ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ειμαστε σε σχεση σχεδον 1 χρονο,με καποια πισωγυρισματα απο ανασφαλεια κι 6 μηνες απο αποσταση..Εχασε τη δουλεια του και προσπαθω να τον στηριζω πρακτικα και συναισθηματικα οσο μπορω..Ξεσπα ομως σε μενα την ανασφαλεια του,εχουν αρχισει να τον ενοχλουν ενα σωρο πραγματα πανω μου,απομακρυνεται.. Τον αγαπαω.. Θελω να τον βοηθησω,αλλα πληγωνομαι.. Τον ρωτησα ευθεως αλλα ομορφα, αν νιωθει πιεσμενος κι απο μενα,αν συνεχιζει να με θελει στη ζωη του..Μου απαντησε θυμωμενα, πως αν σταματησει θα μου το πει.. Να του δωσω χρονο να δουμε πως θα συνεχισει ή ξοδευομαι σε εναν ανθρωπο εγωιστη?

"Αν άξιζε θα έμενε" "Τι είχαμε τι χάσαμε" "Πάμε για άλλα" Τα ξέρω όλα αυτά, τα ακούω συνέχεια από φίλες και φίλους. Λέω συνέχεια στο εαυτό μου θα περάσει, όλα περνάνε. Γιατί δεν περνάει όμως; Καμία φίλη μου δεν περνάει τόσο βαριά τους χωρισμούς και μέσα σε όλο τον πόνο που νιώθω αισθάνομαι ότι τις πρηζω μιλώντας γι' αυτόν. Αισθάνομαι ότι με λυπούνται, ότι με θεωρούν αδύναμη. Γιατί το περνάω τόσο βαριά; Δεν μπορώ να δουλέψω, δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, με το ζόρι στέκομαι όρθια. Η λύση μου ήταν να μην κάνω σχέσεις και μόλις έδωσα μια ευκαιρία ξανά έγινε πάλι το ίδιο, δεν αντέχω άλλο να κλαίω

πίστευα ότι είμαι δυνατή, πολύ δυνατή, βαθιά δυνατή κι όντως είμαι και ήμουν πολύ δυνατή και αγωνίστρια. Δε με ενοχλούσε το γεγονός ότι δεν ήμουν δυναμική, μου αρκούσε που μέσα μου ήμουν δυνατή κι άντεχα όλες τις δυσκολίες, τις τραγικές καταστάσεις, τα κατάφερνα και τα καταφέρνω σε όλα τα δύσκολα, σε κάθε είδους δύσκολα με μεγάλη επιτυχία. Χθες όμως συνειδητοποίησα πως δεν αρκεί να είμαι μόνο δυνατή, χρειάζεται, πρέπει να είμαι δυναμική, πολύ δυναμική για να καταφέρω να επιβιώσω σε αυτόν τον άγριο κόσμο. Κι αυτό σκοπεύω να κάνω. Σε λίγους μήνες θα γίνω 23, ήρθε η ώρα να δυναμώσω και εξωτερικά, δεν αρκεί μόνο εσωτερικά.

Χωρισμος...σας φαινεται γνωστη λεξη;κατασταση; Ολοι μας σιγουρα την εχουμε περασει σε κακο βαθμο καποια στιγμη. Γιατι μετα απο ενα χωρισμο ,ερχεται το κουρεμα,το τατουαζ,η χαρα περναω τελεια και το μοστραρω,αλλα ανεβαζω και ''καποια στιγμη θα μαζευτουν τα κομματια μας'' ,δακρυβρεχτα τραγουδια ,ενασχοληση με νεα σπορ και φυσικα να το δειξουμε για να δουν ποσο τελεια περναμε. Ή αν τυχον τους συναντησουμε απο κοντα χαμογελο μεχρι γελοιοτητας σαν να μη συμβαινει τιποτα και γυρνωντας τη πλατη να δακρυζεις γιατι ηθελες τοσο να τον /την αγκαλιασεις. Ή να αντιγραφεις κινησεις του πρωην .Μπορειτε να μου πειτε γιατι τα κανει ενας αντρας αυτα;Ποναει ή ο εγωισμος του ''ποναει'';;

Λατρεύω τους ανθρώπους που αγαπούν τα ζώα και περισσότερο αυτούς που ζούν με γάτες . Είναι οι πιο ώριμοι, συναισθηματικοί , έξυπνοι και δεν χειραγωγούν τους άλλους ανθρώπους.

Κάποτε έπινα μόνο χυμούς και νερό. Πριν περίπου 2 χρόνια με απέλυσαν απο την δουλειά και άρχισα να πινω μπύρα . Στην αρχή ένα τενεκεδάκι μπύρα την ημέρα . Το 1 έγινε 2 και τα 2 έγιναν 4 τενεκεδάκια : κάθε μέρα. Εδώ και ενάμισι μήνα άρχισα να συνδυάζω τις μπύρες με το ουίσκι . Το ουίσκι με κάνει να κοιμάμαι ήρεμα τα βράδια . Με κάνει να ξεχνώ το γεγονός ότι είμαι άνεργος στα 40 μου , ότι μένω στο πατρικό μου με τους γονείς μου , χωρίς να έχω έναν άνθρωπο να βγω για βόλτα και χωρίς καμία δυνατότητα εύρεσης θηλυκής συντρόφου.

Ειμαστε φιλοι , οχι κολλητοι κολλητοι αλλα φιλοι . Μου αρεσε πολυ καιρο τωρα, φυσικα δεν του ειπα ποτε κατι , ειναι αρκετα φιλικος με ολους . Τις προαλλες συζητουσαμε για το που κανω μαθημα και για τις ωρες (δεν ξερω κανν αν το εδωσε βαση) και ξαφνικα την ωρα που βγαινω για να φυγω , που με περιμενανε οι δικοι μου , τον πετυχαινω ακριβως απεξω να στεκεται με το ποδηλατο και να χαμογελαει.. μιλησαμε λιγοο (μου ειπε οτι εκανε βολτα με την κολλητη του και περνουσε απο εκει ) και εφυγα. Περνούσε τυχαια ή ακουσε εσκεμμενα τις ωρες και ηρθε;; Εμενα δεν μου κανει για τυχαιο... Παντως τελευταια εκανε κατι περιεργα σχολια τυπου''πρώτη φορα γελας τοσο πολυ σε κατι τετοιο'' και εχει αρχισει και με βαζει σε σκεψη . Πιστευετε υπαρχει πιθανοτητα να γινει κατι;

Μόνο εγώ νιώθω ότι μου λείπει η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή?? Ειλικρινά δεν ξέρω τι γίνεται. Έχω φίλους αλλά μονίμως είναι απασχολημένοι. Δουλειά, διάβασμα, βαριούνται να βγούνε, μιλάμε μόνο μέσω messenger κτλ. Είναι λογικό να έχουν τις υποχρεώσεις τους όπως και εγώ έχω άλλωστε. Δεν είπαμε να ξεφαντώνουμε κάθε μέρα. Έστω ένα Σαββάτο ή μια Κυριακή να βρεθούμε. Αν όχι έξω, σε κάποιο σπίτι. Να δούμε μια ταινία, να μιλήσουμε σαν άνθρωποι και να τα παρατήσουμε αυτά τα κινητά. Ίσως κάνω και εγώ κάποιο λάθος. Αλλά δεν νομίζω να ζητάω κάτι υπερβολικό...

Τους τελευταίους μήνες έχω πιασει πάτο! Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω. Κλαίω κάθε μέρα, φοβάμαι πως θα μείνω μόνη μου για πάντα, νιώθω τόσο μόνη και αβοήθητη. Έχω έτσι ένα αίσθημα λύπης για τους γονείς μου, στεναχωριέμαι αφάνταστα που τους βλέπω να έχουν καταπέσει λόγω διαφόρων προβλημάτων, είτε υγείας είτε οικονομικά, να θελουν να μου προσφέρουν τα πάντα και να μην τα έχουν. Είναι γονείς που μου τα έδωσαν όλα κι εγώ δεν είμαι ψυχολογικα καλά για να τους ανεβάσω λίγο κι αυτούς πριν φυγω για την πόλη που σπουδάζω. Έχω αϋπνίες, κλαίω με λυγμούς οποτε σκέφτομαι τη ζωή μου, νιωθω τόσο «λίγη» και «μικρή», με πιάνουν κρίσεις άγχους, σκέφτομαι το μέλλον και το βλέπω μαυρο...υπεραναλυω τα πάντα...σκέφτομαι για ώρες, μέσα στο μυαλό μου ΧΑΟΣ. Τέλος πάντων, είναι πολλά και δεν χωράνε όλα εδώ. Ξέρω ότι χρειάζομαι ψυχολογική υποστήριξη, και θα την αναζητήσω με το που πιασω δουλειά. Απλά πιστευω πως στα 23 σου, η ζωή δε θα πρεπε να μοιάζει τόσο δύσκολη. Νέα παιδιά μες τη μιζέρια και την θλίψη.

Την γνώρισα στην πιο περίεργη φάση της ζωής μου και της δικής της. Από εκεί που δεν το περίμενε κανείς γίναμε τα καλύτερα φιλαράκια. Μιλάγαμε μέρα νύχτα για τα πάντα. Μου άρεσε αλλά δεν ήταν σε θέση να κάνει σχέση ωστόσο μου αρκούσε που μιλούσαμε κάθε μέρα και μάθαινα ότι ήταν καλά. Με πρωτοβουλία της το προχώρησε στο ερωτικό χωρίς η ίδια να είναι έτοιμη. Με την συμπεριφορά της με έδιωξε. Έκανα ένα διάλειμμα να ηρεμήσουμε και την πλησίασα πάλι. Να δω πως είναι τι κάνει. Αλλά πάλι με την συμπεριφορά της με έδιωξε. Παρ' όλα αυτά δεν της κράτησα καμία κακία. Κάθε μέρα την σκεφτόμουν και προσευχόμουν να είναι καλά. Κάθε μέρα της ανάβω ένα κεράκι για το καλό της. Και τότε πήρα απόφαση να την ξαναπλησιάσω από αγάπη. Μου λείπει η φιλία μας, το πείραγμά της και τρελάινομαι να μην μαθαίνω νέα της. Ξέρω πως μαζί δεν κάνουμε. Οι σχέσεις θέλουν συμβιβασμούς και αυτή είχε μόνο απαιτήσεις. Της στέλνω μια φορά στις 10 μέρες να δω αν είναι καλα. Δεν την ενοχλώ πολύ, μου απαντάει καλά αλλά δεν δείχνει κανένα ενδιαφερον για εμένα. Δεν με ενοχλεί αρκεί να είναι καλά αλλά και τι δεν θα έδινα να ξαναρχίζε να με πειράζει. Να καταλάβαινε ότι την αγαπώ. Ο επιμένων νικά άραγε; Υπάρχει ελπίδα να ξανάρθουν κοντά δυο άνθρωποι; Ακόμα και αν το προχώρησαν παρακάτω και δεν βγήκε; Αργά η γρήγορα θα έρθει η επόμενη αλλά Μαργαρίτα μου είσαι η πρώτη κοπέλα που αγάπησα πραγματικά, ανθρώπινα, αγνά και απονήρευτα.