ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

σημερα οχι απλα χωρις να την σκεφτω αλλα χωρις καν να νιωθω τιποτα για αυτην. την ξεπερναω σογα σιγα !!!

Πάω στη τράπεζα σήμερα , τίγκα στον κόσμο.Φτάνει η σειρά μου μετά κόπων και βασάνων μου λέει μια υπάλληλος εκεί. Θέλω ένα χαρτί ΑΜΚΑ οπωσδήποτε. Βριζω από μέσα μου..πάω σπίτι το παίρνω ξαναπάω τράπεζα ξαναπεριμένω , πάω σε μια άλλη υπάλληλο της δίνω το χαρτί που μου είπε να φέρω η ''κυρία'' πιο πρίν.Μου λέει δε χρειάζεται κύριε μου το χαρτί αυτό.....Έμεινα μ@λ@κ@ς...Λέω με μισεί θανάσιμα η άλλη υπάλληλος δεν εξηγήται αλλίως.

Αυτό το διάβασα τώρα σε ένα site......"οι άντρες απατούν για να μην χωρίσουν...."ΧΑΧΑΧΑΧΑ

Τα αγόρια δεν νιώθουν εμείς καιγόμαστε και αυτά πετάνε χαρταετούς. Αν μου αρέσει κάποιος κάνω επίθεση, βαριέμαι να περνάω κάθε μέρα με κοιτάς σε κοιτώ. Μικρός μεγάλος δεν με νοιάζει αν μου αρέσει του την πέφτω στα ίσα μπαμ και κάτω. Το βράδι θα βγω με έναν ντροπαλό τον στρίμωξα για τα καλά, τον έκοψα τι πράγμα είναι με την πρώτη ματιά. Του είπα ότι μου αρέσει πάρα πολύ και έγινε παπαρούνα δεν ξέρει τι τον περιμένει το βράδι χα χα χαχ

Πριν 18 χρόνια έχασα τον πατέρα μου. Δεν τον πένθησα όπως έπρεπε. Την ημέρα της κηδείας του η συγκίνηση μου ήταν πιο μεγάλη από τη λύπη μου. Δεν είχαμε το ψυχικό δέσιμο που θα έπρεπε να έχει ένας πατέρας με το γιο του. Ήταν άνθρωπος δυναμικός, μάγκας , άξιος , δουλευτής, άντρας με τα όλα του. Και δεν τον έφτανα σε τίποτα. Δεν μου άρεσε το ότι έπινε, το ότι νευρίαζε, το ότι (μάλλον) είχε γκόμενες το ότι ήθελε να γίνεται το δικό του ακόμα και σε θέματα που δεν τον αφορούσαν ακόμη και στο πως θα παρκάρει πχ κάποιος. Δεν τα βρίσκαμε σε τίποτα δυστυχώς. Χθες το βραδυ τον ειδα στον υπνο μου. Ότι δεν ειχε πεθάνει και ζούσε. Και δε μου άρεσε το ότι ζούσε. Ότι δε θα προχωρούσα τη ζωή μου ότι θα ξαναέπαιρνε τα ηνία στη ζωή μας και άλλες τέτοιες παπαριές. Ξύπνησα μέσα στις τύψεις.

Νιώθω ότι δεν θα περάσω στη σχολή που θέλω.. Όσο και να διαβάζω δεν γίνεται. Νιώθω τελείως άχρηστη

Σε λίγες ώρες έρχομαι Αθήνα και οι δικοί μου με έχουν κατααγχωσει με τους πορτοφολαδες.. Τι να κάνω; που να κρύψω τα χρήματα μου ώστε να μην μεινω με 1 σεντ ;

Πολύ συχνά βλέπω στον ύπνο μου τα βράδια πως με αφήνει ο άντρας μου , πως μένω μόνη μου. Στην αρχή ξυπνάω τρομαγμένη αλλά όταν τον βλέπω να κοιμάται δίπλα μου ηρεμω... σκέψεις που προέρχονται από το παρελθόν, από τους φόβους μου ότι θα έμενα για πάντα μόνη, μιας και είχα ταλαιπωρηθεί αρκετά! Όμως ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου, στα 37 μου και είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί...

να κλαίγονται και να μιζεριάζουν συνεχώς για το τι τους κάνανε οι άλλοι και η άτιμη ζωή παραβλέποντας εντελώς τα δικά τους λάθη ή και τη δική τους ανικανότητα για μια όμορφη και υγιή σχέση. Κι αφού υιοθετούν καλά στο πετσί τους τον ρόλο του αδικημένου θύματος, προτάσσουν το εγώ τους νομίζοντας ότι ο κόσμος τους χρωστάει ή θα τους παρακαλάει. Αν δεν αλλάξουν μυαλουδάκι και νοοτροπία σύντομα, τους βλέπω για πολύ καιρό ακόμα μόνους και μίζερους :)

Σιγουρα τον εχω ξυπνησει αθελα μου..δεν ειπε κουβεντα...ειπαμε πολλα δύσκολα νωριτερα