ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αποτυχια σκετη...

Θα παραλείψω την αναφορά στα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας και παρακμής του σύγχρονου κόσμου. Θα επικέντρωσω στον σημερινό άνθρωπο και συγκεκριμένα μάλιστα σε εκεινον που με βασανίζει εδώ και καιρό. Γνωριστήκαμε πριν από 6 μήνες περίπου. Του άρεσα εξωτερικά μου το είχε αναφέρει εξάλλου από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε. Οι προθέσεις του ήταν ξεκάθαρες αλλά στην παρούσα φάση δεν με ενδιέφερε. Ήταν όπως τον ήθελα εξωτερικά.Να επισημάνω ότι είναι και κατά πολύ μεγαλύτερος μου.Έπισής φέτος δίνω πανελλήνιες.Ειναί μια δύσκολη χρονιά ναι ειδικά εάν έχεις υψηλούς στόχους Η απλά στόχους . Δεν ξέρω γιατί έμπλεξα μαζί του ..Λίγο το άγχος,λίγο η πίεση λίγο η κούραση αυτό το αίσθημα φυγής που δεν μπορούσα να ικανοποιήσω με έριξαν σε εκείνον. Και από την πρώτη κιόλας φορά που βρεθήκαμε κάναμε κάτι δηλαδή απλά φιληθηκαμε,ήμασταν και σε εξωτερικό χώρο. Παιδιά με λίγα λόγια όποτε χαιρόμασταν ο ένας έστελνε στον άλλον εκείνος στην αρχή μου το έπαιζε και καλά ηθικός ότι ειμαι μικρή και και και ...Στην αρχή το ειχα παρει τελείως χαλαρά μου άρεσε αυτό το κάτι που είχαμε αλλά παιδιά τον ήθελα . Θα προσθεσω ότι έκανα πολλά πράγματα για εκείνον στο σεξουαλικό κομμάτι μη γνωρίζοντας κατά πόσο τα ήθελα και όχι δεν το εχουμε κάνει για να σας προλάβω. Συνέχισε να μου στέλνει ενω του είχα πει ότι δεν θέλω ούτε επιδιώκω να κάνω σεξ μαζί του .Οπότε βγαιναμε δεν μου μιλούσε ποτέ για εκείνον δεν μου έλεγε τι κάνει πόσο είναι (εννοείτε ξέρω πόσο είναι αλλά όχι δεν μου το έχει πει εκείνος).Η φάση μιλάει από μόνη της ξέρω για αυτό και το εληξα μαζί του .Δεν περίμενα να με επηρεάσει τόσο...Του προσέφερα συναίσθημα και εκείνος μου μιλούσε για σεξ δηλαδή πως γίνετε αυτο;Αυτός ο άνθρωπος Όχι μόνο σοβαρός δεξ είναι που κάθεται και ασχολείται μαζί μου αλλά τώρα που το εληξα δε θέλει να βρεθούμε να μιλήσουμε. Λες και μιλήσαμε ποτέ...Το θέμα είναι ότι μ'αρέσει και τον έβλεπα σοβαρά δεν ήταν απλά μια ικανοποίηση. Ήθελα και ακόμα θέλω να τον γνωρίσω και να τον συγχωρέσω για όσα λάθη έκανε,να του ζητήσω συγγνώμη γιατί και εγώ έφταιξα αλλά όλοι μου λενε οτι δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο και πολτ περισσότερο να επιδίωξω να του μιλήσω. Βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη φάση και είμαι διχασμένη. Ξέρω ότι με έβλεπε απλά ως το κοριτσάκι που θα τον ικανοποιήσει και απώτερος σκοπός του ήταν να με ρίξει και παρόλα αυτά είναι διατεθειμένη να τα κάνω πέρα και να ξαναπροσπαθησω. Αν του μιλήσω με συναίσθημα θα καταλάβει;Υπάρχει περίπτωση να θέλει να συνεχιστεί όλο αυτό;Δεν μπορώ να προχωρήσω με την απορία του πως και του γιατί και ναι το εληξα γιατί έπρεπε Αλλά πρέπει να μιλήσουμε. Κάτι θα έχει να μου πει δεν μπορεί.Ειναι όλα τόσο μπερδεμένα. Μισό χρόνο και παραπάνω έχει κρατήσει όλο αυτό .Δεν ξέρω ρε παιδιά πείτε και εσείς καμία ιδέα τα φιλαράκια μου βεβεια θα με φάνε άμα πάω να του μιλήσω Αλλά τι να κάνουμε έτσι ήμαστε εμείς οι ξεροκέφαλοι.

Σε περίμενα. Θα σε περιμένω όσο χρειαστεί. Ξερω οτι προς το παρόν δεν πρέπει να μάθεις τι νοιώθω για σενα. Μια μερα όμως θα στα πω όλα. Δεν θα μπορούσα να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με κάποιον άλλο από εσένα. Ίσως μια μέρα μείνω μόνη μου. Ίσως όμως και να ήμαστε μαζί. Αυτή η ελπίδα είναι που μου δίνει τη δύναμη να περιμένω. Μέχρι να τα πούμε, να προσέχεις!

..στα 40 μου, σε μια ηλικία που θα έπρεπε να είχα κάνει την δική μου οικογένεια, επιλέγω την μοναξιά ως καλύτερη λύση σε κάτι που δεν πρέπει να γίνει στην τύχη ή επειδή το επιτάσσει η ευρύτερη οικογένεια, οι φίλοι ή το γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον. Μεγαλύτερη απογοήτευση ότι έγινα friendzoned από μια κοπέλα που μου άρεσε πραγματικά. Πιο πριν, φίλοι να πιέζουν να κάνω σχέση με όσες θέλουν να ξεφορτωθούν ή σε όσες χρωστάνε χάρες ενώ γνωρίζουν ότι δεν μ' ενδιαφέρουν οι συγκεκριμένες, συγγενείς να προσπαθούν να μου γνωρίσουν "καλές κοπέλες" με καλή δουλειά, κάποια περιουσία αλλά με τις οποίες δεν έχω τίποτα κοινό και οι οποίες δεν μου αρέσουν ούτε εμφανισιακά ούτε σαν χαρακτήρες. Τώρα σταμάτησαν κι αυτοί, πάλι καλά γιατί δεν ήθελα ποτέ να γίνω ο κλασσικός τύπος που παντρεύεται με κάποια που δεν του αρέσει και πιθανόν δεν αρέσει και σ' εκείνη, που κάνει οικογένεια με το ζόρι, που κερατώνει και τρώει κέρατο και που χωρίζει αφήνοντας αθώα θύματα πίσω του.

Γνωριζόμαστε εδώ και καιρό και τώρα τελευταία έχουμε αρχίσει να μιλάμε λίγο παραπάνω... μου στέλνει κάθε μερα σχεδόν και μιλάμε για κανένα 2ωρο.. σκέφτομαι να του περάσω σε φλασάκι κάποια τραγούδια που είναι τρυφερά και ρομαντικά μιας και έχουμε δει ότι σε κάποιες μουσικές επιλογές ταυτιζόμαστε και να του δείξω με αυτήν την κίνηση ότι τον βλέπω καπως αλλιώς..πιστεύετε θα παρει το μήνυμα ότι μου αρέσει με αυτή την κίνηση;

Δεν φανταζόμουν ποτέ είναι η αλήθεια ότι θα έστελνα τους προβληματισμούς μου σε μια στήλη αφού δεν το έκανα στα 15 πως γίνεται να το κάνω στα 33? Ίσως το προβλημά μου να είναι κοινό με πολλούς ακόμα αλλά με προβληματίζει και με στεναχωρεί πολύ. Το θέμα μου ειναι οτι δεν νιώθω ευτυχισμένη, νιώθω ένα κενο μέσα μου. Η δουλειά μου πλέον δεν με γεμίζει αν και ειναι αρκετά καλή και το χειρότερο ειναι οτι έχω να κάνω σχέση εδώ και πολλά χρόνια. Παλιότερα έλεγα έχεις παχύνει πολύ δεν αρέσεις σε κανέναν ούτε καν σε εμένα. Τώρα όμως έχω αδυνατίσει αρκετά αλλά οι κατακτήσεις παραμένουν μηδενικές. Ούτε για δείγμα....Και ενώ πιο μικρή είχα να το πώ πολλούς "θαυμαστές" πλέον τπτ.... Και αναρωτιέμαι πως γίνεται να έχει ο καθένας το ταίρι του, την οικογενειά του εγώ να μην μπορώ να βγώ ούτε ένα απλό ραντεβού? Τι κάνω τόσο λάθος πια??Σ'ευχαριστώ

Παίδες καλησπέρα.. ξέρει κανείς από που ενημερώνεται όποιος ενδιαφέρεται για casting ηθοποιών; Υπάρχουν sites σχετικά με auditions κλπ;

Είμαι παντρεμενη πρόσφατα και λογω δουλειας φετος ειμαστε χωρια.Ειναι μια δυσκολη φαση αυτη και τη ζουμε για 3 σεζον μεχρι κ φετος.Μιλαμε στο τηλέφωνο και ενω νομιζω οτι ειναι ολα καλα μπορει να μιλησουμε σε αλλη φαση κ να ειναι μεσα στανευρα κ ναα με καρηγορει οτι τον παραμελω κ μαλιστα οτι θα χωρίσουμε αν συνεχισω να λειτουργω ετσι.Μου λεει οτι τον σκεφτομαι οταν ειμαι στο σπιτι κ βαριεμαι ενω οταν ειμαι εξω τον γραφω.Δν ξέρω καθημερινα μιλαμε στο τηλέφωνο,καταλαβαινω ότι ειναι δυσκολο κυριως για εκεινον που δουλευει πιο πολυ απο εμένα κ κουραζεται παραπάνω αλλα δεν ισχυει οτι δεν τον σκεφτομαι απλα αν τυχει να βγω ενα βράδυ εκεινη τη στιγμη δεν τον σκεφτομαι.Εκεινος λεει ηθελε να τον παρω ενα τηλέφωνο και εγω δεν το κανω και μαλιστα συχνα συμβαινει αυτο.Καθεται κ βλέπει ποσες φορες με πηρε εκεινος κ ποσες εγω .Η αληθεια ειναι οτι κγω ειμαι λιγο στον κοσμο μου αυθορμητη παιρνω όταν το αισθανομαι και οντως οταν ειμαι σπθτι λογικο να τον σκεφτομαι παρααπανω ενω αν τυχει να βγω μια βολτα θα ειμαι εκεινη τη στιγμη εκει οχι πως δεν τον σκεφτομαι αλλα δεν βρίσκω καταλληλη στιγμη να τον παρω.Απο τξν άλλη καταλαβαινω κ πως μπορει να νιωθει,απλα λειτουργω λιγο διαφορετικά.Εχει τυχει σε κάποιον αλλο;

Έχω γονείς που με αγαπάνε,σύζυγο που με λατρεύει, δουλειά . Είμαι 39 και νιώθω αποτυχημένη, που δεν κατάφερα να κάνω παιδί για να έχω άλλο ένα ενδεχομένως ισχυρό κίνητρο να συνεχίζω στη ζωή μου,που δεν απέκτησα δικό μου σπίτι,που δεν μείναν ούτε οι μισοί φίλοι από αυτούς που είχα κάποτε. Και ντρέπομαι,γιατί συνάνθρωποι μου δεν έχουν τα βασικά για να ξυπνάνε χαρούμενοι το πρωί,δεν έχουν την υγεία τους,δεν έχουν ζεστή αγκαλιά το βράδυ στο κρεββάτι η μία ζεστή σούπα στο κρύο. Νιώθω άθλιο υποκείμενο που παρόλαυτα σκέφτομαι έτσι και ότι αν υπάρχει Θεός θα με τιμωρήσει για αυτό... Νιώθω άσχημα όπως κ να εχει

Με το αγόρι μου είμαστε 3 χρονια μαζι(Από το Λύκειο) και πλέον σπουδάζουμε σε διαφορετικές πόλεις. Εδώ και 1 βδομαδα ειμαι σπίτι του αλλα δεν έχουμε βγει για έναν καφέ ή μια βολτα με εξαίρεση σήμερα που θα παμε σε ενα πάρτι συμφοιτητων του αλλα θά κάτσουμε πολυ λιγο όπως είπε, ενώ με έχει πει παράλληλα πως θέλει να πάμε σε ένα κλαμπ που θα είναι όλοι οι φίλοι του για το οποίο δεν συμφωνησα. Να σημειώσω πως οποτε βρίσκει ευκαιρία πχ οταν πάω στην κουζίνα ή στο μπάνιο ή ανοιξω το κινητό μου, θα σηκώσει κι αυτος το δικό του. Και αυτό ενώ τις πρώτες 2 μέρες το έκανε πιο αραιά τώρα έχει γίνει συνήθεια κάθε 20 λεπτά. Την Πέμπτη με ειπε πως την Παρασκευή (δηλαδή χτες) δεν θα πάει σχολη παρα μονο για 2 3 ώρες για ένα προαιρετικο μαθημα όπως και έγινε. Παιδιά τι λέτε να συμβαίνει; Μήπως να ανησυχώ ή όλα αυτά ειναι φυσιολογικά;