Ήμουν Εράσμους Γερμανία. Εκεί τον γνώρισα. Ήταν ο καλύτερος μου φίλος. Με τον καιρό αρχίσαμε να νιώθουμε έλξη ο ένας για τον άλλον. Μετά από πολλά μεθυσμένα φιλιά(έχει κι ένα πρόβλημα αλκοολισμού) και πολλές συζητήσεις επόμενης μέρας τύπου είμαστε φίλοι δεν θέλω να σε χάσω δεν θέλω να το ρισκάρω καταλήξαμε να είμαστε friends with benefits. Μου είπε ότι έχει συναίσθηματα για μένα. Περνούσαμε μέρες ολόκληρες οι δυο μας σε ραντεβού, στο κρεβάτι, βλέποντας ταινίες κάνοντας τεστ για να δούμε ποιες πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ είμαστε κλπ φερομασταν σαν ζευγάρι. Με ήξερε και τον ήξερα και καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον. Ώσπου μια μέρα στα ξαφνικά και οι δύο μεθυσμένοι μου είπε ότι δεν έχει συναίσθηματα για μένα, ότι αν πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι παραπάνω από απλό σεξ τότε είμαι πιο ηλίθια από ότι νόμιζε, ότι είμαι η μεγαλύτερη τσουλα που έχει γνωρίσει,ότι δεν θέλει να με ξαναδεί ποτέ. Ακύρωσε το ταξίδι που θα πηγαίναμε με τη παρέα μας στην Πράγα και με διέγραψε από το φβ. Για τρείς μέρες αγνοούσε τα μηνύματα μου και μια μέρα πριν φύγει για το σπίτι του (όχι οριστικά) μου είπε να βρεθούμε. Μου είπε ότι με διέγραψε γιατί δεν ενδιαφέρεται για μένα σαν άνθρωπο. Ότι το γράμμα που του έγραψα ήταν waste of paper. Ότι ο τσακωμός αυτός ήταν για εκείνον a window out. Ότι με χρησιμοποιουσε τρεις μήνες για να με πηδάει γιατί ήταν εύκολο... στυβω το μυαλό μου να βρω ένα πιθανό εφαλτήριο για αυτή του τη συμπεριφορά και δεν μπορώ. Είμαι τρελή? Αυτοί οι τρεις μήνες υπήρξαν μόνο στη φαντασία μου? Έβλεπα φαντάσματα, σκιές στον τοίχο του σπηλαίου?