ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Διαβάζω τόσες εξομολογήσεις εδώ και το συμπέρασμά μου είναι ότι ο κόσμος "ψάχνει" να έχει μόνιμα προβλήματα. Πάντα θεωρούσα ότι το μόνο που χρειαζόμαστε σαν άνθρωποι είναι να έχουμε την υγεία μας, και όταν έχουμε αυτό μπορούν να έρθουν και πολλά άλλα, ενώ χωρίς την υγεία μας δεν μπορούμε πρακτικά να έχουμε ΤΙΠΟΤΑ. Πρόσφατα έχασα και τον πατέρα μου 63 ετών και αναπολώ όλη τη ζωή πριν συμβεί αυτό. Πλέον τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ξυπνήστε λοιπόν κόσμε. Αυτά είναι τα προβλήματα.

Γελάει κ σε εσάς ο Θεός όταν κάνετε σχέδια;

Με αφορμη την εξομολογηση της κοπελας θα θελα να πω και εγω την εμπειρια μου.Καταρχην μεγαλωσα σε ενα σπιτι που ειχαμε τον τεμπελχανα πατερα.Καθισμενο σε ενα καναπε γιατι ετσι ειχε μαθει να τα περιμενει ολα ετοιμα.Σημειωτεον η μητερα μου δουλευε πολυ παραπανω ωρες και μερες.Εχω ακομη 3 αδερφες εγω ειμαι ο δευτερος κατα σειρα.Ο τεμπελης μπαμπας μου λοιπον τον ειχε μαθει η μαμα του να θελει τον καφε του ετοιμο ακομη και αν η μητερα μου ετρεχε σαν τρελη.Οποτε αυτο ειχε σαν αποτελεσμα να σπανε τα νευρα της καθημερινως.Μονιμως μια φασαρια.Αποφασισαμε λοιπον με τα αδερφια μου να την βοηθαμε απο τοτε.Εποχη σχολειου.Καποιος θα εκανε το μπανιο,καποιος θα σκουπιζε,οποιος ειχε ελευθερο χρονο θα επλενε τα πιατα κτλ.Ημασταν 4 αδερφια και ολοι ισα.Εκανα τις ιδιες δουλειες με τις αδερφες μου.Και ειχε και αποτελεσμα.Η μητερα μου ηταν πιο ανακουφισμενη.Ειλικρινα θεωρω πως ο αντρας στο μονο που ειναι χρησιμος ειναι να συμβαλει οικονομικα στο σπιτι.Πουθενα αλλου.Η μητερα μου κρατουσε ενα σπιτι με 4 παιδια,δουλευε κυλιομενο ωραριο ακομη και σκ,δεν μας ελειψε ποτε φαγητο,ετρεχε για τα παντα ακουραστη.Οποτε μια ολοκληρη οικογενεια στηριζοταν σε μια γυναικα.Και παντα αυτο ισχυει.Οτιδηποτε αλλο σχολιο ειναι απο κομπλεξικους.Συν πως οταν ξεκινησα να κανω δουλειες καταλαβα τι εστι κουραση.Και παμε στο σημερα.Συγκατοικηση με την κοπελα μου.Αντεξα ενα χρονο.Δεν εκανε ποτε τιποτα.Να πλυνει πιατο;να αλλαξει σεντονια;Ωραιο ανεκδοτο.Και μαλιστα σε στιγμη,μου πεταξε χιουμοριστικα,ειναι πολυ ωραιο να ξερεις οτι θα τα βρεις ολα ετοιμα.Εκεινη γελασε,εγω οχι.Φυσικα και την εστειλα απο οπου ηρθε.Ειμαστε ισοτιμοι.Και εισαι υποχρεωμενη/ος να καθαριζεις εκει που ΕΣΥ βρωμιζεις.Δεν ειμαι δουλος σου και κανεις εκει εξω να μην το επιτρεπει.Αν εμαθε ετσι στο καλο να βρει καποιο κοροιδο.Σταματηστε να το επιτρεπετε.Τι παει να πει να χωρισω.Ναι να το κανεις.Τι αλλο θες να δεις για να δεις οτι απλα δεν σε σεβεται.Την καλημερα μου.

παίρνω τη ζωή μου στην πλάκα, παραίτούμαι από δουλειές μετά αλλάζω γνώμη το παίρνω πίσω, παίζω με διάφορους ταυτόχρονα και μπροστά τους, λέω αυτό που πιστεύω χωρίς να παίρνω υπόψιν ότι μπορεί να έιναι σκληρό και να πληγώσει, κάθε φορά ξέρω ότι θα με συγχωρήσουν και κάπως έτσι θα συνεχίσω να παίζω. Έχω καταλήξει ότι είμαι arrogant, δεν είμαι κακός άνθρωπός. Όλα τα είχα εύκολα στη ζωή μου αλλά κυρίως δύο αγαπημένους γονείς που με στηρίζουν σε όλα. Φοβάμαι ότι θα καταλήξω να είμαι μόνη και χωρίς δουλειά κάποια στιγμή...Βέβαια από την άλλη σκέφτομαι η ζωή είναι μια μεγάλη πλάκα γιατί να μας παίρνουμε στα σοβαρά, οι δουλειές, οι σχέσεις είναι δομές και δεσμοί που έχουν φτιαχτεί από τον άνθρωπο, δεν υπάρχουν πρωτόκολλα συμπεριφορών, εμείς τα ορίζουμε, τι θα γινόταν όμως αν ο καθένας ακολουθούσε τα δικά του πρωτόκολλα..

όσο περνάν τα χρόνια συμπαθώ όλο και λιγότερο κόσμο, είμαι 28 και πλέον μπορώ να καταλάβω αν μπορώ να ανεχτώ κάποιον από την πρώτη πεντάλεπτη συζήτηση. Δεν υποστηρίζω ότι ο κόσμος είναι χαζός/κακός απλά δεν είναι κατάλληλος για μένα. Απόψεις, στάσεις ζωής, ντύσιμο, δουλειά, attitude αν δεν είναι στο πλαίσιο ανοχής μου δεν την παλεύω μία να κάνω παρέα ή να βγω κλπ Πλέον έχω αναπτύξει ένα μηχανισμό σκαναρίσματος και όταν χτυπάει κόκκινο γίνεται καταχώριση σε κατηγορία αδιάφορων ανθρώπων και αποχωρώ. Δε μου αρέσει να κρίνω ποιά είμαι άλλωστε ωχ θεε μου σκαι έρχονται και τα 30...Συμβαίνει και σε άλλους? Φοβάμαι ότι θα καταλήξω να συμπαθώ μόνο τους γονείς μου, δεν έχω και σχέση δε με βλέπω καλά...

Ειμαι φοιτητρια στν Αθηνα δευτερο ετος και θελω να ασχοληθω με το θεατρο μονο που ολες οι σχολες ειναι ιδιωτικες και τα θεατρικα εργαστηρια επισης κ αυτα κοστιζουν αρκετα. Κ βλεπω γυρω μου ατομα που κανουν και 500 αλλα πραγματα μαζι και χωνουν ποσα χρηματα και λενε συνεχεια οτι θελουν να κανουν κ αλλα κ εγω δε μππρω τπτ. Καταθλιψη θα παθω. Κ να βρω δουλεια δλδ για να πληρωνω τα διδακτρα πβς ακριβως θα προλαβαινω δουλεια, πανεπιστημιο κ θεατρο? Αυτο πολυ απλα δεν γινεται. Εγω αυτο που βλεπω ειναι οτι μονο οσοι εχουν λεφτα κανουν οτι γουσταρουν σαυτη τη ζωη. Επισης οι γονεις μου εχουν μεγαλο οικονομικο προβλημα και ισα ισα μπορουν και με συντηρουν εδω που ειμαι και ξερω οτι το κανουν για το καλο μου. Αλλα θελω να κανω και αλλα πραγματα ομως δεν εχω λεφτα! Να τα γεννησω τι να κανω?

Όσο γελοίο και παράξενο κι αν φαίνεται τα κέρια .. Δεν τα μπορώ καθόλου δεν ξέρω γιατί αλλά από μικρή το έχω αυτό το ψυχολογικό. Με το ζόρι τα πιάνω στην εκκλησία. Όπως σιχαίνομαι και τις κούκλες. Εντάξει δεν είναι φυσιολογικά Όλα αυτά το ξέρω αλλά φανταστητε ότι αν βρίσκομαι σε τέτοιο χώρο με αυτά τα πράγματα δεν μπορώ ούτε να φάω. Υπάρχει άλλος άνθρωπος σαν κι εμένα??

Το βασικό μου πρόβλημα στο να βρω κοπέλα είναι ότι δεν έχω αυτοπεποίθηση και δεν ξέρω να φλερτάρω (το αναγνωρίζω αυτό). Οκ την αυτοπεποίθηση σιγά σιγά την χτίζω και την αποκτώ. Σε φάση να μην ντρέπομαι να πω κάτι να μιλάω άνετα χωρίς να έχω άγχος κλπ. Αλλά στο φλερτ; Ζήτησα συμβουλές από άτομα τα οποία είχανε αρκετές κοπέλες και ο ένας μου λέει δεν είναι μόνο το τι λες αλλά και πως το λες. Να έχεις άλλη χροιά φωνής βλέμμα και στάσης σώματος. Ο άλλος μου είπε πρέπει να παίζεις λίγο με το μυαλό της γυναίκας. Πραγματικά αγχώθηκα. Πως μπορώ να μάθω γενικά πως είναι το φλερτ; Και γενικά να αποκτήσω εμπειρίες; Είμαι 24 δεν έχω κάνει τίποτα στην ζωή μου με κοπέλα. Και γενικά άμα είναι τόσο περίπλοκο δεν πιστεύω ότι θα κάνω...

ειμαι εργασιομανης ,εργαζομαι πολλες ωρες σαν το σκυλι και εχω παρατησει σχεδον τη προσωπικη ζωη ,δεν μπορω να το αλλαξω δυστυχως γιατι αν δεν εργαστω μια μερα αισθανομαι μη παραγωγικη αλλα και γιατι θα μου λειψει η εργασια και ακομα επειδη ειμαι μονη μου δεν εχω κανεναν να με βοηθήσει...και ακομα δεν παιρνω κανενα ρεπο γιατι αισθανομαι ότι θα χάσω λεφτα...θα τρελαθω δεν ξερω τι να κάνω

Πρώην τώρα, που κρατάμε και καλά " επαφές". Ξαφνικά χάθηκε, μου στέλνει μύνημα εχθές τι κάνω... Οι απαντήσεις του ήταν διαρκείας, 40 λεπτά να μου απαντήσει ένα μήνυμα και Παραπανω. Μου λέει "ήθελα να σε πάρω τηλ. αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω ποτέ" . Οκ λέω, σιγά.....σήμερα του έστειλα ένα μύνημα για να βεβαιωθω για κάτι, καμία σχέση όμως με τη σχέση μας ήταν κάτι που ήθελα να μάθω, μου απάντησε, μετά από κάποια ώρα μου έστειλε τι κάνω, ανταπέδωσα και τον ρώτησα και εκείνον. Όταν έφτασε η ώρα να τον ρωτήσω δεν απάντησε ποτέ, απάντησε βασικά μέτα από πάρα πολύ ώρα, σαν να μην τον ένοιαζε που ενδιαφέρθηκα να τον ρωτήσω για τη ζωή του και πως είναι, έτσι ένιωσα. Όταν μου έστειλε δεν άνοιξα το μύνημα, είδα μόνο " καλά μωρέ και σόρρυ ...." Παρακάτω δεν ξέρω τι λέει, και πραγματικά δεν θέλω και να μάθω. Είμαι υπερβολική;