ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

11-12-2012: Είμαστε στην αρχή της γνωριμίας μας κι όμως έχουμε ήδη ανακαλύψει πως αυτή η ανεξήγητη έλξη που μας δένει δε μας ταιριάζει.. Έχουμε ήδη κλάψει αρκετά,το προσπαθούμε γιατί το θέλουμε, όμως απλά ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΜΕ..11-12-2013:Δε μιλάμε πλέον..Κι αν μιλάμε, είναι μόνο για να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλο, "Ο ΑΛΛΟΣ ΈΦΤΑΙΞΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΈΡΑΜΕ ΤΕΛΙΚΆ" κι ας νιώθουμε να μας κόβονται τα πόδια όταν τυχαία βρισκόμαστε..11-12-2015: Έχουμε καταλάβει πως τελικά δεν ήταν γραφτό να είμαστε μαζί,το ρίχνουμε στο "φιλικό" και ανακαλύπτουμε πόσο λάθος κάναμε στην αρχή.. Ταιριάζουμε πιο πολύ από όσο δύο άνθρωποι μπορούσαν να ταιριάξουν..11-12-2016: Έχουμε παραδεχτεί και οι δύο ότι δε μπορούμε ο ένας χωρίς την παρουσία του άλλου στη ζωή μας..Δε μας νοιάζει αν αυτό είναι φιλιά, πάθος, έρωτας, αγάπη.. Θέλουμε απλά να περνάμε χρόνο μαζί κι ας μη βρήκαμε τελικά τις λέξεις για να στολίσουμε την ιστορία μας..11-12-2017: Έχουμε πλέον συχνή επαφή, προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο που θα μας κάνει να μην τρέξουμε για ακόμη μια φορά μακριά από αυτό, αγαπιόμαστε και αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο.. Προσπαθούμε να το ονομάσουμε,όμως πάλι δε μας βγαίνει κι έτσι αποφασίζουμε να το ζήσουμε κι όπου βγει..11-12-2018:Τα παρατήσαμε για ακόμα μια φορά..Όχι επειδή δεν αγαπιόμαστε,θα ήταν παράλογο να πει κάποιος κάτι τέτοιο, όμως κανείς τελικά δεν άντεξε να το κυνηγάμε με διαφορετικό τρόπο..Το ξέρω ότι θα ξαναβρεθούμε και θα είναι σαν να μη χαθήκαμε ποτέ,σαν να μη το αφήσαμε,το ξέρω ότι θα βρεθούμε και θα αγκαλιαστουμε μέχρι να μη μπορούμε να αναπνεύσουμε,το ξέρω ότι πάντα θα βλεπομαστε και θα κλαίμε από τα γέλια χωρίς να μπορούμε και πάλι να βρούμε τις λέξεις για να το εξηγήσουμε..Να είσαι καλά εκεί που είσαι, πραγματικά το εύχομαι,να είσαι ευτυχισμένος και όταν με σκέφτεσαι να θυμάσαι μόνο τα καλά μας ..

Πως γίνεται να κανεις κολλητη παρεα με καποιον,να του λες τα παντα και μετα να δημιουργείται ενα μεγαλο κενο,μια αμηχανια και να χανεται ολη η επικοινωνια...Πιστεω οτι το συγκεκριμενο ατομο απλως θελει να περναει καλα και να εχει φιλους-ακολουθους...Δεν ξερω αν εχει ιδιαιτερο νοημα να προσπαθω να μιλαμε,εφοσον η ιδια δεν το πολυπροσπαθει...

Είναι 6+ μήνες από τότε που χωρίσαμε.Στο ενδιάμεσο είχα μια ψευτοσχεση για ένα δίμηνο με κάποια άλλη.Ζω στο εξωτερικό (στη χώρα από την οποία κατάγεται η πρώην).Η ζωή είναι αρκετά καλή. Έχω καλή δουλειά, κάνω τις δραστηριότητες μου, μοιράζομαι το σπίτι με άλλα παιδιά. Θα βγω θα κάνω το κέφι μου.Αλλά νιώθω κενός. Αν και δε θα έπρεπε να με ρίχνει τόσο, αλλά ρε πουστη μου με στεναχωρεί να γυρίζει σε ένα άδειο δωμάτιο/κρεβάτι.Σκέφτομαι να φύγω από τη πόλη εδώ. Νιώθω το φάντασμα της γύρω μου, την έχω πετύχει και στο δρόμο.Αλλά η ζωή από τεχνικής άποψης είναι πολύ καλή. Δε μπορώ να βρω το τρόπο να ηρεμήσω. Με έχει κουράσει να είμαι αρκετά συχνά πεσμένος. Νιώθω σε μια διαρκεί μάχη με τον εαυτό μου, ότι θα έπρεπε να είμαι καλύτερος, ότι θα έπρεπε να είμαι χαρούμενος και και και..Εκτιμάω ότι έχω γύρω μου. Την οικογένεια μου, φίλους, κολλητους. Πάντως ευχαριστώ τους εξομολογήσεις και σχολιαστές (ένας εκ των οποίων εγώ :Ρ). Βοηθάει τις βαριές μερες

Νόμιζα ότι εγώ κι εσύ θα είμαστε μαζί για όσο ζούμε. Τελικά δεν ήμασταν ποτέ επί της συν-ουσίας μαζί. Και τώρα, πρέπει να κάνω σαν να μην σε γνώρισα ποτέ. Στο μυαλό μου όμως δεν έχει γίνει ακόμη η απεγκατάσταση. Σε σκέφτομαι. Δεν μου λείπει καθόλου μα καθόλου συμπεριφορά σου αλλά εσύ ίσως, κρίμα που πάτε πακέτο. Θα το ξεπεράσω.

Μην επενδυετε πολλα σε ανθρωπους που σπουδαζουν το ιδιο επαγγελμα με εσας. Ειστε μελλοντικοι "ανταγωνιστες". Και οπου μπαινει το συμφερον τελειωνει η φιλια. Μια παθουσα

ερχονται για σενα απο την αλλη ακρη της ελλαδας κι αλλοι δεν ειναι διατεθειμμενοι να διανυσουν 5 χλμ ...αυτοι ειναι οι γνωστοι...οι αλλοι ειναι οι φιλοι

Γνωρισαμε καποιες κοπελες πριν καποιες μερες σε ενα bar. Βγηκαμε και μια φορα σαν παρεα ολοι μαζι επειτα απο δικη μου προταση. Εστελνα και μηνυματα μιλουσαμε και τα σχετικα και τελικα το κανονισαμε. Περασαν καλα μαζι μας και εμεις με αυτες και ειπαμε να ξαναβγουμε και θα κανονισουμε και τετοια..... Παλι εγω εστειλα πρωτος να δω τι κανει την επομενη μερα και τα ειπαμε παντα μεσα απο μηνυματα..... Δεν εχω κανει κατι αλλο απο τοτε, περιμενω σαν φυσιολογικος ανθρωπος να κανουν και αυτες μια μικρη κινηση, δηλαδη ενα τι κανεις που χαθηκες αλλα τιποτα, Το πραγμα μπορει και να μην πηγαινε στο ερωτικο αλλα και στο φιλικο . Κατι πρεπει να κανουν και αυτες ειτε στη μια περιπτωση ειτε στην αλλη δεν μπορει να ειναι μονοπλευρο το ενδιαφερον. Αυτη ειναι η γνωμη μου.Θεωρω πως μια γυναικα μπορει να δωσει ενα σημα για να προχωρησει σε μια εξοδο ειτε φιλικα παλι ειτε ερωτικα. Αμα ανοιγεις μονο εσυ την κουβεντα κατανταει βαρετο και φαινεται σαν να αδιαφορει εντελως ο αλλος. Τωρα καποιες καποιοι μπορει να πειτε οτι θελει κυνηγι.... Ναι μπορει να θελει ,αλλα ο κυνηγος για να ξυπνησει αυτο το ενστικτο πρεπει να να του γυαλισει και λιγο το θυραμα να του κανει λιγο κλικ με διαφορους τροπους..... οταν δεν ξεκιναει καμια επικοινωνια δεν μπορεις να κανεις και πολλα νιωθεις οτι γινεσαι βαρος οταν κανεις μονο εσυ κινησεις και στο τελος ξενερωνεις.... τουλαχιστον εγω ετσι το βλεπω!!!

Χθες κατι μεσα μου ξυπνησε και συνειδητοποιησα οτι τα εχω κυριολεκτικα πονταρει ολα στη σπουδη μου. Η σπουδη μου εχει γινει η ζωη μου. Χαρες, λυπες, αγχη ολα, τα ελεγχει η σπουδη αυτη. Και ρωτησα τον εαυτο μου την πιο απλη ερωτηση: "Χανονται ολα σου τα ονειρα χωρις τη σπουδη ή μηπως μπορεις να εισαι ευτυχισμενη και χωρις αυτην;"  Και η απαντηση, ηταν οτι τα ονειρα και τα σχεδια που εχω στο μελλον για τον εαυτο μου, δεν επηρρεαζονται και πολυ ειτε εχω ειτε δεν εχω αυτο το πτυχιο. Και πραγματι, δεν αξιζε τοσο καιρο ολο αυτο το τρομερο και χαοτικο στρες για ενα τιποτε. Και βρισκομαι σε ενα σοκ αυτη τη στιγμη. Με τον εαυτο μου που εχασε φιλους, ερωτες, εξοδους, ελευθερους χρονους, χομπυ, οικογενειακες στιγμες, χαλαρωση, διακοπες, για μια σπουδη που και χωρις αυτην, παλι χαρουμενη και ευτυχισμενη θα ημουνα. Ντρεπομαι που θυσιασα ολα τα ομορφα που προσφερει η ζωη, για ενα χαρτι στον τοιχο, που και στο τελος, ισως και να μη το παρω ποτε. Πρεπει να ηρεμισω και να ξαναρχισω τη ζωη μου με διαφορετικες προτεραιοτητες, και λιγοτερα αδικα αγχη.

Ξύπνησα και σήμερα νιώθοντας κενή.. έχοντας ένα τεράστιο άγχος μέσα μου που με κυριεύει συνεχώς.. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.. όσο πιο σύντομα γίνεται.. για να μην σας κουράσω. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με τρία παιδιά (εγώ είμαι η μικρότερη, 22 χρόνων τώρα), όχι πολύ ευκατάστατη έχοντας όμως τα απαραίτητα. Αυτό σας κάνει αυτομάτως να καταλάβετε πως δεν ζητούσα συχνά πράγματα.. ντρεπόμουν ήξερα ότι δεν υπήρχαν χρήματα.. συχνά φορούσα τα ρούχα των αδερφών μου και γενικότερα ήμουν ένα παιδί που δεν μιλούσε για να μην στενοχωρησει, δεν απαιτούσε και απλά καταλάβαινε. Πάντα είχα παραπάνω κιλά.. από μωρό.. η μητέρα μου και η γιαγιά μου κυρίως προσπαθούσαν να με κάνουν να τα χάσω.. με τον λάθος τρόπο όμως.. μου φώναζαν, με έκαναν να ντρέπομαι για εμένα.. με έβαζαν να κάνω με το ζόρι γυμναστική.. οπότε η λέξη αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμός για εμένα ήταν άγνωστη(αφού η μητέρα μου κάθε φορά που έβλεπε κάποια φίλη μου δεν της έλεγε έναν καλό λογο για εμένα πάρα μονο με μείωνε και την ρωτούσε πως θα με κάνουν να χάσω κιλά).. δεν μιλούσα όμως ούτε τότε.. ήμουν αρκετά εσωστρεφής, ντροπαλή και δύσκολη στο να εκφράζω τα συναισθήματα μου. Για την κοινωνική ζωή της οικογένειας ας μην μιλήσουμε καλύτερα.. δεν έμπαινε σχεδόν κανένας σπίτι.. και δεν πηγαίναμε και εμείς πουθενά λόγω έλλειψης χρημάτων. Παρόλα αυτά πάντα είχα φίλες.. προσπαθούσα να τους δίνω τα πάντα και να τις βλέπω χαρούμενες.. και ευελπιστούσα να μου δώσουν αυτό που η οικογένειά μου δεν μου έδινε τόσο πολύ.. ΑΓΆΠΗ! Μια από τις φιλίες αυτές δεν ήταν τόσο υγιής.. φίλες αδερφικες μεν.. αλλά μάλλον δεν έκανε καλό η μία στην άλλη. Στην έκτη δημοτικού το πράγμα έγινε ακόμα χειρότερο.. ο αδερφός μου ( ο μεσαίος) διάγνωστικε με ψύχωση. Σαν τώρα το θυμάμαι που έβαζε χαρτόνι στον εξαερισμό του μπάνιου γιατί νόμιζε πως κάποιος τον παρακολουθούσε... Εκεί άρχισε το μαρτύριο.. και για εκείνον και για εμάς.. πίστευε ότι έχει μια φωνή μέσα του.. μου είχε πει μάλιστα πως αυτή η φωνή του είχε πει να με βιάσει, να με σκοτώσει.. και ποιος ξέρει τι άλλο.. και εγώ στην έκτη δημοτικού-πρωτη γυμνασίου.. Αυτό το γεγονός έμεινε μυστικό για αρκετό καιρό, οι γονείς μου φοβούνταν να μιλήσουν για αυτό.. για εμένα να μην μιλήσω.. παράτησα τον εαυτό μου.. ξεσπούσα στο φαγητό.. δεν μιλούσα.. προσπαθούσα να βοηθήσω όσο μπορώ.. ωρίμασα αρκετά νωρίς μπορώ να πω.. με τις φίλες μου δεν μπορώ να πω πως είχα μια φιλική σχέση που να αντιστοιχούσε στην εκάστοτε ηλικία... Πάντα της ρωτούσα τι έχουν, συζητούσαμε τα προβλήματα τους.. προσπαθούσα να τις κάνω καλά.. γενικότερα όμως δεν ζούσα την ηλικία μου.. δεν ήθελα να πηγαίνω για κσφε.. ντρεπόμουν.. προτιμούσα να καθίσω σπίτι.. για αγόριαημ μιλήσουμε.. δεν είχα καμία επαφή ντρεπόμουν.. με αυτά και με εκείνα φτάσαμε τρίτη λυκείου.. δύσκολη χρονιά.. αφού έφτασε στο τέλος της έπρεπε να κάνω μηχανογραφικό.. εγώ από μικρή αγαπούσα πάρα πολύ τα παιδιά.. ήθελα να γίνω νηπιαγωγός.. θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να το λέει. Όμως λόγω οικονομικών και μιας μικρής πλύσης εγκεφάλου αποφάσισα να μείνω στον τόπο κατοικίας μου και να σπουδάσω πληροφορικη.. αντικείμενο που μου άρεσε αλλά όχι σε τόσο αναλυτικό επίπεδο. Εκεί ξεκίνησαν τα 2 πιο βασανιστικά χρόνια της ζωής μου... Πήγα στην σχολή.. όμως ένιωθα δυστυχισμένη.. τους γνώρισα μια γυναίκα η οποία νόμιζα πως ήταν καλή και ήθελε να με βοηθήσει.. παράλληλα ξεκίνησα να δουλεύω.. έκανα διάφορες δουλειές.. κρατούσα και παιδάκια.. ήταν το μοναδικό πράγμα που μου έδινε ζωή. Οι γονείς μου νόμιζαν ότι πάω Πανεπιστήμιο.. στον πρώτο χρόνο τους είπα ότι θα κάνω 10%. Φυσικά δεν αντέδρασαν καλά.. ο πατέρας μου μάλιστα μου είπε αν περάσεις κόψε το κεφάλι σου εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Τον πρώτο χρόνο δεν πέρασα.. οπότε ακολούθησε άλλος ένας βασανιστικός χρόνος με την γυναίκα που προανέφερα να πρωταγωνιστεί.. ήταν για εμένα τότε ένας τοξικός ανθρώπος που ενώ νόμιζα πως ήταν απαγγειο για να ξεφύγω από τα προβλήματα μου, μου δημιουργούσε και άλλα πολλά χωρίς να το καταλαβαίνω.. της είχα δώσει τα πάντα.. την ένιωθα σαν μητέρα μου.. δεν υπήρχε ο εαυτός μου τότε.. ήμουν έρμαιο δικό της. Περασε και ο δεύτερος χρόνος.. και ναι.. επιτέλους πέρασα!! Εκεί άρχισε ο μεγάλος αγώνας.. έκανα αίτηση για εστία.. αλλά επειδή καθυστέρησαν να μου δώσουν δωμάτιο στο ξενοδοχείο αρχικά, εμένα σε διάφορους και ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι. Είχα μαζέψει λεφτά από την δουλειά δούλευα και στις διακοπές και πέρασα τον πρώτο χρόνο μου.. τον δεύτερο χρόνο πήρα υποτροφία.. ο δεύτερος ήταν ένας καλός χρόνος. Παρόλα αυτά συνέχιζα το βιολί μου ακόμα και για τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ, περνούσαμε όμορφα και ήμουν αυτή που θα έρχονταν να λένε τα προβλήματα τους και να προσπαθώ να τους βοηθαω.. αυτός ο χαρακτήρας όμως με έχει κουράσει..δεν έχω βρει τον εαυτό μου.. εκεί που νομίζω ότι τον βρήκα.. τον χάνω ξανά.. δεν ξέρω τι να κάνω.. δεν μπορώ να πω όχι.. δεν μπορώ να βλέπω τους ανθρώπους να πονάνε.. όμως δεν αντέχω και εγώ άλλο πόνο.. κουραστικα την μοναξιά.. γιατί μπορεί να έχω τόσους ανθρώπους αλλά εγώ νιώθω μόνη.. δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι.. αλλά δεν μπορώ μπουχτισα.. φοβάμαι να μιλήσω... Παθαίνω κρίσεις πανικού.. αγχώνομαι με το παραμικρό.. και παρόλα αυτά προσπαθώ να μην δείχνω τίποτα.. δεν ξέρω αν διαβάσει κανείς αυτό το απόσπασμα.. αλλά τουλάχιστον εμένα μου δόθηκε η ευκαιρία να τα πω κσπου.. χωρίς να φοβάμαι..

Είμαι 29 ετών κοπέλα με πολλά ψυχολογικά λόγω της οικογένειας. Βίαιη και πιεστική. Αν και μένω μόνη δεν με αφήνουν ήσυχη γιατί μένουμε στην ίδια πόλη. Δεν έχω αγόρι και έχασα πριν 2 χρόνια το σκυλί μου που υπεραγαπούσα. Πάω και σε ψυχίατρο χωρίς χαπια. Μου δόθηκε μια ευκαιρία να πάω ως σερβιτόρα Κύπρο. 10μηνη εργασία. Ο γιατρός μου λέει οπωσδήποτε να πας. Να ξεφύγεις. Οι φίλοι μου που δεν γνωρίζουν την κατάσταση και μ αγαπάνε πολυ λένε μείνε και ψάξε εδώ. Εγώ δεν θέλω σερβιτόρα και φοβάμαι να πάω εκει. Πρωτη φορά θα ξενιτευτω. Βέβαια είναι καλά λεφτά και θα απελευθερωθω επιτελους. Οπότε;