ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είχα ένα όμορφο ξεκίνημα σχέσης που με είχε ενθουσιάσει ,ωστόσο κράτησε δύο μήνες,τελείωσε πριν λίγες μέρες με εκείνον κλαίγοντας να μου λέει ότι με θέλει αλλά δεν μπορεί. Ο λόγος κατ'εκείνον είναι ότι δεν μπορούσε να μου προσφέρει αυτά που θέλει να δώσει. Περιληπτικά έχει πλήρη εξάρτηση από τα μέλη της οικογένειας του, δεν έχει δουλειά εδώ,πηγαίνει στο χωριό του όταν τον χρειάζονται να βοηθήσει στη δουλειά τους, εδώ μένει με τhν αδερφή του η οποία αντιμετωπίζει θέμα υγείας με εγχείρηση και μήνες αποκατάστασης και καθημερινά ασχολείται με τη δική τους ρουτίνα και ανάγκες μετακινώντας τους και βοηθώντας τους.Ήταν καλό και ντροπαλό παιδί καθώς τον γνώριζα πριν γίνει το οτιδήποτε με εμάς αλλά ρε παιδιά με πιάνει το παράπονο που δεν προσπάθησε να αλλάξει κάτι και εγκατέλειψε τόσο απλά.Πραγματικά ήταν διαλυμένος όταν μου εξηγούσε πως έτσι δε θα περνούσαμε καλά και το προτιμούσε από το να τον βαρεθώ που δε θα μπορούσε να μου δείξει αυτά που θα ήθελε, ενώ ισχυρίζεται ότι με νοιάζεται και ότι ήταν αληθινό. Επαφές δυστυχώς έχουμε καθημερινά στον ίδιο χώρο, ηλικίες στα 26 και οι δύο. Πιστεύετε ότι συνάδουν αυτά;Γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ενώ μου εξήγησε την κατάσταση και δέχτηκα να είμαι δίπλα του να το περάσουμε μαζί να προτιμάει να το αφήσουμε λέγοντας μου ότι θα ένιωθε βάρος και θα με κρατούσε πίσω. Πραγματικά θα ήθελα την δική σας οπτική πάνω σε αυτό.

Καλησπέρα παιδιά,είπα να γράψω και εγώ εδώ για το απωθημένο μου. Είμαι μόλις 20 ετών σπουδάζω αλλά όχι αυτό που θα ήθελα πραγματικά . Από μικρή ήθελα να σπουδάσω υποκριτική ,κάτι που θέλω ακόμη αλλά δεν έχω την οικονομική δυνατοτητα με τίποτα. Η σχολή μου μου αρέσει αρκετά και είναι στη πρωτεύουσα ,αλλά ψάχνω και δεν βρίσκω τίποτα δωρεάν όσον αφορά την υποκριτική . Λεφτά δεν παίζουν ούτε για πλακα γιατί τα δίδακτρα είναι πολύ υψηλά. Τώρα να συνδυάσω σχολή,δουλειά ,υποκριτική δεν βγαίνει με τίποτα.. γιατί σίγουρα κάτι θα μείνει πίσω . Εγώ θέλω να ασχοληθώ με αυτό για όλη μου τη ζωή ακόμη και να μείνω άνεργη και αφραγκη (γιατί λεφτά στο χώρο από ότι ακούω δεν βγαίνουν ). Είναι το όνειρο μου, και πιστεύω ότι έχω ταλέντο . Οι δικοί μου το ξέρουν ότι τρελενομαι με αυτό καθώς επίσης μου λένε ότι το έχω πολύ. Αλλά μου φαίνεται πολύ άδικο να κάνω κάτι άλλο εκτός αυτού λόγω οικονομικών . Και επίσης οι σπουδές είναι μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία... δεν υπάρχει ελπίδα...

Είμαι μονο 20 χρονων αλλα νιώθω ότι βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου...κ θελω να τ κανω μια αφιέρωση "ΣΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ ΑΓΟΡΑΚΙ ΜΟΥ" ❤

Δεν με θέλει.. υπάρχουν καλύτερες και πιο όμορφες από μένα... Αλλά μου λείπει.. περνούσα τόσο καλά μαζί του...

Το ακούσαμε κ αυτό , μήπως να το καταρρίψουμε κ αυτό ;;; Δηλαδή αυτό το πράγμα στην Ελλάδα που δημιουργούν τέτοια ταμπού με ξεπερνά η τροφή η το ποτό έχουν φύλο και συγκεκριμένα ποτά η φαγητά πρέπει να τα πίνουν μονο άντρες οι γυναίκες..

Όταν το κάνουμε,τρέμω...αλλα οχι απο φόβο...αντιθετως μ προκαλείται κατι πολυ όμορφο...κ αυτο ξεκινάει απο το αγγιγμα πριν καν με γδυσει..τι είναι αυτο ρε παιδια;κ εκείνος το ιδιο με το που τον αγγίζω,ήδη νιώθω την ανάσα του στο δερμα μου..

είναι ένα παιδί που γνώρισα πριν 6 χρόνια και γίναμε φίλοι και συμφοιτητές. Με ερωτεύτηκε και τον ερωτεύτηκα παρ' όλα αυτά δεν το προχωρήσαμε. Όλα αυτά τα χρόνια όποτε κάτι πήγαινε να γίνει μία το σταμάταγε αυτός μία εγώ..Δεν θέλαμε να το προχωρήσουμε γιατί φοβόμασταν ότι μετά θα χάναμε ο ένας τον άλλον από την ζωή μας και δεν το θέλαμε.. Πάντα ήμασταν κοντά ο ένας στον άλλον λόγω κοινής παρέας.. Ήταν σαν να τα έχουμε χωρίς να τα έχουμε, ήμασταν κάτι παραπάνω από φίλοι κάτι λιγότερο από σχέση. Τα τελευταία χρόνια που συνειδητοποιήσαμε τι έπαιζε απλά δεν κάναμε τίποτα με άλλους τίποτα και μεταξύ μας..Γενέθλια, χωρισμοί, χαρές, ξενύχτια.. Στο μεσοδιάστημα ερωτικές εξομολογήσεις και από τις δύο πλευρές.. Και τώρα θα αποχωριστούμε.. Τελειώνουμε, ξενοικιάζουμε και θα χαθούμε.. Σε άλλη πόλη αυτός, σε άλλη εγώ. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Ξέρω ότι με αγαπάει και ξέρει ότι τον αγαπάω.. Απλά θα χαθούμε, το ξέρω ότι θα γίνει και δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Νιώθω χάλια.. Ξέρω ότι τώρα είναι πολύ αργά για να γίνει το οτιδήποτε. Είμαστε και οι δύο άνθρωποι που ξέρουμε ότι δεν θα λειτουργούσε.. Απλά πονάω όσο συνειδητοποιώ ότι θα τον χάσω. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι για κανέναν άλλον και δεν ξέρω τι να κάνω.

Θέλω τόσο πολύ να βρω τη γαλήνη μέσα μου, έχω χάσει την ελπίδα ότι υπάρχει με τόσο κλάμα που ρίχνω....

Γεια σας είμαι η Γεωργια και είμαι 24 ετών. Τα τελευταία 4 χρόνια έχω αντιμετωπίσει προβλήματα με το ψυχισμό μου. Δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα. Δεν έχω όρεξη, βαριέμαι. Τι μπορεί να φταίει;;

λέτε να με έχει ξεχάσει; έχουμε χωρίσει εδώ και τρεις εβδομάδες και μου λείπει πολύ. Έχω ελπίδες;