ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εομαι 34Τα ιντερβιου για δουλειά με αγχωνουν, με τρομάζουν κτλ. Τον τελευταίο χρονο πήγα σχεδόν σε 50 ιντερβιου. Δεν με προσέλαβε κανείς οι περισσοτεροι μου είπαν όχι, σε κάποιους είπα όχι εγώ. Από ένα σημείο και μετά σταμάτησα, δεν αντεχω αλλη απορριψη ξερω οτι με οτι καταπιαστω τα καταφερνω αλλα δεν ειμαι καλη στις συνενευξεις ειμαι εσωστρεφης και δεν μπορω να το κρυψω και μάλλον το βλέπουν σαν ανικανοτητα. Εχω απογοητευτεί πολυ, είμαι σε μια δουλεια άσχετη τα τελευτσια 5 μονο και μονο για να μην μεινω χωρις χρηματα. Πηγα σαν λυση αναγκης αφου το γραφειο που δουλευα εκανε απολυσεις. Δεν μπορώ ρε παιδί μου δεν είμαι ευχαριστημένη ειδικά όταν οι γύρω μου προχωρούν. Εχω ξεκοψει απο πολλους που με κοιτουσαν υποτιμητικα επειδη εχουν καλυτερη δουλεια.Ούτε το αισθηματικό κομμάτι πάει καλά, γενικά ζωή μου εχει σταματησει.

Μοιάζει με άγγελο κι όμως νιώθω πως πίσω από αυτό κρύβονται πολλά σκοτεινά σημεία.Τον έχω πιάσει κάποιες φορές.Νιώθω ότι μου φυλάει το χειρότερο για το τέλος. Θα έπρεπε να φύγω, κι ο ίδιος μου το είπε να φύγω αν δεν νιώθω καλά μαζί του. Υποτίθεται ότι κανείς μας δεν έχει ανάγκη τον άλλο κι όμως κι οι δύο είμαστε εκεί. Ακατανόητο για μένα .. Λέω στον εαυτό μου αφού σε τρομάζει γιατί δεν φεύγεις; Φεύγω ουσιαστικά, συνειδητά και ξαναγυρναω πίσω. Κι αυτός παίζει..μια με χάνει μια με κερδίζει, υποτίθεται ζει και χωρίς εμένα κι όμως με θέλει εκεί. Δεν καταλαβαίνω.. ούτε τον εαυτό μου ούτε τον δικό του.. είναι σαν να μην θέλουμε ο ένας τον άλλο αλλά μόλις έρθουμε κοντά δεν υπάρχουν άλλοι πέρα από εμάς τους δύο. Δεν υπάρχουν εντάσεις η μοναδική εντασή μας η σιωπή..με προστατεύει ενώ υποτίθεται δεν νοιάζεται. Δεν είμαι το κάτι εξαιρετικό στην ζωή του κι ίσως δεν είναι για μένα ο μεγάλος έρωτας όμως υπάρχει κάτι ανάμεσά μας που ούτε εμείς οι δύο δεν μπορούμε να περιγράψουμε. Τι είναι αυτό που μας ενώνει; .

Είναι φοβερό αυτό που νιώθω.....θέλω... χρειάζομαι μια αγκαλιά ένα χάδι μια φροντίδα....δε μπορώ να την βρω πουθενά.... κάτι κάνω λάθος?....έχω φάει μουτζα?....το σύμπαν μου επιφυλάσσει κάτι πολύ καλό καλό?...πάντως εγώ νιώθω απόγνωση.... αυτή είναι η σωστή λέξη.

Τον γνώρισα σε datting app, στην αρχή ήταν υπέροχος, ευγενικός, με τρόπους και υπήρξε αμοιβαία ερωτική χημεία από την πρώτη στιγμή. Είχαμε συμφωνήσει αμφότεροι ότι δεν θέλαμε σχέση, αλλά ήθελε όμως να κάνουμε όσα κάνει ένα κανονικό ζευγάρι (εκδρομές, πεζοπορίες, δείπνα σπίτι του ή σπίτι μου, καθημερινή επικοινωνία κτλ...). Μάλιστα από μια αρχή μου ζήτησε να του υποσχεθώ ότι δεν θα τον αφήσω ποτέ χωρίς να του το πω (ghosting), το οποίο μου φάνηκε περίεργο, όπως επίσης μου είπε ότι θεωρεί αυτονόητο ότι από τη στιγμή που έχουμε ερωτική σχέση μαζί δεν μπορούμε να βλέπουμε κι άλλους. Συμφώνησα και σε αυτό καθώς ήμουν κι εγώ της ίδιας άποψης και ένιωσα ωραία που αντίστοιχα το έβλεπε το ίδιο. Αυτός ο άνθρωπος συνέχιζε να μιλάει και να βγαίνει με κοπέλες από το app, δεν έπαιρνε μάλιστα καμία προφύλαξη σε πολλές περιπτώσεις, με αποτέλεσμα να κολλήσω κάτι που ευτυχώς με ταλαιπώρησε για λίγο καιρό και είχε το θράσος μάλιστα να προσπαθεί να με πείσει ότι εγώ τον κόλλησα. Με λίγα λόγια όταν τον ξεμπροστιασα άρχισε την κλαψα, πόσο έχει πληγωθεί από σχέσεις... Πως θα αλλάξει για μένα, πως δεν θέλει να με χάσει. Ελεγε ψέματα με τον πιο γλοιώδη και υποκριτικό τρόπο. Λυπάμαι τόσο πολύ που ασχολήθηκα μαζί του. Τον μπλοκαρα από παντού. Απλά έχω μείνει με την απορία: Γιατί φέρεστε έτσι ρε παιδιά; Εσείς που το κάνετε αυτό... Τι ικανοποίηση σας δίνει το ψέμα και η κοροϊδία; Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ειλικρινής και ντόμπρος;;;; Και τα ερωτήματά μου ισχύουν και για τα δύο φύλα! Γιατί υπάρχουν και γυναίκες που κάνουν τα ίδια. Δεν το βάζω κάτω!! Είμαι νέα, ωραία, φιλόδοξη και γεμάτη αγάπη! Δεν θα με κάνει κανένας ανόητος σαν τα μούτρα του. Θα επιμένω και είμαι σίγουρη ότι εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα!!!

Το αγόρι με το οποίο είμαι ερωτευμένη εδώ και 2 χρόνια,έκανε σχέση με την κολλητή μου.Δέν έχω κάτι εναντίον τους γιατί δέν μίλησα ποτέ στη φίλη μου γι'αυτό που νιώθω ούτε και σ'εκείνον έδειξα κάτι.Δέν αντέχω όμως,πάω να τρελαθώ.Δέν μπορώ να τους βλέπω μαζί,δέν αντέχω να ακούω τη φίλη μου να μου λέει πόσο ερωτευμένοι είναι,πόσο όμορφη σχέση έχουν,πόσο καλό σέξ κάνουν.Δέν μπορώ να βλέπω κι εκείνον να την κοιτάζει στα μάτια και να λιώνει,και να της συμπεριφέρεται τόσο ωραία.Δέν μπορεί να ξεκολλήσει το μυαλό μου,το σκέφτομαι συνέχεια,και έχω απορρίψει άλλους εξαιτίας αυτής της κατάστασης.Δέν ξέρω άν με έχει πειράξει περισσότερο που είναι με την καλύτερη μου φίλη ενώ άν ήταν με άλλη κοπέλα θα ήταν διαφορετικά.Έχω σκεφτεί ακόμα και να του την πέσω στα ίσια και δέν με νοιάζει,ας χαλάσει ο κόσμος.Δέν είμαι καλά,κοντεύω να χάσω τα λογικά μου.Πείτε μου κάτι,θέλω βοήθεια.

Γεια σας!Βρισκομαι σε μια αρκετα άσχημη κατάσταση τον τελευταίο καιρό.Σπουδαζω μαθηματικά στα ιωαννινα,η σχολή είναι παλούκι και εγώ διάβασμα δεν έκανα από τότε που μπήκα στη σχολη(είμαι δεύτερο ετος τώρα).Όπως καταλάβατε η φετινή εξεταστικη πήγε χάλια,είμαι σίγουρος ότι δεν πέρασα κανενα μαθημα.Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να την παρατήσω τη σχολή και να ξαναδωσω πανελλαδικές αλλά δεν ξερω κατά ποσο θα με υποστηρίξει η οικογένεια μου σε αυτό.Επισης δεν ξερω τι ακριβώς θέλω να κάνω και αν έχω τις δυνατότητες να πετύχω.Όσοι έχετε πέρασε από ανάλογη κατάσταση θα ήθελα πολύ να σχολιάσετε και να μου πείτε τι πιστεύετε ότι είναι καλύτερο να κάνω.

Λένε ότι τα καλύτερα χρόνια για όλους τους ανθρώπους σε όλους τους τομείς είναι από τα 18 έως τα 29.Μόλις πάτησα τα 30 και συνειδητοποίησα πως δεν έκανα αρκετά πράγματα.Άραγε καλύπτεται αργότερα αυτό το κενό; Βέβαια άλλο να κάνεις κάποια πράγματα στα 20 και στα 25 και άλλο στα 30 στα 40 και στα 50.Μου φαίνεται πως έχασα κάτα κάποιο τρόπο τα 11 καλύτερα χρόνια της ζωής...

πάλι θα ήθελα, μια τελευταία φορά, πριν φύγω από αυτή την πόλη που βρίσκω εξαίσια ερωτική

Λενε πως "Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση". Γνωρισα μια κοπελα προσφατα που εχει το ιδιο ονομα, με την πρωην μου. Οκ, σιγα το deal. Ιδια ηλικια, οκ.... εχουν τελειωσει την ιδια σχολη....μενουν στην ιδια περιοχη.... ιδιο ζωδιο (διαφορα 10ερες παλι καλα)..... και αρχισε να μου αρεσει πριν καν μαθω το ονομα της. Σαν χαρακτήρες καμια σχεση. Αλλα πραγματικά ειναι σαν να γελαει το συμπαν μαζι μου. Και γω μαζι του.

Η μητερα μου δεν χανει καμμια ευκαιρια να με εξευτελιζει διαρκως. Μου φερεται κυριολεκτικα σαν σκουπιδι .35 χρονων γυναικα αρνουμαι να μού φερονται ετσι. Φαρμάκι το γαλα που με τάισε! Πώς να αντεξω τον εξευτελισμο χωρις φωνές και κακό απο την μερια μου;; Αν δεν γινοταν να απομακρυνθειτε απο τετοιον ανθρωπο προσωρινα, πώς θα τον αντιμετωπίζατε;;