ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μεγαλώνοντας βλέπω πως οι Έλληνες γονείς στην πλειοψηφία τους συμπεριφέρονται, το λιγότερο, παράξενα.Πολλά παιδιά μεγαλώνουν μέχρι τα 25 που τελειώνουν με τις σπουδές τους, ή γενικά όσο ζούνε με τους γονείς τους, με την λογική πως "όταν βρέχει, κάνει κρύο ή ζέστη θα κάθεσαι σπίτι για να μην κρυώσεις ή ζαλιστείς", "μόλις βραδιάσει θα έρχεσαι αμέσως σπίτι", "δεν θα πατάς σε αυτές τις γειτονιές γιατί έχει ρομά και τοξικομανείς" κλπ.Τα ίδια παιδιά όταν φτάσουν σε ηλικία ικανά για δουλειά, ξαφνικά οι γονείς αλλάζουν μυαλά και τους ζητάνε να κάνουν ακριβώς όσα τους απαγόρευαν.Για παράδειγμα ένας γονιός μπορεί να έχει μεγαλώσει το παιδί του, μέχρι τα 25, με την λογική πως "όταν βρέχει, έχει κρύο ή ζεστή θα κάθεσαι σπίτι", "όταν βραδιάζει θα έρχεσαι σπίτι", αλλά όταν φτάσει η μέρα που θα χρειαστεί να δουλέψει βραδινός φύλακας μέσα σε κρύο, ζέστη και σε κακόφημες γειτονιές τότε το παιδί ξαφνικά γίνεται άντρας. Το ίδιο και αν χρειαστεί μια κοπέλα να δουλέψει καθαρίστρια και να μαζεύει ένα σωρό μικρόβια, χειρότερα από αυτά που ο γονιός φοβόταν από το κρύο και την βροχή."Δουλίτσα να υπάρχει", "το παιδί ωρίμασε πλέον", "όσο ήταν στο σπίτι μας ήταν υποχρεωμένο να κάνει ότι θέλουμε" και άλλες τέτοιες ατάκες ακούγονται από τα χείλη των γονιών πλέον.Πόσο λογικό είναι ένας γονιός που μεγαλώνει το παιδί του ως ανίκανο, κλεισμένο στο σπίτι για να μην κρυώσει ή το απαγάγουν και γενικά του στερεί την ελευθερία με κάθε αφορμή ξαφνικά να νιώθει χαρούμενος και περήφανος που το παιδί του θα δουλεύει σε μαύρες δουλειές, 10 ώρες μέρα νύχτα, σε άσχημες καιρικές συνθήκες, σε επικίνδυνες γειτονιές, σε δουλειές που τα μικρόβια κάνουν πάρτι?Πόσο λογικό είναι να θεωρείται το παιδί ανίκανο σε θέματα προσωπικής του διασκέδασης, ακόμα και σε μεγάλες ηλικίες και ικανό στο να κάνει τον σκύλο και τον δούλο στο κάθε αφεντικό που ψάχνει τέτοιες περιπτώσεις να εκμεταλλευτεί?Ουσιαστικά είναι σαν να λες σε ένα παιδί "αυτά που σε διασκεδάζουν σε καταστρέφουν και αυτά που σε καταστρέφουν και σε κρατάνε στάσιμο είναι το μέλλον και η επιτυχία της ζωής".Ούτε τα οικονομικά φταίνε ούτε οι εξωγήινοι για τα χάλια που ζούμε.Όταν υπάρχουν άνθρωποι που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς να τα μαθαίνουν να θέτουν ψηλούς στόχους ψηλά στη ζωή τους, χωρίς να τα αφήνουν να ζήσουν τη ζωή τους ελεύθερα και να μάθουν από τα λάθη τους, υποταγμένα μια ζωή σε κάποιον γονιό ή κάποιο αφεντικό, τότε ας μην ρίχνουμε τις ευθύνες σε άλλους.Από εμάς ξεκινάνε όλα, εμείς δημιουργούμε το μέλλον και εμείς το έχουμε κάνει όπως είναι σήμερα. Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί ως μαλθακό, με τον φόβο μην κρυώσει ή μην στο απαγάγουν αν βγει έξω και ξαφνικά του λες "έλα μεγάλωσες, τράβα κάνε όσα σου απαγόρευα τόσα χρόνια γιατί η δουλειά είναι δουλειά" τότε τι μέλλον μπορείς να περιμένεις να έχει αυτό το παιδί? Του καταστρέφεις τα παιδικά χρόνια, του καταστρέφεις τις προοπτικές για δουλειές με προοπτική και ταυτόχρονα κορδώνεσαι στους άλλους για το πόσο καλά μεγάλωσες το παιδί σου.Με τέτοια μυαλά να αποτελούν σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας δεν μου κάνει καμία εντύπωση η κατάσταση που ζούμε σήμερα!Βγάλτε τα παιδιά σας από το βρακί σας και αφήστε τα να ζήσουν τη ζωούλα τους όπως γουστάρουν!

Ήθελα να ξερα που υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο όλοι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμμάτιά τους καταδικάζοντας κάθε απόπειρα fat shaming στο διαδίκτυο . Γιατί στα 34 μου χρόνια δεν έχω γνωρίσει πολλούς λάιβ, αν και διανύουμε περίοδο ανάπτυξης κινήματος body positivity. Για γκόμενο ούτε λόγος, βέβαια δεν είμαι παχουλούλα, είμαι απλώς ΧΟΝΤΡΗ. Και να λεγα ότι δεν κάνω και τα σκέρτσα μου... παραμένω όμως πάντα η συμπαθητική και ευδιάθετη ΧΟΝΤΡΗ. Και δώστου τα περίεργα βλέμματα και δώστου το λάκισμα αντρών έτσι κ τους πλησιάσω λίγο για να ασχοληθούν με τις κορμάρες της παρέας, ή απλώς όχι χοντρές. Συγγνώμη αν βγάζω πικρία αλλά αν απλά χαζέψω στο φεισμπουκ ξεγελιέμαι και νομίζω ότι θα βγω στη γειτονιά με παρεό και θα γίνει το έλα να δεις. Όμως όχι, γυρίζω σπίτι μόνη να δω γκειμ οφ θρονς

Τα προσωπικά μου έχουν πιάσει πάτο. Ήμουν ερωτευμένη με κάποιον ο οποίος με χρησιμοποίησε και με άφησε με τον χειρότερο τρόπο. Απ’ τη δουλειά μου παραιτήθηκα γιατί δεν την πάλευα αλλο να ανέχομαι τον κάθε έναν παλαβό να μου φέρεται απαράδεκτα. Και η υγεία μου έχει κλονιστεί μιας και προσφάτως έχω διαγνωστεί με μια πάθηση (ευτυχώς όχι πολύ σοβαρή προς το παρόν). Ειλικρινά δεν ξέρω από που να πιάσω τα προβλήματα μου. Έχω αρχίσει τον τελευταίο μήνα να παθαίνω κρίσεις άγχους και να μην μπορώ να μένω με πολύ κόσμο γύρω μου. Νιωθω να πνίγομαι. Έχω νεύρα, κάνω κακές σκέψεις για τους άλλους. Νιωθω να μισώ τους πάντες αλλά και εμένα την ίδια. Πραγματικά απορώ κάποιες στιγμές με τον εαυτό μου. Πέρυσι τέτοια εποχή, αισθανόμουν ατρόμητη. Πολύ δυνατή και να μην με φοβίζει τίποτα. Τώρα έχει σπάσει ο ψυχισμός μου. Αυτό νιωθω. Έχω κλειστεί στο καβούκι μου κι όλες οι όμορφες σκέψεις που έκανα παλιά έχουν αντικατασταθεί από μίσος, απόγνωση και αισθήματα απελπισίας. Νιωθω αβοήθητη. Είμαι στο έλεος των προβλημάτων μου. Χρειάζομαι βοήθεια αλλά δεν υπάρχει κανένας. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Θέλω να με πάρει αγκαλιά,να φιληθούμε και να κάνουμε έρωτα.Για μία φορά μόνο.

Η μαμα μου απο τον Μαιο που ξεκινησε τη δουλεια ειναι συνεχεια στη τσιτα και οτι και αν κανω σε καποια πραγματα συμφωνει και σε αλλα διαφωνει, καθε μερα μιλαμε πολυ λιγο επειδι ειναι πολυ κουρασμενη, το προβλημα ειναι οτι πολλες φορες που μιλαμε ετσι λιγο το τηλεφωνο της χτυπαει και μηλαει 1 ωρα και μετα που τελειωνει θελει να φαει και εγω θελω να της μηλισω και μου λεει "τωρα θελω να φαω και να δω τηλεοραση". Εγω νοιωθω παραμελημενη αλλα την καταλαβαινω οτι ειναι κουρασμενη ομως προσπαθω να της να κανω 2 δουλειες στο σπιτι, προβλημα μου ειναι οτι αν δεν κανω μια δουλεια στο σπιτι καθε μερα αρχιζουμε να μαλωνουμε αλλα οχι να φωναζουμε . Οταν μαλωνουμε καποιες φορες λεμε κουβεντες που δεν καποιο νοημα ή κουβεντες που ειναι λιγο βαριες. Οταν η μαμα μου εχει φτασει στα ορια απο τα νευρα με χαστουκιζει με δυναμη αλλα εγω δεν τη χτυπαω ετσι γιατι δεν μου αρεσει να κανω τους αλλους να πονανε προτημω να ποναω εγω απο τη ή μαμα μου .Ολα αυτα που λεω τωρα τα περισσοτερα τα εχω πει στη μαμα μου αλλα οταν της τα λεω νευριαζει και προσπαθω γενικα να μην νευριαζει αλλα οτι και αν της πω παντα νευριαζει και εγω νιωθω χαλια ψυχολογικα συνεχεια αλλα η μαμα δεν μπορει να το καταλαβει...

Δεν ξερω αν ειναι το γεγονος οτι ο πατερας μου μεγαλοπαντρευτηκε και δεν ειχε ορεξη για παιδια ή απλα ειναι κρυος ανθρωπος...Δηλαδη δεν ενιωσα ποτε μου τη σχεση πατερα-γιου...ενταξει δεν λεω αλλοι δεν μεγαλωνουν καν με τον πατερα τους διπλα...Ποτε δεν εκατσε ας πουμε να μου μιλησει για ανδρικα θεματα, αν παιζει τιποτα με καμια κοπελα...Εχω μαθει μονος μου κολυμπι και ποδηλατο...Δεν ενδιαφερθηκε να με παει σε καποιο αθλημα...Δεν εκατσε ποτε να μου μαθει να οδηγαω αμαξι πριν παω για το διπλωμα...Δεν με ρωτησε ποτε αν εχω κατι αν χρειαζομαι κατι...Φοβομουν παντα να του μιλησω και για πως θα του μιλησω...ειλικρινα ποτε μου δεν εχω κανει κουβεντα με τον πατερα μου...Δεν του εχω ζητησει ποτε χαρτζιλικι επειδη δεν του χω θαρρος...Ουτε καποια συμβουλη ουτε τιποτα...Φοβαμαι να φερω φιλους σπιτι και γενικα το αποφευγω αυτο, επειδη δεν θελω να τον ενοχλησω...

Έκλεισα τα 26 , είμαι εμφανίσιμη και οικονομικά ανεξάρτητη, κάνω μεταπτυχιακό και παράλληλα εργάζομαι.Είμαι μόνη μου από σχέση σχεδόν ενάμιση χρόνο τώρα (είχα δύο μακροχρόνιες σχέσεις συνολικά), έχω δοκιμάσει γνωριμία από σχολή, από internet, από lifo. Δεν οδηγεί σε σχέση το πολύ που θέλουν από μένα είναι περιστασιακό σεξ, ουσιαστικά ούτε στον κόπο να με γνωρίσουν δε μπαίνουν ώστε να απορριφθώ. Φίλους δεν έχω να μου συστήσουν κάποιον, παρέες που βγαίνουμε μια στο τόσο μόνο και κατά τ΄άλλα κάνω πράγματα μόνη μου. Πήγα ταξίδι εξωτερικού με group , πάω σινεμά μόνη μου, περίπατους, έκανα ψυχανάλυση, διατροφή, γενικά καταβάλλω προσπάθεια να μη νιώθω μοναξιά και να νιώθω καλά και ολοκληρωμένος άνθρωπος με αυτά που έχω.Απλά πιστεύω ότι θα μείνω μόνη μου δυστυχώς, καθώς δεν βρίσκω λόγο που μου συμβαίνει αυτό και με επηρεάζει. Πώς θα γίνει ρε παιδιά, πού είναι το λάθος.....; Δε μπορώ το κάνε υπομονή και είσαι νέα ακόμη, έχω ανάγκη και ξέρω ότι έχω τόσα να προσφέρω, δε φταίω κάπου κι όμως εγώ πονάω που δεν έχω συντροφικότητα.

Διαβάζω συχνά τις ¨Εξομολογήσεις¨ ,και μου κάνει εντύπωση πώς αρκετοί και μάλιστα ηλικίας 30-45 χρονών περίπου χαρακτηρίζονται από συναισθηματική μοναξιά και αισθήματα κενότητος.Μήπως αυτό που λείπει είναι οι αξίες και τα ιδανικά εκείνα που ενδεχομένως θα στήριζαν την προσωπικότητα του καθενός και θα υποστήριζαν έναν υπομονετικό και επίμονο αγώνα για δημιουργία και ζωή;Μέσα από συζητήσεις και συναναστροφές με διαφόρους αλλά και από προσωπική εμπειρία (λάθη παρελθόντος, παραλείψεις, εσφαλμένες επιλογές) νομίζω πως μέσα μας κρύβουμε τη θέληση εκείνη για να αντιμετωπίσουμε τις αντιξοότητες της καθημερινότητας, τους "Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας"και όλους εκείνους τους μπαμπούλες που προς στιγμή δείχνουν να μας κυριεύουν αλλά που στο τέλος μπορούμε να τους εκμηδενίσουμε άπαξ διαπαντός.Θα ήθελα πολύ να ακούσω και την άλλη άποψη.Γιώργος(ένας σαραντάρης).

καλησπέρα σε ολουςπρο 2 μηνων πηγα ένα ταξιδι στην ιταλια με το αγορι μου Εκανα απίστευτα πραγματα στην διαρκεια του ταξιδιούΓκρινιαζα συνεχεια , του εκανα παρατηρήσεις πως οδηγας ετσι , του μιλουσα ασχημα ,εμπαινα μεσα σε μαγαζια με ρουχα και καθομουν πολύ ωρα για να τον εκνευρισω ,εστελνα μην σε μια φιλη για να δειξω ότι τον αγνωω, τωρα γιατι τα εκανα όλα αυτά , δεν ηθελα να παω μαζι του ταξιδι αλλα ειχε κλεισει τα εισητηρια και το ξενοδοχειο πριν 2 μηνεσ Αυτοσ στην διαρκεια του ταξιδιού δεν αντεδρασε ασχημα μονο με ρωτουσε τι του εκανα και αντιδραω ετσι , γιατι το κανω αυτόΤον στεναχωρησα τον πικρανα ενώ είναι πολύ καλο παιδι το μετανιωσα , παντα μου συμπεριφεροταν τελειατου ζητησα συγνωμη 5 μερεσ μετα την επιστροφή εχουμε να επικοινωνήσουμε από τοτε σχεδόν 2 μηνεσ Υπαρχει κατι να κανω για να επανορθωσω ;Είναι χρυσο παιδι και εγω του φερθηκα πολύ ασχημα Η αληθεια είναι δεν θελω να είμαι μαζι του , η καλυτερα δεν ξερω αν θελω

παιδια δεν ξερω ειλικρινα.. φτιαχνω ιστοριες στο μυαλο μου μονη μου χαιρομαι με πραγματα που δεν θα γινουν ποτε. θα μου πεις γιατι δεν τα κανεις πραξη?? οχι ειμαι χεστης .. εχω κανει πολυ κοπο να αποκτησω μια σταθεροτητα σε επαγγελματικο και προσωπικο επιπεδο..δεν μπορω να τα διαλλεισω ολα αληθεια...θα τον ονειρευομαι και καποια στιγμη θα τον ξεχασω ... νομιζω το εχω ξανακανει αλλωστε ..