ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βλέπουμε εγώ και ο αδερφός μου τον πατέρα μας να κουβαλάει κάτι βαριά πράγματα. Πάμε του λέμε ''θες βοήθεια'' ; , ''όχι'' μας λέει..Περνάει λίγη ώρα του ξαναλέμε κανα δυό φορές '' σίγουρα δε θές βοήθεια ; σε βλέπουμε ζορίσεσαι '' , ''εντάξει είμαι δε θέλω''Τελειώνει τη δουλειά και έρχεται και μας λέει'' Βέβαια όλα μόνος μου να τα κάνω , αχάριστοι είστε , βαριές δουλειές δε μπορεί να τις κάνει ένας άνθρωπος''.Εντομεταξύ έχουμε μείνει παγωτό και το κοιτάμε...Τι ψυχολογικά κουβαλάνε μερικοί και ας είναι και οι γονείς σου..Έλεος να πούμε.

Εδω και λιγο καιρο βγαινω με ενα παιδι που μου αρεσει αρκετα. Ομως εχω ενα θεμα..δεν εχω κανει αλλη σχεση ουτε εχω προχωρησει παρακατω κυριως γιατι δεν ηθελα αλλα δεν βρεθηκε και ο καταλληλος. Και τωρα αν ολα πανε καλα και συεχισουμε να ειμαστε μαζι με αυτο παιδι, καποια στιγμη θα πρεπει να του το πω. Αγχωνομαι παρα πολυ για το πως θα του το πω αλλα κυριως πως θα το παρει..

Ώρες ώρες σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήμασταν αν μπορούσαμε να βρούμε πιο ευκολα δουλειές με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και νορμάλ χρήματα...

Θέλω τόσο πολύ να μιλήσω αλλά κλασικός σκασμός.ζουμε επαρχία σε μια μεγάλη πόλη και έχουμε ένα συνοικιακο μαγαζί ..εδώ και τρία χρόνια βλέπω τόσα πράγματα κ δεν μπορώ να μιλήσω με τον φόβο ότι θα σε κυνηγήσουν ..μην μιλάς εσύ είσαι το μικρό ψάρι θα σε φάνε τα μεγάλα..βλέπω καθαρίστριες του δήμου να πηγαίνουν 3 ώρες για καφέ κ μετά να βγαίνουν να καθαρίζουν ελάχιστα κ επιλεκτικά ..είναι μόνιμες δεν της ακουμπάει κάνεις..βλέπω δημοτική αστυνομία να πηγαίνει σε μαγαζιά που είναι παράνομα είτε γιατί έχουν σόμπες στο πεζοδρόμιο είτε γιατί πιάνουν παράνομα τα πεζοδρόμια με τα καθίσματα γιατί τους έχει φθηνότερο καφέ ..βλέπω άτομα είτε υγειονομικού είτε ΙΚΑ είτε εφορία είτε οποιοσδήποτε να πηγαίνει σε μαγαζιά γτ τους έχει εκπτωση άσχετα αν είναι χιλιοπαρανομοι..βλέπω τον αντικαπνιστικο πως δεν λειτουργεί στο κέντρο πάρα μόνο σε κάτι μαγαζάκια σαν τα δικά μας γιατί δεν έχουμε να πληρώσουμε το πρόστιμο κ θέλουμε να μαστε νομοταγής .όλοι τα ξέρουν αυτά όλοι τα βλέπουν.ωρες ώρες θα θελα να κερδίσω το τζόκερ μόνο κ μόνο για να κάνω καταγγελίες να βάλω τον κόσμο στην θέση του να μην έχω ανάγκη κανέναν ούτε τον φόβο .λυπάμαι που είμαι μικρό ψάρι και με τρώνε κάθε μέρα τα μεγάλα .ας υπήρχε αξιοκρατία και ας με έτρωγαν τώρα όμως και με τρώνε και δεν μπορώ να μιλήσω. Κ έχω σκάσει κάθε μέρα τα βλέπω αυτά .έχουμε κόσμο αλλά πολύ λιγότερο πια ..γιατί δεν κάνουμε κάτι καλά;όχι ίσα ίσα γτ θεωρουμαστε δευτερατζα σε σχέση με το μεγάλα και γιατί είμαστε καθόλα νόμιμοι γιατί φοβόμαστε κ δεν θέλουμε να ζούμε με το άγχος κ εις βάρος των άλλων..για αυτό μας τρωνε .στηριξτε τα μικρά μαγαζιά όχι μόνο τα μεγάλα .και όσοι δεν έχουν μαγαζιά δεν ξέρουν απλά εικασίες κάνουν όταν θα αναλάβουν ένα μαγαζί μικρό χωρίς καμία βοήθεια τότε θα δουν πως ακόμα και ένα άτομο που εργάζεται αλλού κ παίρνει 500€ είναι πιο τυχερό μπορεί να μην έχει αφεντικό αλλά έχει τους πελάτες σαν αφεντικά και δεν μπορεί να μιλήσει 1000 φορες . Δεν το πίστευα αλλά δυστυχώς έτσι είναι .λυπάμαι πραγματικα.

Ειμαι σε σχέση 4 χρόνια. Στις αρχες περασαμε δύσκολες καταστάσεις. Απώλειες προσώπων, τσακωμοι δικοι μου με την οικογένεια μου γιατί δν τον ήθελαν και επικρατούσε μια άσχημη κατάσταση. Αυτό με έκανε να αντιδραω παρα πολυ σε όλα. Και να λεω σε ολα οχι . Καποτε μου ζητησε η μαμα μ να παμε σε ενα προορισμό εκδρομή μεσω μιας ταξιδιωτικής και της ελεγα οχι γιατι ηταν μακριά. Ήταν περισσότερο και αυτο αντίδραση σε ολα αυτά που προηγηθηκαν. Τωρα μετα απο 3 χρόνια πρεπει να παω σε αυτο τ μερος για καποιο σημαντικο λογο αλλα φοβαμαι οτι η μαμα μ θα τ παρει πολυ διαφορετικά. Του τυπου μέ μενα δν ερχεσαι με αλλους πας. Κ δν ξερω τι ν κανω....

Έχω την εντύπωση ότι αρέσω σε μια γυναίκα (40 χρόνων ανύπαντρη) στο χώρο εργασίας μου. Εγώ είμαι 25 (γυναικα). Έχω παρατηρήσει ένα βλέμμα κάπως διαφορετικό και ότι φτιάχνεται όταν περνάω από κοντά της. Επίσης με έκανε αντ στο φεισμπουκ στις 7 το πρωί και μου έκανε εντύπωση γιατί είναι σε ανώτερη θέση από εμένα. Τι άλλο σημάδι θα μπορούσα να παρατηρήσω? Εσείς τι πιστεύετε?

Στα ερωτικά ζητήματα είμαι εντελώς άθλιος. Σαν άτομο δεν είμαι ντροπαλός και το έχω πολύ με το μπλα μπλα αλλά δυστυχώς όχι με το φλερτ.Μετά από πολύ καιρό γνώρισα μια κοπέλα στη σχολη που μου αρέσει αρκετα, τόσο εμφανησιακα όσο και από το λίγο που έχουμε μιλήσει και σε θέμα χαρακτήρα, και νομίζω ότι της τουλάχιστον δεν της περνάω απαρατήρητος λόγω κάποιων σχολίων και κινήσεων. Θα πω ότι με απασχολεί να έχετε γενική εικόνα. Έχω κάνει 3 σχέσεις στη ζωή μου και σε όλες με προσέγγισαν οι κοπέλες. Άρα δεν έχω καμία απολύτως εμπειρία στο να κάνω εγώ το πρώτο βήμα και για να ειμαι ειλικρινης δεν με πολυενδιεφερε, πολυ σπανια μου αρεσει καποια κοπελα. Δεν ξέρω τι να της πω για να καταλάβει ότι της αρέσω γιατί όταν μιλάμε νιώθω ότι υπάρχει χημεία και ροη αλλά από τη δικιά μου πλευρά νιώθω ότι είμαι πιο φιλικός η' ακόμα και σοβαρός από αυτή, σαν να προσπαθω να μην γινω too much. Τελος επειδη ειμαστε στο ιδιο τμημα φοβαμαι οτι θα την κανω να νιωσει αβολα αν κάνω καποια κίνηση και τελικά δεν ανταποκριθεί,θα είναι περίεργη η κατάσταση.Σας Ευχαριστώ που το διαβάσατε και θα εκτιμούσα κάποιο σχολιο-συμβουλη.

Αγχώνομαι πολυ αυτη τη περίοδο εχω χάσει τον υπνο μου. Με προβληματιζει η σεξουαλικότητα μου, ειμαι 20 ετών κοπέλα δεν εχω κανει σεξ, έκανα μια σχεση με αντρα αλλα δεν μου άρεσε και χωρισα. Ανησυχω μήπως ειμαι λεσβια. Ωστόσο, ενα χρονο τωρα μου άρεσε ενα αγορι ηθελα να ειμαι μαζι του. Εχω αρκετές φαντασιώσεις κυρίως με γυναικες όμως και δε ξερω πως να το διαχειριστώ αυτο το μπερδεμα, η ιδέα του να κανω σεξ με εναν αντρα ή να μην τον θελω πραγματικά με φοβίζει. Εχει συμβεί σε κάποια αλλη αυτο ; δεν εχω ερωτευτεί κάποια γυναικα έως τωρα

Φοβάμαι τα πάντα! Και ειδικά να δουλέψω. Έχω φτάσει 27 και στην ουσία δεν έχω δουλέψει. Δεν αντέχω το στρες και την επαφή με τον κόσμο. Σε άλλους μπορεί να φαίνεται αστείο, άλλοι μπορεί να με πουν απλά τεμπέλα, αλλά ειλικρινά δεν αντέχω την επαφή με τον κόσμο και το στρες. Είμαι γενικά άτομο που ζει σε πιο αργούς ρυθμούς. Επίσης, κατοικώ σε τουριστικό τόπο, οπότε καταβαίνετε και τι δουλειές προσφέρονται. Απλά φοβάμαι και νιώθω ήρεμη μόνο όταν πέφτω να κοιμηθώ, που τώρα τελευταία έχει αρχίσει και μου "αρέσει" επικίνδυνα. Δεν μπορώ να διαχειριστώ το άγχος μου, τους φόβους μου...

Οσες φορές χρειάστηκε βοήθεια, άγνωστοι άνθρωποι με βοήθησαν με χαρά και χωρίς ανταλλάγματα. Όσες φορές με βοήθησαν οι συγγενείς μου πλήρωσα την βοήθεια αυτή με δάκρυα, αίμα ακομα και ανακοπή καρδιάς στον Ευαγγελισμό... Θυμάμαι αυτό που έλεγε η Μπλανς Ντυμπουά " Πάντα στηρίζουν στην καλοσύνη των ξένων" που στην τελική οι αληθινά ξένοι είναι οι υποτιθέμενοι ομοαιματοι και δικοί σου άνθρωποι...