ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Και αντί ο πατέρας μου να μου δώσει την ευχή του και να μου πει μια καλη κουβεντα,γκρινιάζει και με κατηγορεί ότι χαλάω λεφτά για το γαμο.Η πλάκα είναι ότι αυτός δε συνεισφέρει οικονομικά,από δικά μου λεφτα και του μέλλοντα συζύγου χρησιμοποιούμε. Γκρινια,μιζερια,πρήξιμο,κακή διάθεση και άσχημα λογια ειναι ο,τι μου προσφερει. Ζητούσα μονο μια καλη κουβεντα,τιποτα αλλο.

Λοιπόν πάω δευτέρα λυκείου και είμαι σε μια φάση που κανονικά θα έπρεπε να διαβάζω πολυ. Δυστυχώς αυτό δεν το κάνω και δεν ξέρω και αν είμαι διατεθειμένη στο μελλον να το κάνω. έχω φτάσει σε μια κατάσταση που πλέον πιστεύω ότι δεν είναι αναστρέψιμη. Ο πατέρας μου έχει τελειώσει Πολυτεχνείο με αποτέλεσμα να μου κάνει εκείνος τα μαθήματα της κατεύθυνσης μέχρι και πέρσυ που καταλάβαμε και οι δύο πώς δεν μπορεί να συνεχισθει αυτή η κατάσταση. Μαλώναμε συχνά και δεν υπήρχε η διάθεση για σωστή συνεργασία. Εν μέρη φταίω και εγώ και το παραδέχομαι . Το κακο όμως είναι πως τόσα χρόνια που κάνω μαζί του τα μαθήματα έχω μάθει να λύνω μόνο με κάποιον μαζί και όχι μόνη μου. Φοβάμαι να ξεκινήσω μόνη μου γιατί υπάρχει η αβεβαιότητα και η πιθανότητα του λάθους με τρομάζει. Δεν μπορώ ούτε τώρα που ξεκίνησα φροντιστήρια να αποκοπω από τον πατέρα μου γιατί οι ρυθμοί του φροντιστηρίου δεν συμβαδίζουν με τους δικούς μου. έχω φτάσει σε αδιέξοδο και δεν ξέρω πλέον τι να κάνω. Τα πηγαίνω χάλια στα διαγωνίσματα και νοιώθω τύψεις, όχι μόνο απέναντι στους άλλους αλλά κυρίως στον εαυτό μου. Δεν θέλω να περάσει ο καιρός και να "μουτζωνωμαι" . Δεν ξέρω τι να κάνω και συνέχεια σκέφτομαι πως είμαι χαζή και πως δεν θα καταφέρω τίποτα μόνη μου.

Μου λείπεις. Τι πιο δυνατό και μεγάλο από αυτό?Μου λείπεις την μέρα, την νύχτα το ξημέρωμα.. Μου λειπεις όταν ειμαι στην δουλειά, στο σπίτι, με φίλους, μόνη μου και γενικώς με οτιδήποτε και αν ασχοληθώ γυρνάς στο μυαλό μου... Μου λείπεις τις εβδομάδες, τους μήνες τα χρόνια που πέρασαν απ την τελευταία φορά που σε είδα.. Μου λείπεις ρε παιδι μου το νιώθεις?

Ειναι η καλύτερη γιορτή ΕΑΝ εξαιρέσω την συναναστροφή μου με τα ομοφοβικα ξαδέρφια μου και τους εξισου ακαλλιέργητους, ανωριμους και σεξιστες- ρατσιστές φίλους τους. Μια εβδομαδα ειναι.....θα περασει . Αλλα γιατι να αναγκάζομαι Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαιρι να περνάω το χρόνο μου με ατομα που στην κανονική ζωη ουτε γεια δεν θα ελεγα;;;; Α , ναι ειναι συγγενείς (πρωτου βαθμού) .... ξεχαστηκα....

Μορφωση για μενα δεν ειναι να εχεις τελειωσει μια σχολη εχοντας ενα πτυχιο στα χερια σου. Μορφωση για μενα ειναι ενα πιο περιπλοκο ζητημα. Ειναι να εισαι ευγενικος με τους αλλους αντιμετωπιζοντας τους με σεβασμο. Ειναι να διαβασεις πολλα βιβλια ποικιλων περιεχομενων που θα διευρυνουν τους πνευματικους σου οριζοντες. Ειναι αν σου δωθει η ευκαιρια να μαθεις ξενες γλωσσες να το κανεις για να επικοινωνεις με αλλους λαους.Μορφωση αποκτας οταν ταξιδευεις. Ο πιο μορφωμενος ανθρωπος ομως,ειναι αυτος που εχει ολα τα παραπανω συν το πιο σημαντικο συστατικο,να ξερει να αγαπα.. ( απο ενα κοριτσι που δεν εχει ταξιδεψει ποτε του, δεν ξερει πολλες ξενες γλωσσες και το πτυχιο δεν το εχει παρει ακομα γιατι ειναι 4ο ετος)

Καλησπέρα ειμαι 32 χρονων και εδω και 3 χρόνια ειμαι ανεργη. Εδω και αρκετο καιρο δεν εχω σχεση κσι οι γυρω μου ειναι σχεδον ολοι δεσμευμενοι η παντρεμενοι. Εχουν αρχίσει ολοι και ρωτανε αν εχω καποιον και οι συγγενείς και οτι πρέπει να παντρευτω τωρα που ειμαι 32. Καποιες κακοβουλες γνωστες με ειρωνευονται για το οτι δεν εχω καποιον. Δεν μου φτανει ανεργια μου εχω και τα κακοβουλα σχολεια. Τι να κανω? Πως να αντιμετοπισω αυτην την κατάσταση?

Εγω δεν καταλαβαινω γιατι εχει σημασια ποσο καιρο ειναι καποιος ελευθερος. γιατι ολοι το ρωτανε αυτο? και στην πραγματικη ζωη και εδω? δλδ ειναι κατι που πρεπει να καθοριζει τι γνωμη θα σχηματισεις για καποιον?Ειμαι σχεδόν 35 και ειμαι μόνη μου κοντα 2 χρόνια. Δεν προκυπτει γνωριμια. Ειμαι εμφανισιμη αλλα δεν εχω γνωριμιες και κυκλο φιλων. Εργαζομαι περιστασιακα και πιο πολυ ειμαι σπιτι. Η αληθεια ειναι πως θελω καποια σχεση αλλα δεν νιωθω ετοιμη. Εχω ξεπερασει τον πρωην δεν τον θελω, αλλα νιωθω ακομη πληγες και εχω βαρος στη ψυχη μου. Νιωθω πως ειμαι καποιος τραυματιας που ακομα αναρρωνει. Νιωθω κουρασμενη και δεν μπορω να εμπιστευθω. Καποιος εδειξε ενδιαφερον. Ημουν ευγενικη και χαμογελαστη, αλλα δεν εγινε κατι. Εστω αυτο το λιγο με ανεβασε και ενιωσα μια ελπιδα και κατι ζεστο μεσα μου, που χαθηκε πριν καν αρχισει. Εμαθα οτι απολυθηκε απο τη δουλεια του και χαθηκαμε. Με στεναχωρει η μοναξια, αλλα αυτο που με θλιβει ειναι μηπως μεινω μονη μου για παντα.Σορρυ για τους τονους που δεν υπαρχουν, αλλα χαλασε το πληκτρο.

Είμαι σε μια πολύ δύσκολη δουλειά στην οποία αναγκάζομαι να κάθομαι πολλές φορές παραπάνω ώρες για να τελειώσω (γραμματέας σε διευθύντρια δημόσιας υπηρεσίας)... Όταν γυρναω αργά ο άντρας μου θυμώνει που κάθομαι παραπάνω και φωνάζει λες και φταιω εγώ... Σήμερα άργησα να γυρίσω και του λέω θα παραιτηθώ και μου λέει παραίτησου αν είναι να μου τα πρήζεις... Που δεν έχω γκρινιάξει σχεδόν ποτέ σ αυτόν για τη δουλειά μου, που αυτός δουλεύει σε γραφείο που κάθεται για 5 ώρες τη μέρα μόνο... Με πειραξε αυτό που είπε και γενικά δεν τα πάμε καλά αλλά αυτό παραηταν

Δεν μπορώ να σταματήσω να βρίσκομαι ερωτικά με τον πρώην μου. Έχει έναν χρόνο που χωρίσαμε με δική του πρωτοβουλία. Δεν μπορώ να πω ότι με καίει το ίδιο, δεν έχω προχωρήσει βέβαια γιατί δεν νιώθω έτοιμη να γνωρίσω κάποιον αλλά δεν είναι το μυαλό μου συνεχώς σε αυτόν.. δεν μιλαμε συχνά, δεν βρισκόμαστε πολύ συχνά.. αλλά όταν βρεθούμε , κάνουμε σεξ. Υπάρχουν υπονοούμενα όταν μιλαμε αλλά και ξεκάθαρες δηλώσεις "σε θελω"(ερωτικά). Δεν θέλει να ειμαστε μαζί και δεν ξέρω και εγώ αν μπορώ μετά από τόσα άλλα δε θέλω να λέω ψέματα, μέσα μου εύχομαι πολλές φορές να αλλάξουν όλα. Από τη μια θέλω να σταματήσω να βρίσκομαι μαζί του για σεξ, καθώς θεωρώ πως χαλάμε ότι είχαμε και δεν βγάζει πουθενά και από την άλλη δεν μπορώ. Δεν θέλω; Φοβάμαι μήπως τον χάσω εντελώς; (Λες και τον έχω τώρα..). Το κομμάτι αυτό ήταν εξαιρετικό και σίγουρα με τραβάει αυτό.. με τραβάει και σαν άνθρωπος, αλλά δεν πρέπει. Πρέπει να σταματήσει. Γιατί δεν μπορώ; Και πώς θα μπορέσω; Νιώθω ενοχές που το κάνω ακόμη και όταν μου αρέσει και το θέλω.

Γιατι να παιρναω τις μερες στο να σε σκεφτομαι ολο και περισσοτερο και στο να θελω να σε γνωρισω ενω σε εχω δει μια μονο μια φορα? Λεγεται ερωτας αυτο? Δεν νομιζω θα ηταν χαζο αλλα ειμαι τερμα κολλημενος δεν μπορω να συγκεντρωθω σε αλλα πραγματα που κανω εχω κολλησει.Θελω τοσο πολυ να σε γνωρισω αλλα κατι μου λεει οτι αυτο δεν θα γινει ποτε.Υπαρχουν πολυ λιγες πιθανοτητες και αυτο με θλιβη και με κανει αδυναμο και ειμαι μολις 18 χρονων.