ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πέρασε ο καιρός και εγώ ακόμα σε σκέφτομαι. Δουλεύω, βγαίνω για ποτό, ασχολούμαι με διάφορα χόμπι αλλά το μυαλό μου εκεί σε σένα. Είναι στιγμές που νιώθω ότι έχει σαλεψει το μυαλό μου.. Ότι έχει κολλήσει σε παλιές καταστάσεις. Τελικά δεν είναι οι παλιές καταστάσεις αλλά εσύ. Εσύ ευθύνεσαι για την ταραχή που μου προκαλείς όταν σε σκέφτομαι, όταν μου στέλνει μηνύματα κάνοντας μια δήθεν τυπική συζήτηση...! Η λογική μου λέει ότι πρέπει να σε διαγράψω οριστικά, η καρδιά μου αρνείται και κλαίει σαν μωρό. Έχει ανάγκη την αγκαλιά σου, το χάδι σου και το φιλί σου. Σε αγαπώ Μου λείπεις Να προσέχεις Για πάντα δικιά σου. ?❤️?

Άραγε με σκέφτεσαι καθόλου? Σου λείπω? Για να με σκέφτεσαι και να σου λείπω σημαίνει ότι ήμουν κάτι για εσένα,για τη ζωή σου. Ήμουν? Αν κρίνω από την παραίτησή σου από εμάς,ήμουν απλώς μια κοπέλα ακόμη. Δεν είναι κακό αυτό. Κακό είναι όλα όσα μου είπες,όλα όσα με έκανες να πιστέψω ότι είμαι για εσένα. Κακώς κουραστηκες με λόγια αυτόν τον καιρό. Θα μπορούσες απλώς να περιμένεις για να μου δείξεις με πράξεις ότι ήμουν απλώς μια.. Ήθελα να είμαι η μία..ας αρκεστώ,λοιπόν, στο "μία". Μη λέτε λόγια που δεν πλησιάζουν καν τα πραγματικά σας αισθήματα. Κανείς δε σας τα ζητάει.

Θεωρώ ότι στην σημερινή εποχή δεν ειναιβευκολο να κρατήσει ένας γάμος,θα έλεγα ότι είναι ακατόρθωτο .Πρέπει ένας από τους δύο να το παίξει κορόιδο έχω απογοητευτεί από τις σχέσεις των ανθρώπων .Στην οικογένεια μου δεν υπάρχει ούτε ένας πραγματικά ευτυχισμένος γάμος αλλά άνθρωποι που ανέχονται ο ένας τον άλλον λόγω παιδιών οικονομικών η διαφόρων αντιλήψεων.... Δεν θέλω να παντρευτώ και να σκέφτομαι ποτέ θα του έρθει του άλλου να με απατήσει η να ανέχομαι την οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά του( εννοείται εννοώ συμπεριφορές επιβλαβείς για εμενα) Λυπαμαι την εικόνα κάποιον ζευγαριών με παιδιά που βγάζουν τόση κούραση και δυστυχία Θεωρώ πως ένα παιδί δεν πρεπει να μεγαλώνει κάτω υπό τέτοιες συνθήκες ...... Τι γνώμη έχετε για τον γάμο και την οικογένειά εσείς;; κορίτσι 18 χρονών

Κι αυτή η νύχτα! Ε-μειλ επικοινωνία πάνω κάτω 2 μήνες. Και τι επικοινωνία! Απλώναμε τα σεντόνι μας και οι δύο. Ξεκάθαρα πράγματα από την αρχή, για το ότι όποιος θελήσει να διακόψει το λέει και τέλος. Καμία πίεση για τίποτα, χαλαρή φάση και από τις δύο μεριές. Πολλά κοινά και πολύ ταιριαστή επικοινωνία, με τρόπο σκέψης και χιούμορ που μοιάζει. Μου αρέσεις, σου αρέσω είπαμε. Υπάρχουν εμπόδια αρκετά άλλα υπάρχει και η λογικη να κατανοήσουμε ότι μας παίρνει μέχρι ένα σημείο και η κατάσταση αποδεκτή έτσι ως έχει. Το εντελώς παράδοξο... Χάθηκε. Εξαφανίστηκε δύο εβδομάδες τώρα περίπου και δεν υπάρχουν σημάδια πουθενά ότι είναι καλά, ότι υπάρχει... Κι ας μη θέλει να μου μιλάει. Υπήρχε η ελευθερία να το πει χωρίς φόβο, ενοχές κλπ. Φοβάμαι μήπως έχει γίνει κάτι κακό. ....

Λοιπον εδω και σχεδον ενα χρονο περιπου ξεκινησα να κανω παρεα με ενα παιδι. Τον συμπαθω πολυ. Μου αρεσει ο χαρακτηρας του, ειναι εξυπνος, εχει χιουμορ και γενικα περναω πολυ ευχαριστα μαζι του. Αυτος ομως με βλεπει διαφορετικα. Το ειχα καταλαβει αλλα τωρα μου το ειπε και ο ιδιος. Η αληθεια ειναι οτι οντως συμπεριφερομαστε σαν ζευγαρι. Εγω δεν του απαντησα ξεκαθαρα και προσπαθησα να το αποφυγω. Δεν ειναι οτι δεν μου αρεσει. Δεν γινεται να εισαι στρειτ γυναικα και να μην σου αρεσει απλα δεν ειμαι σιγουρη και δεν θελω να βιαστω και να κανω κατι χωρις να ειμαι σιγουρη. Δεν θελω να διακινδυνευσω να τον χασω γενικα. Τον θελω στην ζωη μου ειτε σαν φιλο ειτε σαν κατι παραπανω δεν εχει σημασια. Απο τοτε που εγινε αυτο με αποφευγει καπως. Δεν θελω να πιστεψει οτι δεν εννοουσα κατι απο αυτα που του εχω πει. Αληθεια ειναι πολυ σημαντικος για εμενα και τον αγαπαω τοσο πολυ.Τι να κανω; Να τον αφησω λιγο μονο του; Να προσπαθησω να του μιλησω; (αλλα αυτο προυποθετει οτι εχω ξεκαθαρισει η ιδια τι θελω)

Παιδιά σας χαιρετώ.Θα ήθελα κάποιος αν μπορεί να με βοηθήσει λίγο τουλάχιστο με τις εμπειρίες του.Είμαι νεαρό άτομο 25 ετών και το τελευταίο διάστημα το ψάχνω απεγνωσμένα να φύγω για εξωτερικό για δουλεία και για μόνιμα.Έχω μια αρκετά καλή δουλεία με μισθό 1000 ευρώ και δεν έχω ούτε ενοίκιο. Έχω μια αρκετά καλή ποιότητα ζωής μπορώ να πω. Έχω την οικογένεια μου, τους φίλους μου και γενικά είμαι άτομο το όποιο δεν έχω ζήσει ποτέ στο εξωτερικό , παρά μόνο τα ταξίδια που κάνω συνεχώς. Από τα 20 μου χρόνια μένω μονός. Στην αρχή ζούσα με ενοίκιο σε ένα διαμέρισμα (δεν είχα κανένα πρόβλημα) όπου στην συνεχεία απέκτησα το δικό μου. Ο λόγος που θέλω να φύγω απεγνωσμένα είναι ότι δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά με ένα μέλος της οικογενείας μου, που έχει φτάσει σε πολύ άσχημο σημείο. Το έψαξα για πολύ για Αγγλία στο Λίβερπουλ όπου βρήκα μια δουλεία με 1150 λίρες (περίπου 1240ευρω). Βρήκα και σπίτι για ενοίκιο με 500 λίρες, το όποιο είναι στα κοντά στις προτιμήσεις μου.Στο Λονδίνο δεν μπορώ να πάω η σε κάποια άλλη πόλη για τον λόγο είναι παρά πολύ μεγάλα τα ενοίκια και δεν είμαι άτομο το όποιο μπορώ να συγκατοικήσω.Αλλά μέσα μου κυριαρχεί ένα μεγάλο ΑΛΛΑ. Σκέπτομαι πάνω απ΄όλα την οικογένεια μου. Βλέπω καθημερινά την μανά μου να κλαίει μόνο με την σκέψη ότι θα φύγω. Τι μπορώ να κάνω ???

Σήμερα συνέβη κάτι στο λεωφορειο που πολύ με στενοχώρησε.Μπήκα ησυχα- ησυχα και ειχε ελαχιστο κόσμο και πολλές θέσεις . Πιανω μια θεσούλα και κάθομαι.Μετά απο δυο τρεις στάσεις μπαίνει μέσα ένας γέρος και στεκεται μπροστά μου ενω έχει αλλες θέσεις και μου λέεί : ´ έλα δωσε τη θέση σου σε μένα που ειμαι παππούς´Του εξήγησα οτι ειχα κρυολογησει και πονούσα παντου οποτε δεν γινοταν να σηκωθώ . Και τί γυρίσει και μου λέει ρε παιδια??" Πάντα να πονας" και σηκώθηκε κι έφυγε αφου εριξε την ανεκδιήγητη κατάρα του. Εσείς τι θα του απαντούσατε του παλιόγερου πρωι πρωι που ηθρε να κατσει σαν τον χάρο να μου ριξει και καταρα πρωινιάτικα ??Τι έπρεπε να του απαντήσω ? Συγχυστηκα.

Ειναι τοσο ασχημο να εισαι παντα τοσο μακρια μου. Ναι το ξερω οτι μιλαμε σχεδον ολη την μερα αλλα και παλι μου λειπεις. Δεν ειναι το ιδιο...Ζηλευω τοσο πολυ οταν βλεπω ζευγαρια να βγαινουν μαζι, να γελανε, να αγκαλιαζονται. Βασικα ζηλευω καθε αγγιγμα και καθε φιλι...Ζηλευω το γεγονος οτι μπορουν να κοιταζονται στα ματια, να κοιμουνται και να ξυπνανε μαζι.Επισης ζηλευω οσους βρισκονται γυρω σου.Ποσο καιρο εχω να βιωσω κατι αντιστοιχο; Ποσο καιρο εχω να σε δω;Και αυτος ηταν και ο λογος που ημουν καπως διστακτικη στην αρχη αλλα πλεον δεν μπορω να φανταστω τον εαυτο μου με κανεναν αλλον. Ξερω οτι αυτη η κασταση δεν θα αλλαξει συντομα.Επιπλεον ξερω οτι εχεις καταλαβει οτι κατι με προβληματιζει.Χαιρομαι τοσο πολυ για την νεα αρχη σου και την καινουργια σου δουλεια. Επισης χαιρομαι που καταφερες να προσαρμοστεις. Το ηξερα οτι θα τα καταφερνες. Σου ειχα πει οτι ολα θα πηγαιναν καλα. Αλλα δεν θελω να σε στεναχωρω με τα δικα μου. Οποτε ισως πρεπει να κανεις μια νεα αρχη και σε αυτον τον τομεα.

Έχετε νιώσει να υπάρχει καρμικη σχέση ανάμεσα σε σας και σε ένα άλλο άτομο το οποίο βλέπετε συχνά αλλά δεν γνωριζεστε;Εγώ νιώθω ότι η μοίρα με φέρνει κοντά με αυτόν τον άνθρωπο και μόλις πλησιάζουμε μας δίνει μια κλωτσιά και μας απομακρύνει χιλιόμετρα μακριά..Τον θυμάμαι από τα σχολικά χρόνια, μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον όμως κάναμε και οι δύο παράλληλες σχέσεις και έτσι δεν συναντηθήκαμε ποτέ ούτε σε κοινές παρέες γνωστών μας..έπειτα τελειώσαμε το σχολείο και φύγαμε ακόμα πιο μακριά σε άλλες πόλεις.Το Πάσχα πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον κοιταχτήκαμε για δύο-τρία λεπτά και έπειτα συνεχίσαμε καθένας τον δρόμο του. Από τότε δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου, ανταλλάσσουμε λάικ αλλά δεν εχουμε μιλήσει ποτέ.Ερχόμενη πίσω στον τόπο μου για διακοπές υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα κάνω η ίδια την πρώτη κίνηση να πλησιασω και να συστηθώ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Την επόμενη μέρα ακριβώς τον βλέπω στον δρόμο μου και ενώ κοιταχτήκαμε έντονα, μέχρι να το σκεφτώ με είχε ήδη προσπεράσει. Λίγες μέρες μετά έμαθα ότι έφυγε για σεζον.Τελειο;

Διαβάζοντας την προ μιας ώρας εξομολόγηση μιας κοπέλας για το καλοκαίρι, έχω να δηλώσω ότι:Το επόμενο καλοκαίρι για μένα θα είναι το ίδιο μίζερο και μοναχικό, όπως ακριβώς και το φετινό (ίσως και χειρότερο). Δεν θα έχω κάνει φίλους και θα είμαι κλεισμένος μέσα. Απο πέρυσι έως φέτος δεν άλλαξε τίποτα, οπότε δεν ελπίζω να αλλάξει κάτι και έως του χρόνου. Και φυσικά δεν ελπίζω οτι μπορεί να 'σωθεί' το φετινό υπόλοιπο καλοκαιριού, γιατί φιλίες απο τη μία μέρα στην άλλη δε γίνονται... Και βέβαια, τα χρόνια περνούν και η ζωή φεύγει... Να'σαι 25 και να νιώθεις οτι έχεις χάσει τα καλύτερά σου χρόνια και οτι είναι πλέον αργά για να ψάξεις για φιλίες και τα σχετικά. Υ.Γ. Ξέρω, θα μου πείτε στείλε στη κοπέλα που είναι στην ίδια θέση με 'σένα, ή στον άλλο που ψάχνει για παρέα και μπορεί κάτι να γίνει.. Αλλά, αλήθεια, ποιες οι πιθανότητες; Εδώ δε μπορούμε να γνωρίσουμε άτομα που κάθονται δίπλα μας στο λεωφορείο, θα μπορούμε μέσω ίντερνετ;Άντε, καλή μου υπομονή, (δεν) θα περάσουν οι πολύ δύσκολες μέρες που διανύουμε...