ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω βαρεθεί και αισθάνομαι μονος, από παντα αισθανομαι κοπέλα και όχι αντρας, και το θέμα είναι οτι μου αρέσουν οι κοπέλες, δε μπορώ να αντέξω όλη αυτή την κατάσταση τοσα χρόνια έχω βυθιστεί στην κατάθλιψη και όλα μου φαίνονται μαυρα, πραγματικα δε μπορώ αυτήν την κατασταση, δε μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και δεν έχω ένα ατομο να με καταλαβει η τουλαχιστον ετσι νιωθω.

Μακάρι να τον συναντούσα..

Είμαι εδώ και 2 μήνες με ένα παιδί,και μαζί του θα είναι η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία.Το έχω αποφασίσει,όχι γιατί πρέπει,αλλά γιατί θέλω πολύ μαζί του.Οι τρόποι του,η συμπεριφορά του απέναντι μου,όλα γενικότερα,με κάνουν να νιώθω απερίγραπτη ζεστασιά και οικειότητα,με αποτέλεσμα να τον έχω ερωτευτεί πολύ.Δέν του έχω αναφέρει όμως ότι για εμένα θα είναι η πρώτη φορά.Του έχω πεί πως πρίν από ένα χρόνο,είχα μία σχέση η οποία κράτησε 3 μήνες,και αυτό όντως ισχύει.Με εκείνο το παιδί όμως πέρα από φιλιά κ.α.,δέν είχαμε προχωρήσει περισσότερο.Φυσικό λοιπόν είναι,το αγόρι μου να θεωρεί ότι έχω εμπειρία,οπότε πώς θα του πώ ότι με τον προηγούμενο δέν προχωρήσαμε;Φοβάμαι μήπως με πάρει στο ψιλό.Τί να κάνω; Είμαι 21,είναι 25.

Μόνος περπατάω στο κέντρο,κάνω ποδήλατο,πάω στο πάρκο,στο βουνό,στη θάλασσα,βόλτες με το αμάξι,σινεμά έχει τύχει και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Δεν έχω παράπονο,τα έχω βρει όμορφα με τον εαυτό μου αλλά μου λείπει η συντροφικότητα,έναν άνθρωπο να μιλήσουμε και η αγκαλιά! Αυτο.

με απογοητευσαν οι ανθρωποι κι αγαπησα τα αντικειμενα χρονια παλευω να ενσωματωθω με το κοσμο να γινω ενα με τους ανθρωπους μα απορριψη και η κακια μια ζωη βλεπω και πληγες εχω γεμισει .τα αντικειμενα που αγαπουσα οτα ημουν παιδι κι αυτα δε με προδωσαν ποτε τωρα σκεφτομαι που κατι ηξερα τοτε και οτι κι να μου καναν οι ανθρωποι γυρω δε με νοιαζε γιατι δε επενδυα σε αυτους λιγο με ενοιαζε για το αν με συμπαθούν οι ανθρωποι ! τωρα που η κοινωνια εχει γινει χειροτερη απο καθε φορα ε ναι θελω να γυρισω πισω το χρονο κι να σκεφτομαι οπως τοτε που δε με ενοιαζε ο κοσμος μα εγω ναμε στο κοσμο μου κι κανεις να μην μπορει να τον παραβιασει  ! λιγο τους νοιαζει αν υπαρχω η οχι αρα δε με νοιαζει και μενα για αυτους  !  γυριζω τον χρονο πισω κι  επανα  υιοθετω το τοτε που μου εδινε χαρα και ειχα αγνοια για το αν με θελουν οι αλλοι η οχι !! δε με γουστάρετε εσεις οκ θα ειμαι μακρια σας καλοι μου συνάνθρωποι και σας αρεσει η οχι θαμε χαρουμενο παιδι οπως καποτε ημουν με το δικο μου τροπο ! ο κοσμος σας δε μου αρεσει !! παρακαλω ανεβαστετο ειν κατάθεση ψυχης

Μετά από ένα εντονο αλλά σύντομο διάστημα συνευρεσεων σου λέει ότι θέλει να διακόψετε γιατί δεν νιώθει ερωτευμέν. Και ότι θέλει να το δουλέψετε και να φτάσετε στο σημείο να είστε σαν αγαπημενα αδέρφια. Οπως και με παρόμοιο περιστατικο με πρώην. Φυσιολογικό; Πείτε καμία γνώμη βρε παιδιά

Ζορίζομαι πολύ. Είμαι κοπέλα 23 χρόνων, ποτε μέχρι στιγμής δεν έχω νιώσει ότι με έχουν ερωτευτεί παράφορα ή κάτι που να είναι τελείως αμοιβαιο. Βγαίνω με ένα παιδί και ζηλεύω. Δεν το δείχνω, μέσα μιυ βράζω. Ας πούμε φοβάμαι μήπως μιλάει με άλλη ή αν νιώθει κάτι για τις πρώην του. Ζηλεύω τρελα τόσο που μιυ χαλάει η ψυχολογία. Αυτό είναι χαζο γιατί έτσι δεν απολαμβανω τη ζωή ούτε τις στιγμές. Θέλω επιτελούς να έχω αυτοπεποίθηση και όχι δεύτερες σκέψεις Θεωρώ ότι σε αυτό ίσως να έπαιξε ρόλο πως όταν ήμουν μικρούλα είχα ανακαλύψει ότι ο πατέρας μου μιλάει ερωτικά με άλλες γυναίκες. Και ίσως τα θέματα εμπιστοσύνης να σχετίζονται με αυτό Παιδιά βοήθεια, θέλω να είμαι ανεξάρτητη και όχι τόσο ανασφαλής Ας πούμε τον βλέπω ενεργό στα σοσιαλ και σκεφρομαι ότι μιλάει με άλλη που δεν έχει δώσει καν δικαίωμα το παιδί Αχ

Μου λείπει τόσο και έχουν περάσει 3 μήνες.Αντι να πονάω λιγότερο όσο περνάει ο καιρός γίνεται χειρότερο.Ενα μαγικό χαπάκι για το heartbreak πρέπει να ανακαλύψουν...

Νιωθω την ατυχια να με κυνηγα. Όλο αναποδιές απο το πουθενά, πράγματα στατιστικα ασυνηθιστα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλιώς. Νιωθω οτι πρεπει να σκέφτομαι πολύ το οτιδήποτε κάνω, και να λαμβάνω υπόψιν και την απειροελάχιστη πιθανότητα να πάει κατι στραβά. Να σκεφτομαι παντα εξονυχιστικά τον παραμικρο παράγοντα που θα αποτελέσει εμπόδιο. Γιατί στο δικό μου σύμπαν, οταν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει :( Ως εκ τούτου, εχω εξαντληθεί πολύ ψυχολογικά. Δεν έχω κουράγιο για τίποτε πια. Ενώ ειμαι λάτρης της σωστής δουλειάς πάνω στο οτιδήποτε, εστιάζοντας και στην παραμικρή λεπτομέρεια, θα κάτσει κατι στραβά και θα έρθουν τα πάνω κάτω. Εχω φτάσει σε σημείο να αναρωτιέμαι πώς γίνεται να ζει τη ζωή του ανέμελα ο μέσος άνθρωπος, εγω το παραμικρο λαθος που θα κανω, το πληρωνω. Αραγε ταυτιζεται κανείς ;

Με αφορμή μια εξομολόγηση που διάβασμα, θέλω να γράψω και εγω την δικιά μου. Λοιπόν είμαι σε σχέση εδώ και 1,5 χρόνο. Πριν κατι μέρες παρατήρησα στην αναζήτησή από το Facebook του αγοριού μια κοπέλα, να πω σε αυτό το σημείο δεν εψαξα κατι απλά όταν άνοιξε το κινητό του το παρατήρησα. Δεν ρώτησα κατι δεν με με ενδιέφερε να μάθω κιόλας, δεν είμαι τέτοιο άτομο εξάλλου. Πριν κατι μέρες καθόμασταν μαζί και άνοιξε την αναζήτησή στο Facebook να ψάξουμε κατι που θέλαμε. Παρατήρησα ότι ήτανε η ίδια σειρά αζήτητη πριν καιρό (μιας και δεν μπαίνει συχνά στο Facebook και δεν διέγραψε κατι στην αναζήτησή) και τον ρώτησα ποια είναι η κοπέλα. Μου απάντησε μια συνάδελφος από την δουλειά και αδιάκριτα μου βγήκε να ρωτήσω (μπορεί να με έπιασε μια στιγμιαία ζήλια ) γιατί να την ψάξεις;. Μου είπε ακριβώς και εμένα το ίδιο ότι ήρθε τώρα είναι πολύ κοινωνική τον έκανε χαβαλέ, τον πείραζε και τον κίνησε απλά το ενδιαφέρον και πάτησε του άρεσε κιόλας και έψαξε. Θύμωσα εκείνη την ώρα και κακός (λάθος μου ) και του έκανα ερωτήσεις και τι εννοείς σου αρέσει;, και τι θα έκανες κατι μαζί της, και σου αρέσει σεξουαλικα και τέτοια. Το πρωί που ξυπνήσαμε μου ζήτησε συγνώμη και με είπε δεν το έκανε γιατί του αρέσει έχασε τα λόγια του γιατί τον έκανε απότομα πολλές ερωτήσεις και ένιωσα αμήχανα και ότι απλά την έψαξε έτσι από περιέργεια και δεν είχε καν κάποιο σκοπό εκείνη την στιγμή. Δεν ξέρω τι να πω τώρα εγω… (Σεβαστά όλα τα σχόλια αλλά με μέτρο βρε παιδιά)