ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βαρέθηκα και εγώ. Είμαι το καλό παιδί που δεν θα ήθελαν να πληγωσουν, αλλά κάποια στιγμή το έκαναν, γιατί βαρέθηκαν.. Ας πάνε στο καλό, δεν θέλω αιώνια υποταγή, ούτε υπερπροσπαθεια.. Όσο και αν προσπαθώ να το δω από την δική τους οπτική, αδυνατώ. Πρέπει να είναι στα αλήθεια φρικτό να νιώθει κάποιος εγκλωβισμένος σε μια σχέση που έχει βαρεθεί.. εγώ δε το έχω νιώσει στα αλήθεια ποτέ, μια ζωή από την άλλη μπάντα με τους ερωτευμένους και τόσο ζώον ώστε να μην "πιάνω τα σημάδια".." τα καμπανάκια" τα λόγια πίσω από τα λόγια κτλ κτλ.. Και να προσγειώνομαι ανώμαλα κάθε φορά. Βαρέθηκα όμως και εγώ.. Δεν έχω άλλες αντοχές να αποκρυπτογραφώ αν αυτά που λένε όσοι διεκδικούν μια θέση στη ζωή μου, είναι μέσα από τη καρδιά τους ή κούφια λόγια που τα φτύνουν με ευκολία συνοδεία τσιγάρου, ποτού και χαλαρής ατμόσφαιρας.. Προς το παρόν (εύχομαι.. ) νιώθω πως δεν έχω άλλες αντοχές. Αφήστε με στο καβούκι μου και μην με ενοχλείτε, ειδικά οι παλιοί και νέοι γνώριμοι. Δεν μου είστε αδιάφοροι.. Απλά Κουράστηκα και είναι και αυτό κάτι που με στεναχωρεί

Από πάντα είχα αυτή την εντύπωση διότι οι συγγενείς με υποδείκνυαν ως το καλό παιδί κλπ...Γενικά κάνουμε παρέα σε συγκεκριμένα πλαίσια, δεν είναι ότι είμαστε κολλητοί αλλά όταν μαζευόμαστε με το σόι ή μια στο πολύ τόσο που θα βγούμε όλα τα ξαδέρφια μαζί.Χθες λοιπόν βγήκαμε εγώ,εκείνος και 2 κοινές μας φίλες που η μία έχει κάνει κάτι μαζί του άλλα όχι τίποτα σοβαρό.Εκείνος όμως θέλει να κάνουν πάλι κάτι και έτσι χθες βρήκε την ευκαιρία να της την ξαναπέσει. Αυτή όμως κάθε φορά που με βλέπει λέει τι ωραίο παιδί που είσαι εσύ και πόσο όμορφος κλπ..και όλα αυτά μπροστά του.Καθώς λοιπόν τα έλεγε όλα αυτά για άλλη μια φορά είδα ότι εκείνος δυσανασχέτησε και προσπάθησα να περιοριστώ σε ένα απλό "σε ευχαριστώ" για να μη τον κάνω να αισθανθεί ακόμα πιο άσχημα...Εκείνη όμως δε σταματούσε..πιθανόν για να του ξεκαθαρίσει ότι δε θέλει κάτι παραπάνω από εκείνον, και αυτό με έκανε να αισθάνομαι ακόμη άβολα ενώ στην πραγματικότητα πέθαινα να κάνω κάτι μαζί της..!!Δυστυχώς είμαι από τους τύπους που όταν βλέπω ότι κάποιος πληγώνεται, δε θα πάω να του ρίξω αλάτι στην πληγή και έτσι έχασα την ευκαιρία για κάτι που ήθελα πολύ..Δε πειράζει όμως, το αίμα νερό δε γίνεται λένε αλλά κανονικά θα έπρεπε όλη αυτή η ζήλια να με κάνει να αντιδράσω διαφορετικά

Δεν μου αρεσει να ερωτευομαι. Δεν μου εχει τυχει πολλες φορες να νιωσω κατι τοσο εντονο αλλα οταν συμβαινει ειναι οντως πολυ εντονο. Σε φαση σκεφτομαι συνεχεια αυτο το ατομο οπου και αν ειμαι, οτι και αν κανω.Δινω λιγοτερη σημασια σε οτιδηποτε αλλο και το μυαλο μου ειναι διαρκως εκει. Και οταν δεν ειμαστε μαζι νιωθω ολη την ωρα οτι κατι μου λειπει.

Ειναι ενα θεμα που μας απασχολει πολυ εμενα και τους γονεις μου τον τελευταιο καιρο και η αληθεια ειναι οτι θα ηθελα να ακουσω γνωμες. Το εχω συζητησει και με ειδικο αλλα η αληθεια ειναι οτι δεν μπορω να το αντιληφθω ακριβως. Πολυ πιθανον γιατι προσωπικα δεν το εχω βιωσει εγω η ιδια. Η 17χρονη αδερφη μου εχει αλλαξει τελειως χωρις να εχει προηγηθει κατι συγκεκριμενο. Η διαθεση της ειναι συνηθως ασχημη η αλλαζει απο την μια στιγμη στην αλλη, ειναι νευρικη, αποτομη ενω γενικα δεν ηταν ετσι. Ηταν αριστη μαθητρια και σταματησε να κανει την παραμικρη προσπαθεια, ειχε παρεες και ξεκοψε απο ολους. Σταματησε ακομα και να τρωει. Πηγαμε σε ψυχιατρο και μας ειπε οτι προκειται για καταθλιψη ,οτι ειχε παρουσιαστει αρκετα πιο πριν αλα ηταν πιο ηπιας μορφης και οτι απλα τωρα ξεσπασε. Καθε φορα που προσπαθω να μιλησω μαζι της η δεν μιλαει η οταν το κανει δεν νιωθω οτι μπορω να την καταλαβω. Οταν μας ειπε οτι σταματαει το φροντιστηριο καθως δεν θελει να δωσει εξετασεις σοκαριστηκα γιατι ηξερα οτι προσπαθουσε πολυ την προηγουμενη χρονια για αυτο. Την ρωτησα τον λογο και μου λεει οτι δεν βρισκει νοημα σε αυτο και οτι δεν μπορει να τα καταφερει. Προσπαθω να την κανω να βγει με τις φιλες της και μου λεει διαρκως οτι δεν εχει ορεξη. Της λεω να φαει και μου λεει καθε φορα οτι δεν πειναει.Την ρωταω γιατι εισαι ετσι και μου λεει δεν ξερω. Πως γινεται να μην εισαι καλα και να μην ξερεις τον λογο. Της ειπα οτι υπαρχει κοσμος με σοβαρα προβληματα που ομως συνεχιζει την ζωη του κανονικα και μου λεει οτι δεν την νοιαζει και τοσο τι θα κανει με την ζωη της. Ειναι 17χρονων κοριτσι και καθεται και λεει τετοιες βλακειες. Ε μετα συνηθως νευριαζω και εγω και δεν εχει καλη καταληξη. Αλλα την ειχα για πιο λογικη και εξυπνη κοπελα την αδερφη μου.

Πριν απ περίπου 2 εβδομαδες μου γνωστοποιήθηκαν αποτελεσματα εξέτασεων..Εξετασεων που ανατρέπουν τη ζωη μου ,τις επιλογες μου ,και πλεον την καθημερινότητα μου..Σαν αρχικο σοκ μου ηταν εξαιρετικά δυσκολο να το διαχειριστω..Την 1η εβδομάδα προσπαθουσα να αποσπω το μυαλο μου με δουλειές, σε ενα βαθμό με κρατουσε ήρεμη..Αποφάσισα να.μην το μοιραστω με την οικογένεια μου γτ δε θελω να τους πικρανω μεχρι να δω τι επιλογες εχω..ωστόσο η μια κολλητη μ γνωριζε οτι περιμενω τα αποτέλεσμά αυτα κ με ρωτησε εκεινη τη μερα ,λιγο πριν δηλ μιλησω με γιατρό κ της απαντησα οτι βγηκαν τα αποτέλεσμά αλλα περιμενω να με ενημερωσει ο γιατρός...Έκτοτε τπτ..Καμμια αλλη ερωτηση ,καμμια αναφορα..Χθες πηγαμε για καφε ,εγω της το προτεινα..Δε με ρωτησε τπτ..Μονο τι νεα?Κανα νεο?κ με εβλεπε στεναχωρημένη..Η συζητηση επικεντρωθηκε οπως κ ολες τις φορές στο χωρισμο της!!Η αλλη φιλη μ που δουλεύει στο διαγνωστικό, αρα γνωριζει απ πρωτο χερι τι μ συμβαίνει δεν εχει κανει καμμια κίνηση για επαφη..Μονο μετα την πρωτη εβδομαδα μου μίλησε λιγο απο fcb οπου κ με ρωταγε γθα αυτα που μου είπε ο γιατρος κ οτι καλο θα ήταν να παρω κ.μια 2η γνωμη..Δε θελω να γίνομαι εγωκεντρική ,ξερω οτι καθενας μας εχει πολλα που τον απασχολούν στην καθημερινοτητα ακομα κ ισως πιο σημαντικά ..Ο καθε ανθρωπος εχει τις δικες του αναγκες κ προτεραιότητες..Ομως το να μην εχω διπλα μου καποιον ανθρωπο σε ολο αυτο με ποναει απεριόριστα..Δε θα ηθελα να γινω βαρος σε κανεναν κ προτίμησα την απομόνωση..Παντα πιστευα ακράδαντα οτι οι ανθρωποι που σε αγαπουν βρισκουν τρόπο..Μπορεί να γινομαι αφορητα κουραστικη η ισως να πλήττουν..Καποιος λογος θα υπαρχει..Αυτο.ομως που ειχα συνειδητοποιησει κ στον καρκινο του μπαμπα μου κ μετεπεια κ στο θάνατο παντα πιο περισσότερο απ οτιδηποτε θα ποναει η μοναξιά..Η αίσθηση ότι παλεύεις μονος...Το κενό που δημιουργείτε μεσα σου κ λιγο λιγο σε κατατρώει και αποκαρδιωμένη θέλεις να παραιτηθείς απ τα πάντα!!! Να τους αγαπατε αυτους που επιλέγετε να ειναι στη ζωη σας!!Να τους το δείχνετε, να τους στηρίζετε και να θελετε να ειστε εεκει κ στη χαρα κ στη λυπη!!Καλη Κυριακή!!

Είμαι με ένα παιδί 4 χρόνια. Όνειρο του ήταν ένα διδακτορικό στην Αμερική. Δούλεψε πολύ σκληρά,εφτιαξς ένα δυνατό βιογραφικό και έγινε δεκτός. Μια μέρα πριν φύγει του οργάνωσα ένα πάρτι έκπληξη στο σπίτι,κάλεσα όλους τους φιλους μας για να τον αποχαιρετησουμε, αυτός όμως είχε αλλά σχέδια και μας βγήκε από πάνω! Γονάτισε, είπε ωραία λόγια και μου έδωσε ένα δαχτυλίδι αρραβώνων. Εγώ δεν το περίμενα και ήρθα σε πολυ μεγάλη αμηχανία και κυρίως επειδή ντράπηκα, πήρα το δαχτυλίδι. Τώρα έχει μια βδομάδα που έχει φύγει για Αμερική.Εχω στενοχωρηθει πάρα πολύ γιατι ξέρω πως η απόσταση είναι μεγάλη όπως και το οικονομικό και αυτό δεν θα κρατήσει 1 χρόνο αλλά 5 χρόνια.... Εσείς έχετε περάσει παρόμοια φάση με σχέση από απόσταση? Πως το αντιμετωπισατε? Βρίσκετε σωστή την κίνηση του να μου δώσει δαχτυλίδι?

Μου αρεσει πολύ μια κοπέλα. Βγηκαμε δυο φορες. Της εδειξα οτι μου αρεσει και ότι την θελω. Ειπε οτι δεν θελει να κανει κατι μαζι μου. Της ειπα εντάξει θα βγαινουμε σαν φίλοι. Μου είπε να σταματησει εδω. Ξερω που συχναζει για καφε και τώρα θα πάω απο εκει δήθεν τυχαία. Φίλοι της είπα να είμαστε, να βγαινουμε χαλαρά, που ειναι το κακο; Αν δεν της αρεσε η παρεα μου δεν θα εβγαινε δυο φορές μαζι μου. Μετα το δευτερο ραντεβου, την ειδε αλλιώς; Κατα την διαρκεια δεν ειδα να δυσανασχετεί μαζί μου. Αν εκανα κατι που την ενόχλησε να μου το έλεγε. Δεν ειχε ομως κανενα λογο. Ειπε μονο οτι δεν θελει να κανει κατι μαζι μου. Εντάξει, αλλα αν βγαινουμε για κανα καφεδακι και ποτακι τι θα πάθει;

Σκέφτομαι να κάνω μεταπτυχιακό στα 45 μουΜου ειπε ενας γνωστός μου πανω στην συζήτηση που πας τωρα να ούμε ρε φιλε τετοια ηλικια να μπλεξεις . Τι θα σου χρειαστει ; Εχεις δουλεια και εισαι μεγάλος πλεον για τετοια .Αμφιταλαντεύομαι να το κάνω ή μήπως τελικά έχει δικιο σε αυτα που με ειπε;;;

Δύο χρόνια σχέση και με χώρισε πριν 4 μήνες από το τηλ για ασήμαντη αφορμή το θέμα είναι πως εγώ εκείνη την ώρα αντί να ζητήσω το λόγο του είπα ναι καλύτερά έτσι γιατί Πληγώθηκα αφόρητα.ΑΦησα τόσο διάστημα να περάσει πιστεύοντας πω θα επικοινωνήσει και θα το ξανασκεφτεί αλλά τίποτα, και εγώ καίγομαι καθημερινά δεν μπορώ να το διαχειριστώ δεν το χειρίστηκα σωστά με αποτέλεσμα τώρα να μετανιώνω να μου λείπει και να θέλω να πω όσα δεν είπα ..δεν ξέρω τι να κάνω έχει περάσει πολύς καιρός αλλά ούτε αυτός επικοινώνησε..

Αισθάνομαι ότι επειδή έκανα λάθος σπουδές οι οποιες δεν μου προσφερουν επαγγελματικά και πολλά, τελειώσε η πιθανότητα να έχω μια καλή ποιότητα ζωής. Φοβαμαι οτι μια ζωή θα παλεύω για το μεροκαματο, ανασφαλιστη, με κακές συνθήκες εργασίας και με μηδεν προοπτικες εξελιξης.