Χτες αργά το βράδυ περπάταγα στο δρόμο, δύο τη νύχτα κατευθυνόμενος προς το σπίτι μου.Μια παρέα, ένα κορίτσι και δυο αγόρια μιλούσαν δυνατά.Το κορίτσι μίλαγε στο ένα αγόρι για έναν τύπο που όπως τους έλεγε ήταν σαν ποντίκι και ότι άμα ήθελε μπορούσε να τον δείρει.Και το άλλο αγόρι γυρίζει και λέει: μιλάμε για ποντίκι ρε, ξέρεις τι ηλίθια φάτσα, να, σαν κι αυτόν.Και με έδειξε, με έδειξε με το δάχτυλό του λίγο αφότου πέρασα από μπροστά τους.Έπρεπε να γυρίσω πίσω και να του ζητήσω το λόγο.Κι αν με έβριζε και δε μου ζήταγε συγνώμη, έπρεπε να εφαρμόσω τη χριστιανική θεωρία περί οφθαλμού.Άντε.Με τον κάθε αλήτη που νομίζει ότι μπορεί να προσβάλλει κόσμο που δεν ξέρει.Θα μου πεις εδώ το κάνουν και μεγάλοι άνθρωποι, ο πιτσιρικάς σε πείραξε;Όχι.Γενικά οι άνθρωποι με πειράζουν.Και κάθε μέρα μού επιβεβαιώνουν ότι όσο πιο μακριά τους τόσο καλύτερα.