Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Ειμαι εικοσι και τα εχω με εναν φιλο μου συνομηλικο μου εδω και δυο χρονια . Παντα ηταν καπως τσιγκουνης με τα χρηματα καο δεν κερνουσε αλλα δεν με πειραζε αυτο γιατι ειμαστε φοιτητες και γενικα μου φαινεται στερεοτυπικο να πληρωνει ο αντρας . Ετσι συνηθως πληρωνουμε στη μεση αλλα αυτο το «στη μεση» καποιες φορες ειναι αδικο , γιατι πχ σε μια ταβερνα παιρνει τα διπλασια και τρωει διπλασια αλλα παλι πληρωνουμε στη μεση ή μου λεει παρε τα εισιτηρια για το πλοιο (10€ ή 30) και μετα αντι να μου δωσει τα χρηματα μου λεει θα σε κερασω καφε . Εχει τυχει να πληρωσω πολυ μεγαλυτερα ποσα και για τον ιδιο πολλες φορες τα οποια μου τα ξεπληρωνει με καφε πολυ πιο φθηνο ή και καθολου επειδη το ξεχασε κι εγω ντρεπομαι να του το θυμησω . Δεν μπορω να καταλαβω αν το κανει επιτηδες ή ειναι απλα αφηρημενος
Τόσες πολλες ωρες την ημέρα που τα βράδια νιώθω πως ειμαι σε κομμάτια για συναρμολόγηση..Θέλω να παω στη θάλασσα να ξεφύγω απο ολα αυτά.Να πατήσω ενα κουμπί και να ξανάρθει η 1η μερα που πήγα διακοπές..Μηπως να βάζω στο πρόγραμμα να φεύγω κ χειμώνα?
Είμαι με κάποια κοπέλα εδώ και 20 μέρες. Όλα καλά αλλά χθες με ξενέρωσε. Είχαμε βγει οι δυο μας για καφέ. Όλη την ώρα ήτανε με το κινήτο, στο φέισμπουκ. Μίλαγα μόνος μου. Έγινε καυγάς και προσπαθούσε να βγει και από πάνω λέγοντας ότι αν δεν με ήθελε θα καθόταν σπίτι της και που βρίσκω το κακό. Έχω ξενερώσει. Βαρέθηκε νωρίς, τουλάχιστον ας ήταν ειλικρινής.
Είναι ένα παιδί στην σχολή μου, που έχουμε κοινούς φίλους και κάνουμε παρέα. Δηλαδή βγαίνουμε όλοι μαζί και έρχεται και εκείνος. Καιρό τώρα, με κοίταζε και αναρωτιόμουν τι να ήθελε. Χθες ήρθε με έπιασε από το χέρι και πήγαμε κάπου οι δυο μας. Ξαφνιάστηκα δεν περίμενα να κάνει κάτι τέτοιο. Άρχισε να μιλάει και μετά μου λέει είμαι τρελά ερωτευμένος μαζί σου. Έλα μου; Πως είπες; Μου το είπε ξανά και ξανά τον κοίταξα στα μάτια. Τα μάτια του ήταν το κάτι άλλο. Λες και έβγαζαν φλόγες. Δεν είπα κουβέντα. Σηκώθηκα και έφυγα. Σκεφτόμουν όλο το βράδυ. Είναι αλήθεια ή ήταν η ιδέα μου; Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τρελά ερωτευμένος με κάποιον άλλον; Πως με ερωτεύτηκε αυτό το παιδί; Εγώ γιατί δεν ερωτεύτηκα ποτέ μου; Ποτέ μου....
Κυκλοφοράω πολύ στην Αθήνα.Κυρίως με τα πόδια.Μπορώ να κάνω και 5 ώρες περπάτημα.Έχω την εξής απορία.Βλέπω πολλά έρημα σπίτια.Και τα περισσότερα από αυτά είναι μονοκατοικίες με την αυλίτσα τους και τον κηπάκο τους.Για πιο διαολεμένο λόγο παρατάνε αυτά τα ανθρώπινα σπίτια και πάνε να ζήσουνε στις πολυκατοικίες σαν τα ποντίκια;
Δουλεύω σε ένα ίδρυμα με παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το τί δυστυχία κυκλοφορεί, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Βλέπω γονείς γύρω στα 40 και μοιάζουν λες και είναι 60. Σπασμένα πρόσωπα, με ρυτίδες, αγέλαστα. Η ψυχή τους ξέρει τι περνάνε. Ας δοξάζουμε το Θεό που έχουμε υγεία.
Περασα ανορεξια και για καποιο διάστημα αυτοτραυματιζομουν. Εχω σημαδια στα ποδια μου και ντρεπομαι τοσο πολυ. Γενικα ντρεπομαι για αυτην την πράξη μου απλα ειναι ακομα πιο αβολο οταν με ρωτανε για αυτα.