ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είναι κακό που με ερεθίζει όταν ο άλλος κατά τη διάρκεια του σεξ και όχι μόνο με πνίγει η με χτυπάει;

να παω Αμερικη

Κάτω πράγμα η συνήθεια..Πόσο μάλλον η συνήθεια στο πόνο...

Μετα απο 2 χρονια λοιπον ειπα να μπω στην πολυαγαπημενη lifo που με τις ωρες καθομουν και εβγαζα τα εσωψυχα μου αλλα και προσπαθουσα να βοηθισω οσο μπορω ατομα που ειχαν τα δικα τους προβληματα,καθισα και διαβασα τις εξομολησεις που εκανα τοτε οπως επισης και καποιες εξομολογησεις που ειχαν αφιερωσει καποιες κοπελες και με εκαναν να νιωθω τοσο ωραια.^^Μιλουσα μεσα απο την ψυχη μου δειχνωντας τον αληθινο μου εαυτο (κατι που στην πραγματικοτητα δυσκολα κανω γιατι ειμαι ενας αρκετα κλειστος χαρακτηρας) και πραγματικα η αισθηση που ενιωθα οταν εβλεπα οτι ο τροπος που σκεφτομαι/μιλαω και ο χαρακτηρας μου αρεσει σε αρκετους ετσι οπως ειμαι μου εδινε απιστευτη ικανοποιηση και ελπιδες για να ειμαι περισσοτερο αισιοδοξος.Ευχαριστω πολυ αυτα τα ατομα που με εκαναν να καταλαβω καλυτερα τον εαυτο μου και τις δυνατοτητες μου,ευχομαι να ειστε ολοι καλα και να εχετε φτιαξει τις ζωες σας.Παρεπιπτωντος ειμαι ο Skeptical :)

Έμαθα ότι με απάτησε. Γιατι,τον ρωτησα. Μου είπε οτι πονούσε.

Είμαι μόνιμη κάτοικος εξωτερικού εδω και δύο χρόνια αλλά τελευταία έχω μια έντονη νοσταλγία για την Ελλάδα , αν και έφυγα πλήρως απογοητευμένη και αποφασισμενη να ρίξω μαύρη πέτρα.Μπορώ να πω ότι έχω ήδη χτίσει καλές βάσεις για τη ζωή μου εδώ , μένω με τον αρραβωνιαστικό μου ,εχω καλή δουλειά αλλά με πληγώνει που θα πρέπει αυτή η ζωή να χτίζεται μακρυά απο τους αγαπημένους μου , τον τόπο μου , ότι τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν ως μετανάστες δεύτερης γενιάς , μακρυά από συγγενείς και τις ρίζες τους. Καθε μέρα σχεδόν αναρωτιέμαι πως θα ταν η ζωη μου στην Ελλάδα. Εδώ θα ήθελα να ακούσω δικές σας απόψεις , κυριως από συνομίληκους 30αρηδες - πως βλέπετε τα πράγματα στη Ελλάδα , βλέπετε προοπτικές;Είναι κάποιος που γύρισε από εξωτερικό και δεν το μετάνιωσε;

Θα τον ξαναβρώ τον εαυτό μου. ΜΟΥ ΤΟ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ. ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΩ! 08/06/18 Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Λίγες μέρες θα είναι. Και τι είναι οι λίγες μερες; Είναι λίγες ώρες.. Και για μερικές ώρες θα καταστρέψω την υπόλοιπη ζωή μου; Δε θα παραδοθω σ αυτή τη ζωή μέχρι να φτάσω εκεί που πρέπει να είμαι.

Σπουδαζω μακρια απο το σπιτι μου.Ο πατερας μου ποτε δεν με παιρνει τηλεφωνο.Ειναι χωρισμενοι με την μητερα μου και γενικα τον βλεπω μονο οταν εγω το παρω αποφαση.Η μητερα μου λοιπον δεν με παιρνει ενα τηλεφωνο.Οταν την παιρνω εγω μου λεει ''εμεινες απο λεφτα'',ενω εγω την παιρνω για να δω τι κανει.Αποφασιζω την δευτερα να μην την ξαναπαρω και με παιρνει σημερα κ μου λεει εχεις και μανα και εγω της λεω ''εσυ δεν με εχεις παρει ενα τηλεφωνο'' και γυρναει και μου λεει:''δεν καταλαβα ολα πληρωμενα τα εχεις εγω στα πληρωνω''.Ποσο ακυρη απαντηση.Οποτε της λεω κατι μιλαει για τα λεφτα,ποσα δινει,ποσο δουλευει λες και μας κανει χαρη για ολο αυτο.Και σε μενα και στον αδερφο μου.Την προηγουμενη φορα γυρναει και μας λεει:''τοσα που εχω δωσει σε φροντιστηρια μου χρωστατε χιλιαδες λεφτα''.Βαρεθηκα αυτο το πραγμα.Οποτε πα να της το πω αρχιζει και φωναζει και αγριευει και λεει ποσαδινει και ποσα οχι.Μετραει τι δινει για τα παιδια της δηλαδη.

Και εγώ μόνος είμαι και θα ήθελα πολύ μια παρέα... Και την επιζητώ, αλλά όντας μόνος, είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνεις αποδεκτός απο άτομα που έχουν άλλες παρέες... Γενικά, παίζει να κάνουμε τίποτα όλοι εμείς οι μόνοι που θέλουμε παρέες, για να έρθουμε πιο κοντά, ή θα είμαστε φουλ στη καχυποψία και θα θεωρούμε οτι απέναντί μας βρίσκονται τίποτα ψυχάκηδες που θέλουν το κακό μας; :P

Γιατί εγω ειμαι η αιτια που στεναχωριεμαι συνεχεια; Εγω η ιδια δεν αγαπω τον εαυτο μου,δεν ειμαι περηφανη για το τομαρι μου.Βαζω τους αλλους παρα πανω απο τον εαυτο μου.Οταν οι αλλοι χαιρονται για μενα τοτε ειμαι ευχαριστημενη.Παω στην πολη την οποια ζω και θελω να ακουσω λογια οπως:'αδυνατισες,ομορφυνες,..' και αλλες τετοιες μπουρδες γιατι περιμενω καποιος να μου το πει οχι να νιωσω απο μονη μου.Τι ηλιθια που ειμαι.Ακομα και οταν βγαινω σε κλαμπ αν δεν δεχτω καποιο φλερτ δεν περναω καλα.Βασικα ψυχολογο θελωω