ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είχα νταραβερι με κάποιον και ενώ στα μηνύματα υπήρχε πάθος, όταν βρισκόμασταν από κοντά δε μπορούσε να λειτουργήσει ή υπολειτουργούσε. Παρόλο που ξέρω πως είμαι σαν γυναίκα, μαζί του ένιωσα άπειρη και μου έκοψε τα φτερά να εκφραστω όπως ήθελα. Το θέμα είναι ότι αυτό μου χάλασε πολύ τη διάθεση και με έριξε πολύ σαν γυναίκα με το συγκεκριμένο άνθρωπο. Έχω απωθημένο μαζί του, να μπορεί να λειτουργήσει όπως οι άλλοι και να ευχαριστηθουμε τον έρωτα μαζί όμως με έριξε τόσο που δε θα ήθελα να ξαναδοκιμασω μια πιθανή αποτυχημένη ερωτική προσπάθεια.

Λίγο πριν τα 30 λοιπόν και συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι είμαι ένα ψυχολογικό χάος θεωρώ ότι λίγο η πολύ αρκετοί αν όχι όλοι οι άντρες είναι αλλά μπορώ να μιλήσω με ασφάλεια μόνο για την προσωπική μου εμπειρία δεν υπήρξα ποτέ σε αγαπημένη οικογένεια η γενικότερα σχέση ποτέ κανείς δεν μου είπε ότι αξίζω αγάπη ούτε και εγώ ποτέ ένιωσα την ανάγκη να το πω η θεώρησα ποτέ ικανό τον ευατο μου για ευτυχία η άξιο για όμορφα πράγματα έτσι συστηματικά σαμπόταρα όλες μου τις σχέσεις όχι μόνο διαπροσωπικές αλλά και αισθηματικές. Το μόνο που πίστευα είναι ότι πρέπει να καταπίνω τα πάντα ότι είχε συμβεί για να βγάλω πέρα τη μέρα και το μόνο που έκανα ήταν δουλειά φαΐ ύπνος και ξανά ένας φαύλος κύκλος μόνιμα μέχρι να τελειώσει η μέρα η βδομάδα ο μήνας διεκπεραίωση ..είμαι τόσο συνηθισμένος σε αυτό που ούτε καν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα αληθινή ευτυχία η χαρά θα έλεγα 7-8 χρόνια πριν αλλά δεν είμαι σίγουρος ορισμένες φορές νομίζω ότι δεν μπορώ να αναγνωρίσω καν το συναίσθημα πλέον Ξυπνάω δουλεύω τρώω απαντάω όταν μου μιλάνε λειτουργώ με λίγα λόγια αλλά δεν κάνω και πολύ από οτιδήποτε άλλο ανοίγω κάνα βιβλίο κοιτάω καμιά ταινία και τραβάω κουπί σε κωπηλατική στο σαλόνι και μια φορά το μήνα όταν έχω πληρώσει τα πάντα και δεν φοβάμαι αν θα έχω να φάω βγαίνω και ξεσπάω μαζί με άλλους στο αλκοόλ και καμιά φορά γράφω και αυτά που σκέφτομαι εδώ η σε τετράδια έχω δει ένα κάρο κόσμο να εξαφανίζεται από την ζωή μου κυριολεκτικά και μεταφορικά και ένα κάρο τύπους να υποφέρουν περίπου από παρόμοιες σκέψεις αυτό λοιπόν σαν εξομολόγηση από τον καθένα μας μπορεί και μόνο για μένα και ένα συγνώμη σε όσους πληγωθήκαν στην πορεία άντε και καλή βάρδια

Έρωτας είναι να κοιτάς τα μάτια της κ να λιώνεις να τσακωνεσται κνα σου φαίνεται τόσο γλυκιά... 8 χρόνια τώρα είμαι ερωτευμένη μαζί της το ξερει δεν ενδιαφέρεται για μένα αλλά δεν με νοιάζει μου αρκεί που κάποιες φορές έστω κ τυχαία το βλέμμα της πέφτει πάνω μου που όταν δεν είμαι καλά μόνο η παρουσία της μου δίνει δύναμη..... Κ να σας πω κάτι διαλέγω να είμαι ερωτευμένη μαζί της κ δεν μου καίγεται καρφί κ 100 ζωές να ζούσα αυτήν θα διάλεγα

Καλησπερα σας, είναι κάτι που συνέβη και με έχει ξενερωσει απιστευτα. Εδώ και μια βδομαδα μιλαγα με μια κοπέλα μέσω facebook, της προτρινω να βγουμε δέχεται, περναμε και οι δυο τέλεια, ακολουθεί δευτερο ραντεβου, τρίτο ραντεβου και έχουν αρχίσει να σοβαρευουν τα πραγματα. Φιλια αγκαλιές μέχρι εκεί καλά.... Περνάμε πολυ όμορφα, έχουμε καλή επικοινωνία, και γενικά πολυ ωραια...στο τρίτο ραντεβου λόγο πριν το τέλος, χωρίς κάποιο εμφανή λόγο την βλέπω σκεπτικη, την ρωτάω τι έχει μου λέει όλα καλά. Τη παω σπιτι της και από τότε με έχει μπλοκάρει σε όλα τα social, τηλέφωνα μπλοκαρισμενα και καμια επαφή μαζί μου... Τι έγινε? Τι θα μπορουσε να χαλάσει κάτι τόσο όμορφο γιατί και οι δυο περναγαμε άψογα, σε τέτοιο βαθμο ώστε να μην θελήσει ουτε να μου ξαναμιλήσει?

Μόνο. Το καταλαβαίνεις όταν μεγαλώνεις αρκετά. Όταν ξέρεις ποια είναι τα ουσιώδη... Όταν ξέρεις ακριβώς τι χρειάζεσαι και αφού έχεις πετάξει τα περιττά... Αλλά... Μία αναγνώστρια.

Τί είναι χειρότερο από τα δύο; Να μην μπορείς να βγαίνεις λόγω έλλειψης χρημάτων ή λόγω έλλειψης φίλων; Δυστυχώς, έχω περάσει και από τις δύο αυτές καταστάσεις... Πιο παλιά δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να βγαίνω, λόγω περιορισμένων οικονομικών, με αποτέλεσμα να κλείνομαι σπίτι και να περνάω την ώρα μου μπροστά στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή... Σήμερα, έχω το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα: Έχω πλέον την οικονομική δυνατότητα να βγαίνω, αλλά δεν έχω πλέον φίλους και παρέες για να το κάνω... Το να βγαίνω μόνος μου το δοκίμασα, αλλά βαρέθηκα πολύ γρήγορα... Πού να πας και τί να κάνεις μόνο σου... Και πόσες φορές να βγεις μόνος σου, εδώ που τα λέμε... Ούτε υπάρχει ποτέ περίπτωση να κάνεις γνωριμίες, πολλώ δε μάλλον φιλίες, αν βγαίνεις μόνος σου... Δεν ''παίζουν'' αυτά τα σενάρια... Είναι Αστικός Μύθος το ότι βγαίνοντας θα γνωρίσεις κόσμο... Και μιλάω εξ ιδίας πείρας... Κάτι μέρες σαν την σημερινή, δηλαδή Σαββατοκύριακα, Αργίες κλπ., αντιμετωπίζω πάντα το πρόβλημα της μοναξιάς... Και ό,τι και αν προσπάθησα να κάνω για να γεμίσω τον χρόνο μου εντός του σπιτιού, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα... Βαρέθηκα πολύ γρήγορα...Τις καθημερινές είναι διαφορετικά... Θα περάσει η μέρα... Έστω και κάπως δύσκολα κάποιες φορές, αλλά θα περάσει... Αναρωτιέμαι λοιπόν τί είναι χειρότερο... Να μην βγαίνεις λόγω μη επαρκών οικονομικών ή λόγω έλλειψης παρέας και φίλων... Προσωπικά νομίζω ότι, επειδή στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουν και οι δύο αυτές καταστάσεις, έχει μικρή σημασία, τελικά... Και μάλλον έτσι είναι...

.....αναρωτιεμαι πως διολε μπορεις να γινεις ξανα ανεμελος με ενα χαμογελο στα χειλη κολυμπωντας μεσα στην γοητευτικη ελαφροτητα της ζωης? --με δεδομενο οτι δεν υπαρχει κανενα απολυτως νοημα και το τωρα αποκαλυπτει την ομιχλωδη διαυγεια του αναμεσα σε υποθεσεις μπερδεμενων συναψεων των αναμνησεων-- (ειμαι 47,με εναν τροπο μεχρι τωρα εχω ζησει την ζωη που ηθελα,ομως μετα απο τοσο διαβασμα,τοσα ταξιδια,τοσους ερωτες,τοση γοητεια με την μοναχικοτητα,εχω ξυπνησει στην πιο σκληρη ερημο. --μονο ο ερωτας ειναι η απαντηση,αλλα ο ερωτας ειναι μονο μια αστραπη στην καταιγιδα,οπως ολα ,και αυτος, αεικινητος ρεει,σα πυροτεχνημα.)

Προς όλους Επειδη βλεπω πολλές εξομολογησεις και ολες φερουν την ιδια απαντηση αποφάσισα να κανω ενα ποστ. Οταν ήμουν 20 φοβομουν πολύ τα λάθη, την απόρριψη(ακομα με ενοχλει αλλα λιγότερο), θεωρούσα ότι η ζωη τελειώνει γυρω στα 28 όταν οι παρέες αρχίζουν να κάνουν οικογένειες, ότι αν δεν έχω λεφτα και καλη δουλεια στα 35 ειμαι αποτυχημένος κτλ. Τωρα κοιτώντας πίσω και βλέποντας ότι έχω κάνει όλα όσα φοβομουν, δλδ και μονος και χωρις σταθερη δουλεια και με μπολικες απορριψεις, έχω να πω να μην φοβαστε τιποτα. Αν είστε 30 η 40 έχετε ακόμα άλλα 30 χρονια εργασιας. Δεν ειναι πολύς χρόνος για να κάνεις μια ανυπόφορη δουλεια;Αλλαξε την . Εχεις ακομα αλλα 40 με 50 χρονια να μοιραστεις με έναν άνθρωπο. Δεν θα καταστραφεις επειδη εισαι μονος στα 38. Εχεις άλλα τοσα χρόνια να περασεις με ανθρώπους που έχετε ίδια ενδιαφέροντα, Η ζωη δεν σταματα πότε. Η μαλλον σταματα μια φορα και οριστικη φορα. μεχρι τοτε συνεχιστε να κάνετε το καλυτερο που μπορείτε.

Βγαίνω με μια κοπέλα εδώ και λίγο καιρό. Είμαι ένα άτομο που δεν μπορεί ΚΑΘΟΛΟΥ το δράμα, ειδικά όταν αυτό είναι εντελώς αδικαιολόγητο και άσκοπο. Ενώ περνάμε πολύ καλά, ενώ υπάρχει ομαλή επικοινωνία και τρομερή χημεία, μου βγάζει κάποιες συμπεριφορές που δεν μπορώ να αντέξω-ανεχτώ. Θυμώνει μαζί μου με πράγματα που αντιλαμβάνεται ακόμα και εκείνη ότι είναι σαχλαμάρες, κρατάει μούτρα, ζηλεύει χωρίς να δώσω το οποιοδήποτε δικαίωμα. Επειδή εγώ στο παρελθόν βρισκόμουν σε μια κακοποιητική ψυχολογικά σχέση δεν θέλω να ξαναβρεθώ αντιμέτωπος με κάτι παρόμοιο (μου προκαλεί τεράστιο άγχος) και ήδη έχω αρχίσει να νιώθω πίεση και άγχος. Σκοπεύω να της κάνω μια συζήτηση σχετικά με αυτό διότι δεν μπορώ να διαχειριστώ κάτι τέτοιο ούτε καν βραχυπρόθεσμα.

Πρίν από 7 μήνες ήρθε μία νέα συνάδελφος στη δουλειά,και από τότε άλλαξαν όλα,δέν μπορώ να ηρεμήσω.Τί να πρωτοπώ γι'αυτή την κοπέλα... Στην εξωτερική εμφάνιση είναι Θεά,χωρίς υπερβολές και εντελώς αντικειμενικά,αλλά και στους τρόπους και στο χαρακτήρα υπέροχη.Τόσο πανέμορφο και γλυκό πλάσμα δέν έχω ξανασυναντήσει.Άν και μόλις λίγους μήνες στη δουλειά,και ενώ εγώ είμαι ήδη 3 χρόνια και 4 χρόνια μεγαλύτερος της,είναι ήδη ανώτερη μου ιεραρχικά,και δικαίως,γιατί έχει καλύτερο βιογραφικό από το δικό μου.Αυτό δέν με ενοχλεί καθόλου,αντιθέτως έχω εκπλαγεί με το γεγονός ότι δέν έχει καθόλου τουπέ η κοπέλα Μπορεί να είμαι μόνο 3 χρόνια σ'αυτή τη δουλειά αλλά έχουν δεί πολλά τα μάτια μου.Έχω συγκρατηθεί όσο δέν πάει προκειμένου να μήν της δείξω πώς νιώθω για εκείνη,έστω και άθελα μου.Δέν ξέρω άν τα έχω καταφέρει,γιατί λένε ότι οι γυναίκες έχουν ένστικτο και τα καταλαβαίνουν αυτά τα πράγματα,η συμπεριφορά της πάντως απέναντι μου είναι όπως στην αρχή.Από κάτι μισόλογα που είχε ανταλλάξει με άλλες συναδέλφους στα διαλείμματα και τα πήρε το αυτί μου,είχα καταλάβει ότι έχει κάποια σχέση.Το απόλυτο ξενέρωμα όμως ήρθε πρίν από μερικές μέρες όταν έμαθα ότι στα τέλη του καλοκαιριού θα παντρευτεί.Μήν παρεξηγηθώ γι'αυτό που θα πώ,αλλά είναι 27 στα 28.Τί την έπιασε να μπεί από αυτή την ηλικία στα σοβαρά και στα βάσανα;Η συγκεκριμένη θα μπορούσε να χαρεί τη ζωή της όπως θα ήθελε χωρίς πιέσεις και δεσμεύσεις από τώρα.Βέβαια για να είμαι ειλικρινής,άν ήμουν κι εγώ με μία τέτοια κοπέλα θα την παντρευόμουν χωρίς συζήτηση.Συγχωρείστε με,είναι που με έχει χαλάσει όλο αυτό και δέν μπορώ να σκεφτώ καθαρά.Όσο περνάει ο καιρός την ερωτεύομαι ακόμα πιό πολύ και δέν αντέχω την συναναστροφή μαζί της.Ρώτησα άν υπάρχει πιθανότητα να μεταφερθώ κάπου αλλού,και μου είπαν για μία θέση που είναι τρείς νομούς μακριά και αυτό δέν λέει με τίποτα.Πρώτη φορά περνάω κάτι τέτοιο, θέλω πολύ να ξεκολλήσω,αλλά δέν θέλω να το κάνω αυτό μέσω κάποιας άλλης κοπέλας γιατί πολύ απλά δέν θέλω να πάρω καμία στο λαιμό μου.Οπότε πρός το παρόν,και δέν ξέρω για πόσο ακόμα,δέν βλέπω φώς.Μπλέξιμο.