ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχουν περάσει 3 χρόνια από την πρώτη φορά που τον είδα. Τρία χρόνια που δε μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου, που κάνω σχέσεις αλλά κανείς δεν είναι αυτός. Δελιασαμε και οι δύο. Ίσως φταίει η διαφορά ηλικίας, ίσως οι καταστάσεις κάτω από τις οποίες γνωριστήκαμε. Τώρα είναι αργά γιατί όσο κοντά κι αν είμαστε σε χιλιομετρική απόσταση, τόσο μακριά είμαστε λόγω συνθηκών. Και δυστυχώς φοβάμαι να του πω όλα όσα θέλω γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι το πως θα νιώσει με αυτά και ότι θα έρθει σε δύσκολη θέση. Οπότε προτιμώ να ζω με όλο αυτό πηγαίνοντας τη ζωη μου πίσω ... Ίσως μια μέρα να γίνω αρκετά γενναία και να του τα πω. Ίσως μια μέρα με τον χι ή ψι τρόπο να πάψει να είναι απωθημένο.

να τολμησω να δωσω κατατακτηριες για τη σχολη που μου αρεσει κι ας ξερω οτι μια επιπλεον τετραετια σπουδων θα ειναι μια τεραστια προκληση? σπουδασα στη θεσσαλονικη ομως τωρα σκεφτομαι να ακολουθησω την επιστημη που μου αρεσει στην αθηνα. θα βγω 28-29 χρονων με το (δευτερο) πτυχιο στο χερι, ουσα πλεον πιο σιγουρη και συνειδητοποιημενη για να ακολουθησω την καριερα που ονειρευομαι. τωρα η δουλεια που κανω ειναι απλα για να βγαζω καποια χρηματα (κατι για το οποιο αισθάνομαι ευγνωμοσυνη, αλλα, δεν ασχολουμαι με κατι που με ενδιαφερει). να εμβαθυνω με μεταπτυχικες σπουδες στον κλαδο που φοιτησα δεν θελω γιατι τιποτα δεν με ενθουσιαζει. ισως να ειναι μονοδρομος η επιλογη ενος αλλου μονοπατιου, αλλου τομεα σπουδων, αλλης καριερας. στην τελικη, στα 24 δεν εισαι πλεον σε θεση να ξερεις τι πραγματικα θελεις?

Χωρίσαμε πρίν από ένα χρόνο,και τώρα εκείνη έχει άλλη σχέση.Έρχονται συνέχεια στο μαγαζί που συχνάζαμε όταν ήμασταν μαζί.Δύο φορές τώρα τελευταία,όλως τυχαίως,ήρθαν για φαγητό σε ένα μαγαζί που τρώγαμε με ένα φίλο μου.Σίγουρα με είδε περνώντας,και γι'αυτό ήρθαν.Άν μέναμε σε χωριό ή σε κάποια μικρή πόλη θα το καταλάβαινα,αλλά μένουμε σε μεγάλη πόλη και από μαγαζιά άλλο τίποτα.Ok,το πήρα το μήνυμα.Τόσο πολύ έχει την ανάγκη να μου επιδεικνύει τη νέα της σχέση;Άν ο σκοπός της ήταν να με τρελάνει,το έχει καταφέρει γιατί δέν την έχω ξεπεράσει,και δέν ξέρω και πώς.

Να εξομολογηθώ ευθέως τα αισθήματα μου στο επί 2.5 χρόνια κόλλημα μου; γενικά μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα, μου προτείνει διαφορα, όπως να πάμε μαζί ταξίδια (δεν ξέρω αν θα γίνει στην πράξη αλλά τα προτείνει) και τελευταία βγαίνουμε πιο συχνά. Απλώς νιώθω ότι είναι πολύ ντροπαλός για να κάνει κάποια κίνηση ή δεν είναι σίγουρος αν τον βλέπω ερωτικά καθώς δείχνω το ενδιαφέρον μου αλλά διακριτικά. Ή να περιμένω;

Πραγματικά τι ζητάω?? Μια κοπέλα (και γω κοπέλα είμαι) να είμαστε μαζί, να περνάμε όμορφα, να βγαίνουμε, να βλέπουμε ταινίες, να πηγαίνουμε ταξίδια, να σέβεται η μία την άλλη, να κοιμόμαστε μαζι και να ξυπνάμε μαζί. Νόμιζα κάποτε είχα βρει αυτό που έψαχνα αλλά εν τέλει αυτή η σχέση ήταν φουλ τοξικη. Δύσκολοι καιροι για πριγκίπισσες....

Μονο εμενα με πιανει ωρες ωρες μια μοναξια που ειμαι μονη; Και ειμαι μονη εδω και 1 χρονο και η προηγουμενη σχεση (ο θεος να την κανει σχεση) με εχει κανει να περιμενω κατι καλυτερο. Οσοι μου εχουν δειξει ενδιαφερον δεν ειναι αμοιβαιο απλα δεν νιωθω κατι το ιδιαιτερο. Βλεπω τις κολλητες μου οτι εχουν τις σχεσεις τους περνανε καλα και αναρωτιεσαι ποτε θα ερθει και η σειρα σου. Εν μερη παιζει και πολυ ρολο οτι ειμαι αρκετα κλειστη δεν λεω. Και απλα δεν θελω να γινει κατι με καποιον μονο για να γινει. Θελω να ειμαι σιγουρη για αυτο που νιωθω για τον αλλον οτι τον θελω πραγματικα. Θα φανουν ολα στην πορεια..

Είμαι κοπέλα 21 και δουλεύω στην πώληση και εχω θέμα με την υπεύθυνη μου. Συνέχεια μου μιλάει άσχημα και όταν μιλάει σε άλλους για μένα πάντα έχει κάτι κακό να πει…Ο λόγος όπως λέει είναι επειδή μιλάω πολύ και κάνω πολλές ερωτήσεις σχετικά με την δουλειά το οποίο την ενοχλεί εγώ το κάνω για να μάθω και να μην κάνω κάτι λάθος που θα ενοχλήσει..Με έχει κάνει πολλές φορές να κλάψω στο παρελθόν με αυτή την συμπεριφορά και την ώρα της δουλειάς..Όταν ξεκίνησα ήμουν άπειρη οπότε λογικό να κάνω λάθη. Πλέον όμως έχω μάθει και το έχει πει και η ίδια πως τα πάω καλά και έχω εξελιχθεί για ποιο λόγο όμως να μου μιλάει τόσο άσχημα τι πραγματικά την ενοχλεί ?

Νιώθω τόσο μόνη..Δεν έχω κάποιον να μιλήσω..Έχω κάποιες φίλες αλλά δεν νιώθω καθόλου άνετα να μιλήσω μαζί τους..Έχω προβλήματα στο σπίτι όπου μου απορροφανε όλη την ενέργεια..Κλαίω τα βράδια μόνη μου βουβά.. Έχω δύο αδέρφια αλλά οι σχέσεις μας μόνο αδερφικες δεν είναι.. Το αίμα δεν κάνει την οικογένεια..Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα..Είναι σαν να υπάρχει μίσος μεταξύ μας.. Όποιος δεν βιώνει κάτι παρόμοιο πιστέψτε με δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι..Ξυπνάω και κοιμάμαι με μια μαυρίλα στην ψυχή μου,ενα τεράστιο ασήκωτο βάρος.. Πάντα κρατούσα μέσα μου ότι με πονούσε ότι κ αν είχα.. Παρουσιάζω στους φίλους μου ότι όλα είναι μια χαρά αλλά δεν είναι..Δεν θέλω κανείς να με λυπάται...Έχω μάθει να τα περνάω όλα μόνη μου..Νιώθω μόνη αλλά μάλλον τελικά έχω συνηθίσει αυτή την μοναξιά και μόνο εμένα έχω.. Όσο βρίσκομαι στην ίδια στέγη με τα αδέρφια μου θα πάθω βαριά κατάθλιψη.. Δεν υπάρχει επικοινωνία,Μόνο τσακωμοί και πάρα πάρα πολύ άσχημοι τσακωμοί..Το ιδανικό θα ήταν να απομακρύνόμουν από όλους να βρω τον εαυτό μου αλλά δυστυχώς λεφτά δεν υπάρχουν..Θα προσπαθήσω πολύ να κάνω κάτι να φύγω από εδώ μέσα.. Πιστέψτε με κάνεις δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που ζω χωρίς να έχει ζήσει κάτι παρόμοιο..Τυχεροί όσοι έχουν αγαπημένες οικογένειες...

Ποτε κανεις δεν μιλαει για το ποσο ενοχή,στεναχωρια και θλιψη κουβαλανε μερικες φορες οι "τοξικοι" και "κακοι" της υποθεσης. Για εκεινους που μεχρι να γνωρισουν ενα συγκεκριμενο ανθρωπο δεν ηξεραν πως ειναι πραγματικα οι ανθρωπινες σχεσεις,γιατι ποτε δεν ειχαν σωστη εικονα για αυτες μεσα στο οικογενειακο και φιλικο περιβαλλον. Για εκεινους που ενω τους αγαπουν με ολη τους την καρδια, η λογικη λεει οτι πρεπει να τους αφησουν για να βρουν την ηρεμια τους. Η αληθεια ειναι οτι δεν θελαμε να προκαλεσουμε κακο και ακομα και μετα απο πολυ καιρο και πολλη ψυχοθεραπεια προσπαθουμε να πεισουμε τον εαυτο μας οτι δεν ημασταν κακοι ανθρωποι,απλα δεν ειχαμε μαθει διαφορετικα,δεν ειχαμε αντιμετωπισει τα τραυματα μας,δεν ημασταν ετοιμοι. Ακομα και μετα απο πολυ καιρο προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι οσο τοξικη συμπεριφορα κι αν ειχα,οσο κι αν τους πληγωσα σημασια εχει που το καταλαβα και προσπαθω καθημερινα να το διορθωσω κι αν μην ειναι εκεινοι πια εδω. Εχει οντως αυτο σημασια;Ειναι οντως αρκετο;.

Είμαι ντροπαλή και κλειστός χαρακτήρας και αυτό μου δημιουργεί πολλά προβλήματα στη δουλειά και στα προσωπικά μου. Φοβάμαι να μιλήσω, να πω τη γνώμη μου, να ακουστεί λίγο η φωνή μου. Φοβάμαι ότι θα με κοροιδέψουν, θα έρθω σε αντιπαράθεση με άλλους, θα με πουν χαζή κλπ. κλπ. Και καταλήγω μόνη και "αδικημένη" για πράγματα που εγώ φοβάμαι να διεκδικήσω. δεν ξέρω τι θα μπορούσα να κάνω στα 35 για να το διορθώσω...