ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τον αγαπω ακομα.. γιατι;; Γιατι μετα αποσα μου εκανε εγω ακομα εδω να νιωθω και να ποναει το ειναι μου.. να μην εχω κουραγιο για τιποτα! Ποσο ποναει ακομα το ρημάδι, ποτε θα μου περασει πια.

γνωριστηκαμε πριν απο δυο εβδομαδες και απο την πρωτη στιγμη ειμαστε μαζι. μου προτεινε να παμε μαζι ενα ταξιδακι τον αλλο μηνα που εχουμε και οι δυο αδεια. για 3-4 μερες.απ τη μια λεω να παω. θα ερθουμε πιο κοντα, θα σιγουρευτουμε αν ταιριαζουμε και θα περασουμε καλα.απ την αλλη...μηπως καταστρεψουμε τη σχεση μας ετσι; μηπως ειναι πολυ νωρις για κατι τετοιο; εδω καλα καλα δε γνωριζομαστε, θα μεινουμε 3-4 24ωρα αυτοκολλητοι;δεν ξερω...αν εχετε αναλογη εμπειρια η προταση, καλοδεχουμενη.

Είμαι με κάποιον 3μιση χρονια τον αγαπάω αλλά νιώθω ότι δεν θέλω να τον παντρευτώ. Έχω κ ένα απωθημένο πολλών χρονων που δεν του το εχω πει λογω διαφορας ηλικιας. Τι να κάνω?Γυναίκα 23

Εδω και λίγες μερες νοσηλεύεται ο μπαμπάς μου σε νοσοκομείο του εξωτερικού. Ειναι τοσο τραγικό να βρίσκεται στην αλλη άκρη του κόσμου και να μην μπορούμε να τον επισκεφτούμε γιατι δεν υπάρχουν τα χρήματα για τα εισιτήρια... Τουλαχιστον υπάρχουν τα μεσα κοινωνικής δικτύωσης και μπορούμε να τον δουμε... ειναι τοσο δύσκολο και γι αυτόν και για μας... :/

γεμάτος ο τόπος από 40 και 50 φεύγα χρονών άντρες που ψάχνουν γυναίκα. Για την επαρχία λέω όχι στις πόλεις εκεί βρίσκουν αλλά στην επαρχία γίνεται χαμός. Όλοι σε ρωτάνε αν ξέρεις καμιά ελεύθερη λες και τις έχουμε στην τσέπη μας.

Φτανουν τωρα οι δηλωσεις, εχω να βρω 40 αγνοουμενους ειπε ο καποιος Κυριος και βοηθαει εμπρακτα. Αυτο σημαινει να θελεις να βοηθησεις και να σωσεις ψυχες και οχι να μενεις στα λογια τα στοφωδη και τα πομπωδη. ... Ανθρωπους με καρδια και ψυχη χρειαζομαστε και οχι υποκριτες. Και οσοι σωζουν ζωες ανθρωπων αλλα και ζωων ειναι αξιοθαυμαστοι.

μου λείπουν οι γονείς μου. Να τους βλέπω να μου χαμογελάνε και να είναι αγκαλιά. να βλέπουμε όλοι μαζι τις φωτογραφίες και ταινίες στην τηλεόραση. Να καθόμαστε γύρο απο το τραπέζι και να γελαμε. Μου λείπει να βγαίνουμε τα σαββατα το βράδυ με παρέες. και το βραδυ να με σκεπάζει ο μπαμπας μου για να παω για ύπνο.

Να μην κάνουμε το πρώτο βήμα, αν θέλει ας το κάνει αυτός/αυτή. Να μην δείξουμε οτι θέλουμε κάποιον πολύ ή οτι μας λείπει αλλά να κάνει αυτός το πρώτο βήμα. Να μην ζητήσουμε συγνώμη ακόμα και ας ξέρουμε οτι είμαστε λάθος.Και κάπως έτσι, χωρίζουν τα ζευγάρια ή χάνονται οι έρωτες... Και μετά απο χρόνια, όταν πια έχεις ζήσει κάποια πράγματα και καταλαβαίνεις οτι τότε ήσουν λάθος ή πολύ εγωιστής για να παραδεχτείς οτι ήσουν ερωτευμένος με το άλλο άτομο τότε τρέχεις να ζήσεις αυτό που δεν σε άφησε ο εγωισμός σου να το ζήσεις τότε....

Και τι δεν θα έδινα να μη με λέει μόνο μωρό του, να μου έλεγε μια στις τόσες ένα γλυκόλογο. Στο σεξ είναι όλα τέλεια είμαστε και οι δυο πολύ έντονοι σχεδόν βίαιοι, θέλω άλλες στιγμές να μου δείχνει και αλλιώς την αγάπη του. Λέει όμως πως δεν είναι στον χαρακτήρα του.

Η ιστορια θα ειναι fast forward με μερικες λεπτομερειες για να μπειτε στο κλιμα. Ποτε δεν εδινα ιδιαιτερη σημασια στο σχολειο, τα μαθηματα κτλπ. Οι βαθμοι μου κυμαινονταν παντα στο 9-13. Το κλασσικο στερεοτυπο. Στην πρωτη λυκειου ομως...τα ειδα ολα. Ηρθε μια καινουργια φυσικος στο σχολειο μας. Η γυναικα ηταν απιστευτη. Εκπληκτικα μορφωμενη, πολυ χιουμορ με τους μαθητες, πανεμορφη, ντυνοταν με στυλ, εξηγουσε την φυσικη σαν να ηταν παραμυθι...σου κερδιζε το ενδιαφερον. ΟΛΟΙ προσπαθουσαν στο μαθημα της. Εγω ενιωθα πολυ αβολα μπροστα της γιατι δεν ημουν αρκετα καλος και απλα συνεχιζα την κλασσικη μου συμπεριφορα. Μου κερδισε τοσο πολυ το σεβασμο που αποφασισα να ασχοληθω σοβαρα με τη φυσικη. Σκληρη δουλεια για να καλυψω κενα, να μαθω την νεα υλη κτλπ. Συνειδητοποιησα πως λατρευα την φυσικη. Οι βαθμοι απο το 13 στο 15, απο εκει στο 16-17 και μετα απο λιγο σταθερα 19-20. Ειχα ταλεντο και φαινοταν. Μετα το μαθημα καθομουν και μιλαγα μαζι της οσο πιο πολυ μπορουσα και καθε φορα που το κουδουνι χτυπαγε βυθιζομουν σε μια απιστευτη λυπη. Επρεπε να γινω καλυτερος για να την κερδισω.Οι βαθμοι μου εγιναν τελειοι, οχι για το σχολειο, αλλα για εμενα. Μου αρεσε η επιστημη και το διαβασμα. Αγοραζα λογοτεχνικα βιβλια, αρχισα να μαθαινω μονος μου κιθαρα απο το internet. Παντα εχοντας αυτην στο πισω μερος του μυαλου μου προσπαθουσα να γινω ενας ολοκληρωμενος ανθρωπος. Διψαγα για γνωσεις. Το ηθελα. Μονο ετσι θα εντυπωσιαζα εναν τετοιο ανθρωπο. Πιστευα πως την ειχα ερωτευτει, την εβλεπα στον υπνο μου, την σκεφτομουν ολη μερα. Στην τριτη λυκειου ομως εφυγε απο στο σχολειο...Ειχα πεσει σε καταθλιψη. Ταυτοχρονα ομως ειχα νεους στοχους για τις πανελληνιες. Μετα απο σκληρη δουλεια εγραψα 18.800 και περασα στην σχολη που ηθελα. Της εστειλα friend request στο facebook και αρχισαμε να μιλαμε. Χαλαρα. Πως αλλωστε μπορει να μιλησει ενας μαθητης με μια πρωην καθηγητρια του. Χασαμε για λιγο καιρο επαφη γιατι συναναστρεφομουν και με ατομα της δικιας μου ηλικιας. Το θεωρουσα "αναγκαστικο για να ενσωματωθω" , οτι και αν σημαινει αυτο. Παντα ομως σκεφτομουν αυτη. Δεν την ξεπερασα ποτε. Και τωρα...στα 19 μου...ειχα παει διακοπες στην Παρο και την πετυχα εκει ενα βραδυ....με τον αρραβωνιαστικο της...ΝΑΙΠ. Χαιρετηθηκαμε, η καρδια μου ΡΑ-ΓΙ-ΣΕ. Πιασαμε την κουβεντα και με συστησε. Καλος ο τυπος αλλα τι να πω. Ημασταν εξαλλου "αντιπαλοι". Για να μην τα πολυλογω, οταν γυρισαμε και οι δυο Αθηνα της ζητησα να βγουμε "για να τα πουμε και να θυμηθουμε τα παλια". Πηγαμε σε ενα ησυχο μπαρ με χαλαρη μουσικη και μιλαγαμε με τις ωρες. Ημασταν και οι δυο πολυ ενθουσιασμενοι και φαινοταν. Μεχρι που δεν αντεξα και προς το τελος..ε..την φιλησα. Γελασε, μου ειπε οτι ειναι αργα και πρεπει να φυγει και εφυγε. Εχω τρελαθει, την θελω απιστευτα πολυ. Δεν ξερω τι ειναι αλλα δεν εχω ξανανιωσει ετσι για κοπελα..εχουμε να μιλησουμε 2 μερες και ειμαι απιστευτα λυπημενος...μου εστειλε και ειπε πως πρεπει να μιλησουμε...δεν ξερω τι να κανω, δεν σκεφτομαι καθαρα..ΤΗΝ ΘΕΛΩ