ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μιλούσα με τον ξάδελφό μου στο τηλέφωνο και μέσα απο το τηλέφωνο άκουσα τον θείο μου να με αποκαλεί γεροντοκόρη ...!! * Με αυτή τη γεροντοκόρη μιλάς πάλι ;* Είμαι ετών 31 και ναι αυτόν τον καιρό δεν εχω σχέση αλλά γεροντοκόρη βρε παιδιά δεν με λες . Μα καλά πού ζούνε μερικοί άνθρωποι? Στο 1950 ;;Και τί άσχημη λεξη ακου γεροντοκόρη.

Καλημέρα παιδιά..Είμαι στο 5ο έτος στο οικονομικό τμήμα και χρωστάω 14 μαθήματα και δεν έχω μεγάλο μ.ο..ειχα να δώσω 7 σ αυτήν την εξεταστική και έδωσα μόνο 2..??δεν ξέρω τι παθαίνω κάθε φορά..ενώ ξέρω ότι χρωστάω πολλά και θέλω να τελειώνω με πιάνει κάτι και τα παρατάω..ισως βαρεμάρα..καθε φορά που ξεκινάω ν διαβάζω κάποιο μάθημα είτε θα λέω δεν θα το περάσω καν και το αφήνω είτε αν έχω τελειώσει την ύλη κάπως κουτσά στραβά μπορεί και να μην πάω να το δώσω..εν τω μεταξύ παντα ήμουν συνεπής στο σχολείο χωρίς να με έχουν πιέσει ποτέ να διαβάσω..εδω έχουν αρχίσει οι δικοί μου να μου την λένε..μπορεί να νευριαζω αλλά ξέρω ότι το λένε για το καλό μου..Σκέφτομαι ότι αυτό που φταίει ίσως να είναι το ότι δεν έχω κάποιον από πάνω μου με κάποιον τρόπο να με ελέγχει, κ έτσι διαβάζω όποτε μου την βαρέσει..κ ενώ ξέρω ότι έχω ν διαβάσω και μερικές φορές φτιάχνω κ πρόγραμμα, με πιάνει μια στεναχώρια να πω, μια μελαγχολία, δεν ξέρω..παντως όχι κάτι ευχάριστο(καταλήγω κ σε κλάματα όχι μόνο για το θέμα αυτό) και έτσι τα παρατάω στην πορεία..και δεν είναι ότι βγαίνω συνέχεια έξω, αντιθέτως έχουμε λίγο χαθεί με την παρέα μου..απ την άλλη λέω μήπως φταίει κ το γεγονός ότι θέλω να κάνω διάφορα πράγματα και δεν τα χω καταφέρει για διάφορους λόγους όπως να βγαίνω πιο συχνά, να πάω θέατρο, να κάνω επιτέλους μια σοβαρή σχέση..το λέω γιατί όποτε ξεκινάω να σκέφτομαι το διάβασμα κ στεναχωριεμαι μετά αρχίζω και σκέφτομαι και αυτά αλλά και το ότι απογοητευω τους γονείς μου κάπως γιατί πιστεύουν σε μένα..τέλος κατάλαβα στις 2 τελευταίες εξεταστικές οπως το να δουλεύω το καλοκαίρι και τώρα που έκανα μαθήματα υπολογιστών όχι παράλληλα δεν είχα πολύ όρεξη για διάβασμα και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω λίγο πριν το κάθε μάθημα..αλλα παιδιά τα καταφέρνουν να τα κάνουν παράλληλα ή φορτσαρουν κιόλας..δεν ξέρω τι μου γίνεται και θέλω να το αλλάξω άμεσα..

Φύγει αυτή η νύφη μου μακριά

Όταν ο άλλος δεν έχει κανένα profile σε social media, και ερωτευθήκατε και χωρίσατε αλλά σου είχε στείλει εσένα μια μοναδική φωτογραφία του να έχεις να θυμάσαι...και τίποτα άλλο για να έχεις να τον παρακολουθείς...που μένεις πάντα με την απορία τι να κάνει αυτός ο άνθρωπος. Από την άλλη πάλι καλά που δεν έχει. Θα τρελαινόμουν. Το θέμα είναι ότι και εγώ ναι μεν έχω profiles σε social media, αλλά δεν έχω φλερτάρει ποτέ μέσα από αυτά. Και επίσης πόσο ξενερώνω όταν με ρωτάει ο άλλος αν έχω Facebook Instagram κλπ. Μου αρέσει το πατροπαράδοτο...τηλέφωνο έχεις; Η ακόμα καλύτερα να σε παίρνει τηλέφωνο....αμεσότητα στην επαφή!

Στην πλειοψηφια οι κοπελες που βλεπω οι οποιες ειναι 20-25 εχουν προσωπο που φαινεται η ηλικια τους (με την καλη εννοια)εχουν γυναικεια χαρακτηριστικα που εμπνεουν τουλαχιστον για την δικη μου γνωμη ωριμοτητα.Αυτες οι κοπελες μπορουν να εχουν συντροφους μεγαλυτερους χωρις να δειχνουν αταιριαστοι.Εχουν την δουλεια τους,το αμαξακι,τους φιλους τους,πηγαινουν για κανενα χαλαρο ποτακι...Εγω ειμαι 25ετων,ανεργη χωρις αυτοκινητο χωρις την κοινωνικη ζωη που επιθυμω,και με ενα προσωπο δημοτικου...Μπορει να μου λενε συχνα την ατακα οτι αυτο ειναι καλο για αργοτερα ομως τωρα τι γινεται; Που όπου και να παω πρεπει να δειχνω ταυτοτητα και στην δουλεια που ημουν οι πελατες μου ελεγαν >Ολα αυτα με κανουν να αισθανομαι ανωριμη,οτι ειμαι μωρο,μικρη δεν ξερω πως να το χαρακτηρισω,με κανει να νιωθω υποτιμητικα μπροστα σε μικροτερους και μεγαλυτερους ανθρωπους.

18,5 Ετων και κατι ψιλα...Σπουδες σε ενα κορυφαιο πανεπιστημιο του εξωτερικου...Μια ενδιαφερον ζωη πισω στην Ελλαδα.Αλλα και παλι το προβλημα κοινο.Μια ανικανοτητα απο μερος μου να συναψω μια σχεση της προκοπης, ολοι μου ελεγαν πως οταν πας πανεπιστημιο θα θα θα θα.Εγω φταιω τωρα που αναρωτιεμαι που πηγαν αυτα τα θα?Και δεν μπορω να καταλαβω που ειναι το προβλημα να παρει η ευχη.Τι κανω λαθος? (Ξερω πως κατι κανω απλως δεν ξερω τι)Και βλεπομαι και ομιλητικός ειμαι .Μηπως φταει η ξενη γλωσσα?Δεν μπορω να μεταδωσω τοσο συναισθημα οσο στα ελληνικαΘα μου πεις γιατι στην Ελλαδα ειχες πολλες κοπελες.Βασικα οχι αλλα το απεδιδα στο σχολειο - αδυναμια μου να βγω εξω.Φαινεται ομως πως δεν ειναι εκειΠραγματικα δεν ξερω τι να κανωΜου εχουν περασει κατα νου πολυ ασχημα πραγματα που αν τα πω το πιθανοτερο ειναι να με περασετε για ψυχοπαθη.Δεν ξερω ποια ειναι η λυση, κυριολεκτικα πλεον νομιζω πως πρεπει να δωθει ενα τελος σε ολα.Δεν αντεχεται τοση μοναξια που να παρει.Αδυνατω εγω τουλαχιστον να την αντεξω....Μα τι βρισκουν στους αλλους που δεν εχω εγω δηλαδη?Εχει αναρωτηθει καμια να ψαξει λιγο βαθυτερα τι εχω εγω να της προσφερω.Δεν ξερω πραγματικα ποια ειναι η λυση ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

να σου πηγαινουν ΟΛΑ χαλια; Ενα θετικο σημαδι ζηταω μονο

Με τον οποιο ειμαστε συναδελφοι και αναγκαζομαι να τον βλεπω καθημερινα; Πως θα γινει αν οχι να τον ξεχασω εντελως ,τουλαχιστον να σταματησω να νιωθω πραγματα για αυτον.Μολονοτι ηταν ο πρωτος μου μεγαλος ερωτας.Υ.Γ Αυτος ειναι με αλλη και αναγκαζομαι να τους βλεπω μαζι.Καποια tips θα με βοηθουσαν ειλικρινα.Πολλες φορες ειμαι καλα μεσα στην μερα,αλλα το βραδυ γινομαι παλι σκατα.

Τον τελευταίο καιρό δεν έχω διάθεση για τίποτα. Ούτε να βγω έξω, ούτε να φάω, ούτε να περιποιηθώ τον εαυτό μου. Αντιθέτως κοιμάμαι συνεχώς, νιώθω κουρασμένη και έχω αμελήσει πολύ τον εαυτό μου. Ούτε φίλες έχω (και πώς να κάνω άλλωστε?), ούτε κοινωνική είμαι. Γενικώς βράστε ρύζι παιδιά. Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκεφτόμουν να εγγραφώ σε μια σχολή χορού να κάνω καινούριες γνωριμίες, να βελτιώσω και την εικόνα μου. Αλλά είναι και ο φόβος της απόρριψης. Έχω διαφορετικά ενδιαφέροντα από τις κοπέλες που συναντώ συνήθως.Είμαι περισσότερο της συζήτησης περί ταινιών, βιβλίων, τέχνης κλπ.Δεν ξέρω, νιώθω πολύ διαφορετική και όλες με κάνουν πέρα.Να σημειώσω βεβαίως πως είμαι πολύ διακριτική και δεν παραπονιέμαι σε κάνεναν, όπως γράφω έδω. Μου αρέσει περισσότερο να ακούω παρά να μιλάω.Τι λέτε να φταίει? Πρέπει να αλλάξω νοοτροπία?

Σήμερα η μέρα μου πάει από το κακό στο χειρότερο.Ο οδηγός λεωφορείου είναι μεγάλο βλήμα.Δεν φτάνει που άργησε για κάτι δευτερόλεπτα χάσαμε το μέτρο εξαιτίας του.Δινουμε εξετάσεις πρωί και μετά απόγευμα.Ολοι βήχουν στο μετρό πήγα έκατσα από το πουθενά ήρθε μια με μάσκα.Τι σκατα; Και αργήσαμε και θα μας κολλήσουν.Αι σιχτιρ πρωινιατικα!έρχονται και κολλάνε πάνω μου με στριμώχνουν σιχαθηκα τόσο χώρο έχουν θα σκάσω. Άντε να έρθει το βράδυ να πάω σπίτι μου να ξεκουραστώ να ησυχάσω. Δεν θέλω να βλέπω άνθρωπο.Μπουχτησα.