Έχουν περάσει 3 μήνες.. δεν ξέρω, ειμαι καλύτερα, αλλά ακόμα παιδεύω το μυαλό μου αδικα, με πιάνει πονοκέφαλος από τα τόσα «γιατί;» και «αν», έχετε δίκιο, αδικα το σκέφτομαι ακόμα αλλά δεν ξερπερνιεται ευκολα ένας χωρισμός, ειδικά αν ένιωσες πολλα, και για πρώτη φορά. Αφού μου έδειχνε ότι με αγαπάει γιατί μου φέρθηκε έτσι; Ποσο ευκολα άραγε μπορούν οι άνθρωποι να σου δείξουν ένα άλλο πρόσωπο και να σε ξεγελάσουν; Μερικές φορές ακόμα βλέπω αυτά που ανεβάζει και αρχίζουν οι σκέψεις.. μάλλον με τον χρόνο θα καταλαβω ότι ευτυχώς έγινε έτσι και δεν θα μου λείπει πια.. ο χρόνος βοηθάει.. έτσι;