ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μα αφού χωρισατε γιατι δεν ηταν σε φαση να κανει σχεση γιατι τωρα ψαχνει κατι αλλο;

Θα ήθελα να πω και εγώ τη γνώμη μου για όσους αναρωτιούνται που τα βρίσκουν και κάνουν όλο ταξίδια και ανεβάζουν φωτογραφίες κτλ κτλ. Αν κρίνω από άτομα που ξέρω από όταν σπουδάζαμε μαζι, ένα έχω να σας πω ...κάποιοι είχαν και εχουν χρήματα! Πόσοι συμφοιτητές μου έφυγαν για επιπλέον σπουδές έξω λόγω γονέων, πόσοι στα 25 είχαν ήδη δύο μεταπτυχιακα/διδακτορικά, πόσοι δεν αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στις επαρχιακές πόλεις τους αφού είχαν βοήθεια με αποτέλεσμα αργά η γρήγορα να βρουν μια δουλειά καθώς κακα τα ψέματα στην επαρχία δεν υπάρχει τίποτα...πόσοι χάρη στις επιπλέον σπουδές με πλάτες γονέων βρήκαν καλύτερες δουλειές, ενώ άλλοι ίσως και καλύτεροι τους επειδή δεν είχαν να συνεχίσουν, δουλεύουν για 3 +60. Γιατί δεν έχουν όλοι λεφτά για δίδακτρα κ σπουδές στο εξωτερικό η και το εσωτερικό. Οι ίδιοι ήταν που ως φοιτητές κάνανε 3-4 ταξίδια το χρόνο, ε δε θα κάνουν και τώρα; Όλοι μοδάτα ντυμένοι κτλ κτλ. ΟΜΩΣ αυτοί που εγω ξέρω και ακόμη ζουν τέτοιες ζωες, στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να ζηλεψετε. Λυκοφιλίες που στις φωτό ποζάρουν όλο ναζι, κέρατα και διπλα-τριπλα ταμπλό αλλά το παίζουν ηθικολόγοι(ιδίως οι γυναίκες),απληστία, ψώνια, δήθεν αυτοδημιούργητοι που απλά ποσταρουν φιλοσοφίες ... Να χαίρεστε όσοι δεν είχατε βοήθεια γιατί μπορεί να μην καταφέρετε να ζήσετε όσα αυτοί αλλά θα ξέρετε πως πχ το μεταπτυχιακό σας το πήρατε ως ενήλικες όλο στις πλατουλες σας και πάει λέγοντας.

Είμαι 17 χρονών. Το μυαλό μου είναι στη φοιτικη ζωή και στο μέλλον μου. Μου αρέσει πολύ να αποκτω θετικές εμπειρίες και να τις μοιράζομαι με τους φίλους και την οικογένειά μου . Κι Με το παιδι μου στο μέλλον αργότερα . Θα έχω να του αφηγούμαι όμορφες ιστορίες από τα νεανικά χρόνια μου . Είναι όμως και κάποιες άλλες εμπειρίες όπως το να μεθύσει κάνεις. Δεν μου πάει η καρδιά να το κάνω . Πρώτα από όλα δεν ξέρω πως θα αντιδράσει ο οργανισμός μου. Δεύτερον δε ξέρω τη στάση της παρέας μου . Τρίτον λυπάμαι όσα κάνει η οικογένια μου. Δεν μπορώ να είμαι φοιτήτρια, η μανα μου να κοιμάται το βράδυ ήσυχα και εγώ να κάνω τέτοιο. Τεταρτον δεν μπορώ εγώ να πάω ν μέθυσω και να πω στο παιδί μου αργότερα να μην πιεί. Ούτε καν με την έννοια ότι μια φορά δεν πειράζει . Δε θεωρώ κομμάτι της διασκέδασης το να μην έχεις τις αισθήσεις σου. Μεσοτης η αρετή που είπε κι ο Αριστοτέλης (με έχει επιρρεασσει το γνωστό κατεύθυνσης?). Γενικά πριν κάνω οποιαδήποτε πράξη σκέφτομαι το μελλοντικό παιδί μου. Αυτό αφενός μου κάνει καλό γιατί αποτρεπω τον εαυτό μου από υπερβολές. Αφετέρου αν έχω τόσο έντονο το μητρικό ένστικτο από τώρα στα 25 τι θα κάνω; Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν ξεκίνησα να καπνίζω (κάνω σπάνια αλλά αυτό δεν το θεωρώ κακο γιατί δεν χάνεις τις αισθήσεις του . Δεν παθαίνεις κάτι με 1-2 τσιγάρα το μήνα). Αν ξεκινούσα σκέφτηκα τι θα έλεγα στο παιδί μου; Αυτός είναι και ο λόγος που θέλω να κόψω τον καφέ . Όχι τόσο για έμενα! Αλλά γιατί το παιδί μου δε θέλω να περάσει μέσα του τον καφέ ως μια απλή καθημερινή συνήθεια. Γιατί κακα τα ψέματα δεν είναι . Το να μην μπορείς να ξύπνησεις χωρίς αυτό είναι εθισμος. Πάντα είχα το μητρικό ένστικτο πολύ πιο έντονο από τα άλλα παιδία της ηλικίας μου . Σκέφτομαι τις σπουδές και τα φοιτητικά χρόνια ως προθάλαμο αλλά κατά βάθος το μυαλό μου στη μητρότητα καταλήγει. Ούτε καν στον Αντρα πρώτα. Είναι λάθος ο τρόπος που σκέφτομαι; γίνομαι υπερβολική;

Οταν βλεπω ανταγωνισμο αναμεσα σε ανθρωπους μελαγχολω.οταν νιωθω πως με ανταγωνιζονται μου ερχεται να βαλω τα κλαμματα .αυτο σημαινει πως δεν ειμαι δυνατος χαρακτηρας;

Γνωρισα ενα παιδι μεσω facebook και μιλουσαμε κανα μηνα καθημερινα ωσπου τελικα βρεθηκαμε. Ηπιαμε ενα καφε, τα ειπαμε, μου αρεσε απο κοντα κι οπως φανηκε του αρεσα κι εγω. Συνεχισαμε να μιλαμε καθε μερα για 3 εβδομαδες περιπου μεσα στις οποιες μου ειχε προτεινει 2-3 φορες να βρεθουμε αλλα δεν μπορουσα καμια απο τις 2. Φανηκε οτι ξενερωνε αλλα συνεχισε να μου μιλαει μεχρι που εγινε ενα ψιλομπαμ και μου ειπε οτι δεν θελω να τον δω και βρισκω δικαιολογιες κτλ..τελοσπαντων μετα απο αυτο ειχαμε να μιλησουμε 4-5 μερες (απο κει που μιλουσαμε καθε μερα) κ μου εστειλε προχθες να δει τι κανω κτλ και τον ρωτησα που χαθηκε και τι μου ειπε ρε παιδια;! Οτι ενιωθε σαν να εχουμε σχεση και θα ηθελε να ειναι πιο χαλαρα τα πραγματα. Συγνωμη ρε παιδια..ποσο πιο χαλαρα;;; Το μονο που καναμε ειναι να μιλαμε. Δηλαδη αν βγαιναμε κιολας τι θα ελεγε; οτι πιεζεται; Τελοσπαντων δεν ξερω τωρα τι θα γινει και πως του τα σκασε του τυπου..το μονο που θα πω ειναι κριμα γιατι οντως γουσταραΗλικιες 27 εγω 31 αυτοςΤι να πω...Προσπαθησα να τον προσεγγισω να βγουμε για ενα καφε σημερα αλλα δεν μπορει λεειΟτι να ναι

Ίσως ανούσια για εσάς ιστορία/όμορφη, ιδιαίτερη και παράξενη για εμένα που θέλω να την μοιραστώ. Ήμουν καψούρης με μια ας την πούμε Χ και προσπαθούσα μήνες ολόκληρους να την κερδίσω αλλά είχε χρόνια σχέση την οποία δεν ήθελε να την χαλάσει. Ενώ συνεχίζω να θέλω και να κάνω προσπάθειες για την Χ βλέπω στο ινστα την Α. ΚΑΘΟΛΟΥ στα μέχρι τώρα γούστα μου αλλά μόλις την είδα μου έκανε αυτό το κλικ. Θεσσαλονίκη εγώ Αθήνα βλέπω αυτή και λέω εντάξει δεν υπάρχει πιθανότητα να την γνωρίσω ποτέ (δεν είμαι ο τύπος που θα στείλει στο φβ) στέλνω φωτογραφίες και στους φίλους μου τους λέω «το ξέρω ρε παιδιά μπορεί να μην σας αρέσει και δεν με έχετε συνηθίσει έτσι αλλά εγώ τρελαίνομαι» και το άφησα εκεί. Συνέχισα να προσπαθώ για την τότε καψούρα μου και είχα ξεχάσει την ύπαρξη της Α. και 5 μήνες μετά μου στέλνει μήνυμα αυτή για μια ταινία της marvel που έβαλα στα Stories μου. Ε ενθουσιάστηκα στην αρχή αλλά ένιωθα ότι πλαγίως με έκοβε όποτε δεν το συνέχισα. Ήρθαν τα γενέθλια μου και μου έστειλε ξανά μήνυμα και αυτή τη φορά η κουβέντα συνεχίστηκε και κατέληξε με εμένα να πηγαινω Αθήνα και να έχουμε την πιο δυνατή και έντονη χημεία που έχω νιώσει. Αν είναι γραφτό να γίνει θα γίνει όπου κι αν είστε οποίες κι αν είναι οι συνθήκες.

Καλησπέρα, έχω ενα προβλημα και ψάχνω καμία λυση πχ πως το αντιμετωπίσατε εσείς.Καθε φορά που ειναι να παω σε μια καινούρια δουλεια,αγχωνομαι αν θα είμαι όμορφη, αν θα με παρουν γιατι ειμαι δεκα κιλα συν απ το κανονικό και αν θα ειμαι αρκετα γρήγορη.Συνήθως δουλεύω σε fast food!! Στις συνεντεύξεις προσπαθω να κρυψω το άγχος μου, βαζω ενα πλατύ χαμόγελο, προσπαθω να φανω κοινωνική και τελικα καταφερνω να περασω το πρωτο δοκιμαστικό.Όσο κανω τα δοκιμαστικα ολοι ειναι ευχαριστημενοι μαζι μου. Κανω δουλειες σε μαγαζια fast food. Ωστοσο οταν γινει κανονικα η προσληψη αγχωνομαι ότι δε θα τα καταφερω, δεν ειμαι αρκετα χαμογελαστη, δεν ειμαι τοσο γρηγορη (πχ να εξυπηρετήσω πουλμαν, να ψησω ότι χρειαζεται γρήγορα όπως μπεικον να μπει γρηγορα στο σαντουιτς ή μην καψω τη κρεπα!! Κι ότι θα τους απογοητευσω.Στο επαγγελμα μου (πληροφορική) δεν εχω ψαξει ποτε γιατί νομιζω παντα κάποιος θα εχει παραπάνω γνώσεις από μένα)Απ το αγχος μου κανω βλακειες. Μου πεφτουν κατω σως πχ. Οταν μου κανει μια παρατηρηση ο καθε εργοδοτης με πιανουν τα κλαματα. Αν ειναι πελατης μπροστα προσπαθω να κρατηθώ και κομπιαζω.Την πρώτη φορα συγκινούνται και μου λενε εισαι καλη αλλα πχ αυτο δεν ηταν σωστό.Οταν ξανακανουν παλι κλαιω. Και ντρεπομαι πολυ και τελικα παραιτουμε.Τι κι αν μου λενε μην παραιτηθεις εισαι καλη σε χρειαζόμαστε, εγω νιωθω ότι φανηκα χαζη και θελω να κρυφτω.Μετα απο καιρο θα ξαναπερασω απ το μαγαζι που δούλευα να το παιξω άνετη.Κι ενα αλλο κακο που εχω. Όταν ερθει καινουριος ανθρωπος να τον εκπαίδευσω εγω, ειμαι καλη μαζι του και προσπαθω τα παντα να τα αναλυσω τοσο πολυ ωστε να μην εχει απορια για τιποτα. Πχ ποση ωρα θελει εμα σάντουιτς να ψηθει σωστα Μετα χανω την καλοσυνη μου και του αγριευω στο παραμικρο λαθος που θα κάνει απο αγχος, επειδη θα τ ακούσω εγώ απ το αφεντικό.Τι να κανω να μην κλαιω; Σα παιδακι που το μαλώνουν; Δε μου αρεσει αυτο που κάνω.

Η πρώην του είναι πολύ όμορφη κοπέλα, έχει ωραίο στυλ, και φαίνεται ενδιαφέρουσα κοπέλα. Εκείνος δεν μου έχει αναφέρει κάτι μόνη μου τα ξέρω. Νομίζω ότι τον θέλει ακόμη λίγο όμως δεν μιλάνε, εγώ είμαι μέτρια προς όλες τις απόψεις. Υπάρχει περίπτωση να με αφήσει για εκείνη; θα πληγωθώ τόσο πολυ αν γινει

είναι τελικά μεγάλη αληθεια ότι στην ζωή υπάρχουν δυο ψυχές δίδυμες που μπορεί να ανταμώσουν η και όχι η να βρεθούν σε λάθος στιγμή. εγώ την ήξερα την ζούσα από μακρυά μα οι συνθήκες δε με άφηναν να την ζυγώσω αυτήν την ψυχή .ξέρω ποιοι φταινε μα τι να τους πω ??? τα λάθη τους μια ζωή εγώ τα λουζομαι κι θα τα λουζομαι για πάντα. η ψυχή αυτή γυρνάει γύρο μου πάντως και με έχει καταλάβει πως κινούμαστε στο ίδιο μήκος κυμάτων ουσιαστικά μοιαζουμε τρελά. παράλληλες ζωές σχεδόν σε άλλες συνθήκες και καταστάσεις . από την μια θέλω να ειμαι και εγώ κάπου δίπλα της μα αυτόματα κάτι με απωθεί και φεύγω μακρυά. δε έγινε σωστά η αρχή και τώρα στην μέση που είμαστε πάλι λάθος όλα τι και αν υπάρχει αλληλοεκτιμιση μεταξύ μας . τελικά κάτι που νόμιζα μύθος πως είναι αυτό με έκανε και διαψευτικα άγρια . έπαθα κοκομπλοκο όταν είδα το πως μοιαζουμε και ότι με θέλει στην ζωή της αυτή η ψυχή. εκεί που την αγαπώ εκεί και την μισώ ξαφνικά μα πάλι μένω εκεί. περίεργα συναισθήματα νοιώθω με αυτήν την παρουσία όμως εν τέλει είναι κομματι της ζωής μου . κάτι με ωθούσε κοντά της και από περιέργεια εξερευνούσα τον κόσμο της να δω τι παίζει .αυτή χωθηκε στην ζωή μου και την δεκτικα γιατί είδα κάπου μέσα σε αυτήν εμένα και αυτό με σόκαρε. όλοι λοιπον έχουμε μια δίδυμη ψυχή κάπου εκεί έξω.

Βρήκα τυχαία ένα σάιτ που δείχνει live(με αριθμούς) πόσοι άνθρωποι γεννιούνται και πόσοι πεθαίνουν με ρυθμό..Τώρα αυτό είναι αλήθεια ή μπα ;