Ναι, οκ χώρισα μετά από 3 χρόνια σχέσης. Πως είμαι; Δεν έχω ξανά βιώσει τέτοια άστατη συμπεριφορά στα συναισθήματα μου. Το μυαλό μου λέει να προχωρήσει, ναμμην τον σκέφτεται και οπότε το κάνει απλά βρίζω τον εαυτό μου, να υπέραναλυει τα παντα, να μη σταματάει, να το βρίζω εγώ, να με ξανά βάζει σε διάφορες σκέψεις, να προσπαθώ να σταματήσω εγώ. Απ' την μια λέω οκ τέλος, ας προχωρήσει και μόλις το λέω αυτό η καρδιά μου λέει αλλά. Να προχωρήσει; Να τον δω με άλλη; Ένα σφίξιμο με πιάνει μετά, η καρδιά μου ξέρει, το μυαλό μου λέει να σταματήσω. Δεν μπορώ, κουράστηκα, έτσι λέω, όταν το λέω αυτό σταματάω να σκέφτομαι, μετά από λίγο τσακ πάλι οι σκέψεις. Δεν μπορώ να τον σκέφτομαι με άλλες, θα το κάνει το ξέρω, άλλωστε είναι μια χαρά , δεν του κρατάω κακία, ίσα ίσα που θα εύχομαι τα καλύτερα για εκείνον πάντα. Αλλά τον αγαπάω,μου λείπει απ' τη ζωή μου, απ' το κρεβατι μου, απ' το σώμα μου, από παντού. Κι εγώ προσπαθώ να λέω ψέματα στη καρδια μου ότι δεν με νοιάζει ας προχωρήσει ας προχωρήσω κι εγώ και έτσι έγιναν τα πράγματα λοιπόν. Ξέρω, θέλει χρόνο, τι χρόνο θέλει μωρέ; Πάλι αν τον ξανά δω μπροστά μου και 10 χρόνια να περάσουν η καρδιά μου θα τρέμει. Το μόνο που αρκεί είναι να λέω ψέματα σε εμένα και κάποια στιγμή θα προσαρμοστώ σ αυτό και θα προχωρήσω παρακάτω.