ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ένας άνθρωπος όταν βιώνει κατάθλιψη και περνάει δύσκολα , π ς γίνεται να του λένε όλοι " Είσαι πολύ χαρούμενη , πηγή χαράς , αισιόδοξη , ρομαντική , σαν μικρό κοριτσάκι " κ.α .... Ναι , αυτά μου λένε ... Ίσως τελικά η σπίθα στην ψυχή μου συνεχίζει να είναι αναμμένη... Σας ευχαριστώ πολύ για την παρέα

Έχω αναλάβει διπλωματική για το πτυχίο μου εδώ και 7 μήνες και νιώθω πολύ ανίκανη στο να αναπτύξω δικές μου ιδέες, από την άλλη δουλεύω παράλληλα με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, την δουλειά δεν μπορώ να την αφήσω, από την άλλη θέλω πολύ να πάρω το πτυχίο. Οι περισσότεροι φίλοι μου θα ορκιστούν το Σεπτέμβρη και τρέμω οτι δεν θα έχω τελειώσει, Επίσης φοβάμαι να στείλω στην καθηγήτρια την εργασία μέχρι εκεί που έχω κάνει γιατί φοβάμαι τα σχόλια που θα κάνει, οτι είναι λάθος όλη η συλλογιστική πορεία. Βλέπω άλλες διπλωματικές και κοιτάζω τη δική μου και με πιάνει μία τρέλα.

Σήμερα όπως ήμασταν με το αγόρι μου στη μηχανή και είχαμε σταματήσει σε κάτι φανάρια,εκείνος άρχισε να μου χαϊδεύει το πόδι ενώ φορούσα σορτσάκι και νευρίασα γιατί μας κοιτούσαν οι άλλοι οδηγοί.Μετά του τα έψαλλα,και μου είπε ότι είμαι περίεργη.Το ίδιο μου είπε και η αδελφή μου,και ότι δημιουργώ θέμα εκεί που δέν υπάρχει.Είμαι όντως περίεργη;

Ειναι τοσο καλοσυνατος και γλυκος ανθρωπος 💗 ήθελα απλά να το πω και εδω

Απλά είναι δυσκολο, πολύ δύσκολο να φτιάξεις προσωπικές σημειώσεις για τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα βάσει των οποίων διδάσκεις και τις όποιες σημειώσεις θα δώσεις στους καημένους τους μαθητές που, όπως είναι απολύτως φυσιολογικό, από εσένα περιμένουν. Μέχρι στιγμής έχω ξοδέψει 200+ ευρώ για βοηθήματα γιατί θέλω να τα συνδυάσω όλα και να φτιάξω το καλύτερο δυνατό corpus, συνδυάζοντας και τις γνώσεις που διαθέτω τρομάρα μου. Η τελειομανία μου επέστρεψε για τα καλά, έχω να δώσω άλλα 400 ευρώ για βιβλία όπως τα υπολογίζω κι όλο το σώμα μου πονάει μιας και είμαι όλη την ημέρα μπροστά από τον υπολογιστή και γράφω, γράφω, γράφω με ένα σωρό βιβλία τριγύρω μου. Και τι ήθελα; Ένα κοκτέιλ και να κάνω ζωάρα για κανένα δίμηνο:(

Παντρευτήκαμε πρίν από 5 μήνες,και εχθές ο γιατρός μου μου επιβεβαίωσε ότι είμαι έγκυος 6 εβδομάδων.Ο άντρας μου πετάει απ'τη χαρά του,κι εγώ νιώθω περίεργα.Ήθελα τόσο πολύ να περάσουμε ακόμα λίγο χρόνο οι δυό μας σάν ζευγάρι... Αυτό.

Είμαστε μια παρέα και περνούσαμε καλά. Εμένα από την παρέα μου άρεσε και άρεσα σε ένα φίλο μου αλλά τελικά δεν προέκυψε κάτι. Αυτός αποδείχτηκε σας άνθρωπος τελικά σκάρτος δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.Θελω να απομακρυνθω από αυτόν απλά έχουμε την ίδια παρέα και υπάρχει πρόβλημα . ούτε μπορώ να πω δε θέλω να έρχεται αυτός κλπ τι μπορώ να κάνω σε αυτή την περίπτωση;

Καλησπέρα! Μου συνέβη το εξής...χώρισα από σχέση 3 χρόνων και αποφάσισα ότι θέλω να προχωρήσω. Έκανα 2 γνωριμίες και πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα. Και οι 2 ήθελαν να τους "αφήσω να με φιλήσουν" από το πρώτο δίωρο της γνωριμίας. Μετά το δεύτερο ραντεβού και ενώ ευγενικά αλλά ξεκάθαρα έλεγα όχι στο φιλί, επέμεναν να έρθουν σπίτι είτε να δούμε ταινία είτε να μου μαγειρέψουν. Κι όταν λέω επέμεναν, εννοώ ότι έλεγα όχι και έπειτα από λίγο επανέρχονταν στο θέμα της επίσκεψης λέγοντας μου πως θέλουν να μου αποδείξουν ότι θα είναι "φρόνιμοι". Και ρωτώ είναι αναμενόμενο να περιμένει ο άλλος ότι από το πρώτο ραντεβού ότι θα πέσει φιλί και από το δεύτερο μπορεί να πάει στο σπίτι της κοπέλας? Να σημειώσω ότι δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη χημεία με κανέναν από τους 2, ούτε υπήρξαν σεξουαλικά υπονοούμενα πέραν του φιλιού που ζητούσαν(!). Δεν προχώρησε καμία γνωριμία μιας και δε μου άρεσε η επιμονή τους. Αλλά έχω την ειλικρινή απορία αν έχουν τόσο άμεση εξέλιξη όλα τα ραντεβού. Μετά από 3 χρόνια σχέσης έχω μείνει πίσω?

Τι να κάνεις σχετικά με τους φίλους που απο την μια είστε όλο μαζί και απο την άλλη εξαφανίζονται? Στο ξαφνικό δεν σου μιλάνε αλλά μετά σε ξαναθυμούνται!

Καλημερα φίλοι μου!θα σας πω κι εγώ με την δίκη μου σειρά την ιστορία μου και για ήθελα πολύ να ακούσω την γνώμη σας.. Η αδερφή μου μένει στο εξωτερικό με τον άντρα της,σε μια χώρα στην Οποία δεν έχουμε κανέναν συγγενή πέρα από μια θεια μου με την οποία όμως δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις..Τον Σεπτέμβρη του ‘20 μου ζήτησε η αδερφή μου μιας και τα μαθήματα της σχολής είναι εξ αποστάσεως αν μπορώ να πάω να την βοηθήσω με το μωράκι της μιας και είχε ξεκινήσει μια σχολή.ευχαριστως δέχτηκα,παραιτήθηκα άφησα την ζωή μου και μέσα σε λίγες μέρες τα μάζεψα όλα και έφυγα..βρήκα μάλιστα και μια δουλειά ..οι μήνες πέρναγαν και εγώ είμαι ακόμα εδώ..Ζω πλέον στην Ελβετία. Όλοι μου λένε ότι εδώ θα έχω μια καλύτερη ποιότητα ζωής θα μου ανοίξουν πόρτες,ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.Σκεφτομενη όλα αυτά αποφασισα και εγώ να μείνω άλλωστε δεν μπορώ να αφήσω το μικρο μου ανιψακι.ειναι πλέον σαν παιδί μου.. Το πρόβλημα μου είναι ότι πλέον νιώθω ότι δεν έχω καθόλου προσωπικό χώρο ,μένουμε Όλοι μαζί κι αν αποφάσιζα να μείνω μόνη δεν θα μπορούσα να συντηρηθώ κάθως ο μισθός μου είναι πολύ χαμηλός και την γλώσσα δεν την έχω μαθει καλα για να μπορέσω να ασχοληθώ με τον τομέα που σπουδάζω!Ξερω ότι εδώ θα μπορώ να έχω μια καλή ζωή και θα είμαι καλα οικονομικά,απλά νιώθω μια τεράστια πίεση.πλεον όπως ανέφερα και πάνω νιώθω σαν μαμά.ξυπναω το πρωί πάω τον μικρο στο παιδικό,στο ένα μου ρεπό πρέπει να τον φροντίζω μέχρι να έρθουν οι γονείς του,το απογεύματα πάλι θα είμαστε μαζί,θα τον ταΐσω θα παίξουμε θα τον βάλω για υπνο..Οι άνθρωποι εδώ είναι αρκετά κρύοι και η παρέα που έχω βρει ναι μεν περναω ευχάριστα αλλά δεν θα είναι ποτέ το ίδιο με τους φίλους μου στην Ελλάδα..άλλωστε και η ζωή τους εδω και οι συνηθειεσ Είναι πολύ διαφορετικές..θα ήθελα πολύ να γυρίσω πίσω απλά φοβαμαι ότι δεν θα είμαι καθόλου καλα οικονομίκα στην Ελλάδα και νιώθω σαν να κρεμάω την αδερφή μου.εμεινε πάλι έγκυος και δεν ξέρω αν θα μπορέσουν χωρίς καμία βοήθεια..