ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

με δακρυα στα ματιαοπως τοτε,που νομιζα οτι δεν θα σε ειχα ποτε, ετσι και τωρα νομιζω οτι δεν θα ξαναμιλησουμε ποτε.ξερω οτι δεν εχει νοημα να ελπιζω σε θαυματα αλλα δεν ειναι τοσο ευκολο.

Πότε θα σταματήσω να περιμένω μήπως χτυπήσει η πόρτα; Δε θέλω πια να μετράω τις μέρες σαν "άλλη μια μέρα που τα κατάφερα.". Μοιάζει ακατόρθωτο. Πονάω.

Θέλω να πάω να τον βρω .Μου ζήτησε να χωρίσουμε επειδή έχει οικογενειακά θέματα (όντως ισχύει αυτό) και θεωρεί ότι δεν μπορεί να μου προσφέρει αυτά που θέλει ,εγώ τον αγαπάω ακόμα έχω μείνει με αναπάντητα ερωτήματα τι να κάνω; Να πάω να τον βρω;; Το σκέφτομαι συνέχεια αλλά όλα αυτά μου μοιάζουν ψεύτικες δικαιολογίες ,όταν αγαπάς κάποιον δεν τα παρατάς στην πρώτη δυσκολία ..αν συμβαινει κάτι άλλο; Αν υπάρχει τρίτο πρόσωπο; Να σημειωθεί ότι είχαμε σχέση από απόσταση αξίζει να το προσπαθήσω ; είμαι σε δίλημμα .. πείτε γνώμες..

...να θέλετε να παρατήσετε υποχρεώσεις, σχολή, γονείς και φίλους, να φύγετε μακριά και να εξαφανιστειτε; Τι μου συμβαινει; Κάποτε αναγνώριζα πότε είναι απλά σκέψεις πάνω στα νεύρα και στη σύγχυση, αλλά όταν το νιώθεις σχεδόν συνέχεια τι ειναι;

....είμαι στο κατάστρωμα κοιτώντας τα φώτα από μακρινά νησιά και η νύχτα μαγεμένη γίνεται τσουλήθρα για να έρθουν κοντά σου... Θέλω να φέρω μια ορχήστρα στην πόρτα σου... Να φέρω χάλκινα και τύμπανα και να παίξω μουσική... Θα σε δω σε λίγες μέρες πάλι... Ταξιδεύω μαζί σου...

Ποτέ δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με τα παιδιά του και την οικογενειά του. Τον ενδιέφερε μόνο και πάντα ο εαυτός του. Σαν να μην είχα ποτέ μου πατέρα.

Ο λάθος άνθρωπος κ τωρα τι? Εφτασα 40..

Είμαι 18 χρονών και ποτέ δεν είχα σχέση με κάποιο αγόρι, σε φάση ούτε φιλί δεν έχω δώσει (το ξέρω τραγικό), εεε και γνώρισα τώρα τελευταία ένα παιδί και μου αρέσει αρκετά, και αγχώνομαι ότι θα φρικάρει όταν του πω ότι δεν έχω δώσει ούτε καν φιλί , δηλαδή και γω θα παραξενευομουν είναι η αλήθεια.. Τι να κάνω;;; σκέφτομαι πόσο άβολα θα νιώσω

Η μητέρα μου δεν με αφήνει να ζήσω την ζωή μου όπως θέλω. Να σπουδάσω αυτό που εγώ θέλω, να κάνω το χόμπι που θέλω, να πάω εκεί που θέλω. Δεν μπορώ άλλο. Όποτε διαφωνήσω, πετάει πράγματα, βρίζει και μετά δεν μου μιλάει. Με τον αδερφό μου και τους θείους μου, αδέρφια της, δεν μιλάει εδώ και χρόνια γιατί δεν δέχτηκαν να κάνουν ότι τους απαιτούσε. Ο πατέρας μου την φοβάται.

Η μάνα μου σχεδόν κάθε μέρα θα βρει να μιλήσει για κάποια κοπέλα και συγκεκριμένα για το πόσο όμορφη είναι. Και τα λέει σε μένα που έχω φτάσει τα 25 και δεν με κοιτάζει κανένας, που ακούω από τρίτους αρνητικά σχόλια για την εμφανισή μου, για μύτη, στήθος κ.α. Της έχω πει να κάνω πλαστική και λέει ψέματα ότι δεν έχει λεφτά. Εγώ δεν έχω ούτε δουλειά οπότε δεν έχω λεφτά. Και την ακούω κάθε μέρα να μου μιλάει για την μία και την άλλη. Όπως τώρα, που είχε βγει το απόγευμα για καφέ και γύρισε και μου λέει πόσο όμορφη ήταν η σερβιτόρα. Έτσι όπως είμαι, που να βρω άντρα και δουλειά που προτιμούν τις εμφανίσιμες; Δεν βλέπω φως.