Και η δικιά του οικογένεια πουθενά. Κάνε παιδιά να δεις καλό λένε. Μόνο την ζωή τους κοιτάνει και να περνάνε καλά. Τον ίδιο τους τον πατέρα τον έχουνε παρατημένο. Πολύ κρίμα.