ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 19 και δεν έχω κάνει μια σοβαρή ουσιαστική σχέση...Έχω κάνει αλλά ανούσιες χωρις συναισθήματα στο γυμνάσιο και 1η λυκείου (στην ουσία δεν ήταν σχέσεις)...Δεν έρχεται ο κατάλληλος και μου έρχονται όλο μ@λ@κες...Η λίμπιντος έχει φτάσει στα ύψη...Και αφού δεν έχω κάνει ποτέ μια σοβαρή σχέση δεν έχω κάνει και ποτέ σεξ...Περιμένω να ανοίξουν τα πανεπιστήμια μήπως και βρεθεί κάτι γιατί εδώ στην επαρχία που ζω πολύ δύσκολα...Είστε και εσείς στην ίδια θέση με εμένα;

Σήμερα έχει γενέθλια η κοπέλα μου.Της στέλνει ο πρώην το εξής μήνυμα:"Πολύχρονη μωράκι να σε χαίρομαι.Τί έγινε,πότε θα βρεθούμε τελικά;" Το διάβασα και έμεινα κάγκελο.Η εξήγηση της κοπέλας μου:"Αντε παράτα με που δίνεις σημασία.Αφού σου έχω πεί τί τρελάρας είναι" Και σηκώθηκε κι έφυγε για τη δουλειά.Μάλιστα... Τί παίζει;

Είμαι 24 χρονων και έχω δουλέψει μπορώ να πω σε πολλές δουλειες. Τα περισσότερα χρόνια στην δουλειά όμως, τα έχω κάνει κυρίως ως σερβιτόρα. Έχω δει έχω ζησει και έχω ακουσει πολλά κάνοντας αυτή την δουλειά. Έχω καταλήξει εδώ και καιρό ότι οι άνθρωποι ειναι ηλίθιοι. Βλέπω παρέες νέων, κάθονται σε ένα τραπέζι και απλά δεν ξέρουν να συζητάνε, χωρίς παιδεία και χωρίς γνώσεις. Σαν μικρά παιδάκια. Το ιδιο και για τους μεγαλύτερους. Γεροί να κουτσομπολευουν τα νεαρά παιδιά κυρίως κοριτσια, κρίνουν τα όνειρα των άλλων. Άνθρωποι αγράμματοι συζητάνε θέματα σοβαρα σαν κάτι το πολύ απλό και πουλάνε μυαλό συνέχεια ενώ οι απόψεις τους είναι κυριολεκτικά γελοίες. Έχω μιλήσει με τοσο κοσμο και απλά πολύ σπανια να μου έχει τύχει ένας που να έχει απόψεις τις οποίες μπορεί να υποστηρίξει με επιχειρήματα και όχι με λογια αλλόκοτα. Δηλαδή ειλικρινά τώρα αυτοί είναι οι νέοι και οι νέες οι οποίοι υποτίθεται θα φερουν ένα καλύτερο μέλλον για την χώρα μας;;Που πήγαν οι άνθρωποι με γνώσεις;;; Έχω ακούσει και έχω δει τόσα πολλα που λέω ειλικρινά αυτή η χώρα δεν έχει σωτήρια. Χανόμαστε! Κανενας δεν μας φταίει. Παιδιά της ηλικίας μου κοιτανε ποια θα ρίξουν σε ένα βράδυ ή αμα ο γκόμενος θα στείλει ή οχι. Παπουδες και οι άνθρωποι στην ηλικια των πατεράδων μας καταβαθος ακόμα εγκρίνουν την βία στην οικογένεια. Αυτά υπάρχουν και η πλειοψηφία ετσι είναι! Χάθηκαν οι σωστοί άνθρωποι;; Τα νέα παιδιά τι έγινε;; όλα έχουν γίνει το ίδιο!! Απλά αυτό με θλίβει γιατι το βλέπω κάθε μέρα... είναι θλιβερό να ξέρεις ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας σου είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι της. Άνθρωποι να μην ξερουν την ιστορία της πατρίδας τους, να μην έχουν καν τις θεμελιώδεις γνώσεις, να μην τους νοιαζει ιδιαίτερα για την χώρα τους. Ειναι θλιβεροο!!! Και αυτό το λεει μια σερβιτόρα, την οποια την εχουν βρίσει οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτοί. Ειμαστε μηδεν σε όλα ενώ κάποτε όλοι μας ζήλευαν..... Αλήθεια πώς γίναμε έτσι το σκέφτεστε ποτέ;;;;

Ένα βήμα πριν η εργασία και η καθημερινότητά μου, με το εύθραυστο ψυχικό μου υπόβαθρο με καθηλώσουν στο τίποτα. Το αίσθημα ανακούφισης της παραίτησης από καταπιεστικές συνθήκες, ενάντια στο αβέβαιο αύριο και σε μία δύσκολη συνέχεια που επιβάλει ηρεμία και να βρω τον εαυτό μου για νέες επιλογές και ξοδεμένο χρόνο που ίσως οδηγήσου στην ευτυχία. Ωσότου, ξυπνήσει το μικρό αγόρι που ήθελε να κατακτήσει το κόσμο με διαγραμμένες τις αναμνήσεις αποτυχημένων προσπαθειών. Ωσότου ξεκινήσω να ζω και πάλι.

Γέννησα πριν λίγες μέρες, καθ'όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης ειχαμε στήριξη οικονομικη και γενικά οτιδήποτε βοήθεια χρειάστηκα από την οικογένεια μου . Ήρθαμε σπίτι μας πριν 3 μέρες . Εκανα καισαρικη οποτε χρειαζομουν βοηθεια . Εμεινε η μητέρα μου 2 μέρες μαζί μας όπου ανέλαβε το μωράκι μου , το σπίτι και γενικά τις δουλειές.. Όλα μου φαίνονται ακόμα βουνό.. Ο σύζυγός είναι πολύ ενεργός προς το μωρό, άρχισαν οι επισκέψεις και επειδή η μητέρα μου και η αδερφή μου από την λαχτάρα τους θέλανε να την χαϊδεύουν ενώ κοιμάται ή να την έχουν αγκαλιά ξεκίνησε η γκρίνια του συζύγου όπου μονίμως έχει μια μούρη ως το πάτωμα και λέει είναι σπίτι μας πρέπει να μείνουμε οι 2 μας με.το μωρό κι δεν είναι κούκλα να το ταισει η αδερφή μου. Και μόνο εμείς έχουμε δικαιωμα... Εγώ όμως αρνούμαι να διανοηθώ την συμπεριφορά του. Νιώθω πως βγάζει κακία απέναντι τους με αυτό το χαρακτήρα του. Είμαι παράλογη; Κάνω και εγώ Μήπως κάτι λάθος; πονάω ακόμα στην τομη και γενικά ήταν μια δύσκολη καισαρική .. Και απλά θέλω βοήθεια, αυτός νομίζει ότι μόνο ο ίδιος μπορεί να μου την προσφέρει ...

Κοινωνικά νιώθω πολύ ιδιότροπος άνθρωπος. Δεν μπορώ τις κοινωνικές συναναστροφές. Όταν βγαίνω με τους δικούς μου ανθρώπους μέσα μου υπάρχει μια μάχη. Από τη μια πλευρά περνάω καλά από την άλλη μου ρουφάει όλη την ενέργεια, με κουράζει. Όποτε βγαίνω μόνος μου περνάω μακράν καλύτερα, νιώθω ελεύθερος. Υπάρχουν όμως στιγμές, η' ακόμη και περίοδοι στις οποίες επιθυμώ την ανθρώπινη επαφή αλλά με μια άλλη μορφή, που η πιο κοντινή λέξη που την περιγράφει είναι η συντροφικότητα.

Παιδια τι κριμα,τι εχανα τοσο καιρο.. Το 2018 καταλαβα πρωτη φορα οτι ειναι αναγκη να παω σε ψυχολογο. Δεν πηγα ποτε. Δεν ειχα την οικονομικη ουτε συναισθηματικη στηριξη των γονιων μου σε αυτο.Τα προβληματα μαζευοντουσαν και διογκωθηκαν.Το 2021 ενα ατομο που με αγαπουσε πολυ αναγκαστηκε να με αφησει γιατι η συμπεριφπρα μπυ ηταν τοξικη και τον προσεβαλε σαν ατομο. Αυτο με οδηγησε κλαιγοντας εξω απο την πορτα της ψυχολογου. Και ηταν πραγματα τοσο απλα,που ναι μεν μονη μου δε μπορουσα να αλλαξω,αλλα με την καταλληλη βοηθεια δρομολογειται καπως ο ελεγχος τους και σταδιακα αλλαζουν και βελτιωνονται. Ειναι απλα κριμα που το αφησα τοσο καιρο και εχασα κι ετσι εναν πολυ αγαπημενο ανθρωπο απο την ζωη μου και πολλες ευκαιριες σε αλλους τομεις. Ελπιζουμε καλυτερα απο εδω και περα..

Εναποθέτω τις αμυδρές ελπίδες μου στο σημερινό δελτίο γιατί δουλειά με λεφτά δε βρίσκεις.

Λοιπόν, πριν κάτι μήνες το αγόρι μου γύρισε και με είπε ότι είναι μπερδεμένος και δεν ξέρει αν του λείπει που είναι ελεύθερος και κάτι τέτοια . Γύρισα και του είπα πως δεν θα κάτσω να ανεχθώ τέτοια και ότι άμα είναι να τελειώσει να μην το κουράζουμε, κάναμε συζήτηση και γύρισε και με είπε ότι όλα αυτά ήτανε απο ενα θέμα πιέσεις που είχε πάθει και ότι η δουλειά και γενικά όλα τον πίεσαν και άρχισε να λέει οτι ναναι χωρίς να σκέφτεται. Τέλος πάντων απο τότε δεν έχει πει κάτι και γενικά περνάμε ωραία. Αλλά μου έχει καρφωθεί η ιδέα άμα γυρίσει και μου τα ξανά πεί τα ίδια άμα ξαφνικά πάλι;

εχω πεσει σε ενα βουρκο απαισιοδοξιας ο οποιος βουρκος εχει αντικτυπο στη ζωη μου,χρωσταω μαθηματα και δεν διαβαζω οσο θα επρεπε για τη σχολη επειδη φοβαμαι οτι θα κοπω και καθε φορα τα αφηνω τελευταια στιγμη,εχω σχεση απο αποσταση και θελω μολις παρω πτυχιο να συγκατοικησουμε αλλα φοβαμαι μην καποιο εμποδιο με κρατησει πισω και δεν παω ποτε εκει,το πρωτο ειναι να τελειωνω με το διαβασμα τη σχολη το πτυχιο ολο αυτο θα ηθελα μια κουβεντα αισιοδοξιας μιας που η εξεταστικη του σεπτεμβρη πλησιαζει κ μετα αυτης θα μπαινω αισιως στο3ο ετος σπουδων.μπερδεμενα ολα στο κεφαλι μου μετα τη σχολη τι?μεταπτυχιακο αλλα που?θα μπορω να το κανω στην πολη που θελω να παω να συγκατοικησω εναντι της πολης που σπουδαζω??ολα ενα χαος και με εχει πιασει αγχος αλλα θελω αλλα κανω αλλα σκεφτομαι ,θελω να εχω ενα πτυχιο αργοτερα και μια εργασια αλλα οχι να συνεχιστει για πολυ η αποσταση,ο φιλος μου ειναι σε μεγαλουπολη οποτε εχει τα παντα πχ κ μεταπτυχιακο να ηθελα να κανω αλλα πως θα με δεχοντουσαν??πρεπει να κοιταξω το βαθμο πτυχιου τωρα??δεν ξερω απο που να αρχισω συγνωμη για το χαος,ευχαριστω εκ των προτερων για την κατανοηση