Διάβασα κι εγώ με λύπη, για το θλιβερό συμβάν της αυτοκτονίας του 15χρονου εφήβου, ο οποίος είχε πέσει θυμα bullying. Τέτοια γεγονότα, όπως και η περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη πριν μερικά χρόνια, αναπόφευκτα ξυπνάνε και τις δικές μου σχετικές τραυματικές εμπειρίες. Είναι γεγονότα τα οποία έχω θάψει τόσο βαθιά μέσα μου, ώστε είναι αδύνατον να τα συζητήσω με οποιονδήποτε. Γι' αυτό επιλέγω απλώς να γράψω δυο κουβέντες εδώ, ανώνυμα (και ανώδυνα).Στην εφηβική μου ηλικία, ήμουν υπέρβαρος και ιδιαίτερα συνεσταλμένος και ντροπαλός. Όπως καταλαβαίνετε, ο συνδυασμός αυτός με έκανε κινούμενο στόχο για τους ψευτόμαγκες του σχολείου. Έχω υποστεί απειλές, ειρωνικά σχόλια, ξυλοδαρμούς, και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Από ένα σημείο κι έπειτα έπαθα κατάθλιψη, οδηγήθηκα στην κατάχρηση αλκοόλ, και η απόδοση μου στο σχολείο μειώθηκε δραματικά. Προφανώς όλα αυτά σταμάτησαν όταν τελείωσα το σχολείο, κι εγώ αλλάξα πολύ σαν άνθρωπος τα χρόνια που ακολούθησαν. Ωστόσο τα τραύματα αυτά βρίσκονται ακόμη μέσα μου. Εξακολουθώ να έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση και διάφορα άλλα ψυχολογικά προβλήματα.Στους γονείς μου δε μίλησα ποτέ για το θέμα αυτό, διότι ντρεπόμουν κι ένιωθα ότι έφταιγα για όλα αυτά. Αν έχετε παιδιά, φροντίστε να είστε κοντά τους, να ξέρετε τι συμβαίνει στη ζωή τους. Ίσως έτσι μειωθούν και οι θύτες, και τα θύματα του bullying.