ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μακαρι η άνοιξη να φέρει μια ωραία αλλαγή.. Εναν όμορφο έρωτα, έναν αέρα ανανεωσης..Καιρο έχω να νιώσω πως είναι να ζεις και να περνας όμορφα..

Παλιά μετά τους τσακωμούς κάναμε σεξ και τα ξαναβρίσκαμε. Τώρα λόγω της εγκυμοσύνης δεν μπορούμε. Μου έφερε όμως ένα μεγάλο κουτί σοκολατακια και τα έφαγα όλα. Μπορώ να πω πως λειτούργησαν το ίδιο καλά.

Αύριο δίνω πρώτο μάθημα στην εξεταστική και δεν έχω διαβάσει ούτε μισή σειρα γιατί είμαι όλη μέρα στο ινστα και μετά βλέπω σειρές. Πείτε μου ότι είστε κι άλλοι να νιώσω ωραία :D

Είναι 44 πάμε για γάμο κ εκείνος μπαίνει στο tinder.. Κ σε άλλα τέτοια κ φωνάζει...

Πραγματικά έχω βαρεθεί να με ρωτάνε ΟΛΕΣ οι θείες,γνωστές και φίλες της μητέρας μου αν έχω γκόμενο. Εκτός απο την αδιακρισία, επηρεάζουν πολύ την μητέρα μου η οποία επίσης με πιέζει συνέχεια..Με το που βλέπει κάποιον ανύπαντρο ας είναι και 20 χρόνια μεγαλύτερος μ λέει να στον κάνω προξενιό και τέτοια..Να επισημάνω πως είμαι 24,μόλις τελειωσα με τη σχολή και προσπαθώ να σχεδιάσω το μέλλον μου και τη σταδιοδρομία μου..Το τελευταίο που με νοιάζει είναι να βρω γκόμενο..Στο τέλος όμωςμε τόση πίεση θα αρχίσω να πιστεύω ότι έχω πρόβλημα..

Αν υπάρχει πολύ αγάπη και έρωτας, αλλά να πρέπει να φύγω μακριά για άλλους λόγους (δεν εξαρτάται από μένα) τι γίνεται; Κρίμα δεν είναι να μην ανθίζει κάτι ωραίο για το κακό timing? Ίσως αν γνωριζόμασταν σε 4-5 χρόνια να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Πώς ξεπερνάμε έναν χωρισμό που δεν έφταιξε κανείς από τους δυο; Δηλαδή δεν μπορώ να πω ότι ήταν μαλάκας και να πάω έτσι παρακάτω πιο εύκολα.

Πώς γίνεται από την μια να ήταν ο κόσμος μου όλος να με έκανε την πιο ευτυχισμένη και με ένα μήνυμα του να πετούσα στα αστέρια και τώρα να νιώθω το απόλυτο κενό και να μην θέλω να τον ξανά δω

Ημουν κολλητη με μια κοπελίτσα απο το νήπιο. Ειμασταν συνεχεια μαζι ολη μερα καθε μερα. Ειχαμε περασει πολλα και ολοι νόμιζαν πως ειμασταν δίδυμες. Οταν πηγα δευτερα γυμνασιου ομως επρεπε να φυγω για εξωτερικο. Ειχε στεναχωρηθεί παρα πολυ και έκλαιγε.. και φυσικα στεναχωρηθηκα και εγω. Μου ειπε οτι θα μιλουσαμε απο Skype καθε μερα και εγω συμφωνισα. Εκεινη ξεκηνησε να κανει παρεα με μια κοπελίτσα δυο χρονια μεγαλυτερη. Δεν μου έστελνε ουτε ενα μυνημα της εστελνα ομως εγω που και που γιατι δεν ηθελα να την ενοχλώ κιολας, οταν ομως ερχομουν ελλαδα τακτικά διαστήματα βρισκόμασταν . Γυρισα πισω μετα απο τρια χρονια και αποφασησα να της στειλω μυνημα να ξεκηνησουμε παλι την παρεα. Ολα καλα ειμασταν οπως πριν. Ομως εγω εκανα ενα τεραστιο λαθος. Ειχα μια πολυ τοξική σχεση και αυτο ειχε σαν αποτέλεσμα να χασω ολους τους κοντινούς μου ανθρωπους το ιδιο και με την κολλητη μου. Αποφασησα να μην της ξαναστειλω επειδη καταλαβα οτι ειχα κανει λαθος που την εκανα περα για μια σχεση και φοβόμουν οτι δεν θα δεχόταν να με συγχωρέσει. Τελειωσα απο αυτη την τοξική σχεση ευτηχως. Την ειδα μια μερα στην παραλία και με πλησίασε και μιλησαμε για λιγο ειπαμε τα νεα μας της ειπα οτι χωρισα απο τη σχεση που ημουν και μου ειπε «καιρος ηταν». Μετα εφυγε ομως γιατι την περιμενε η αδερφη της. Ολο το καλοκαιρι δεν μιλησαμε. τωρα ειμαστε και οι δυο φοιτήτριες σε μάκρυνες πόλεις. Ομως δεν μπορω να ξεχασω ολα αυτα που περασαμε μαζι κυρίως τα παιδικά μας χρονια. Της εστειλα μυνημα πριν λιγο καιρο να δω τι κανει μιλησαμε λιγο. Ομως δεν ειμαστε οπως πριν. Την βλεπω καθε βραδυ στον υπνο μου και κλαιω συνεχεια οποτε τη θυμαμαι. Τι να κανω; Να την πλησιάσω; Να της ζητησω συγνωμμη; Και αν δεν θελει να ειμαστε πια φιλες; Φοβαμαι την απόρριψη της.. Συγνωμμη αν σας κούρασα.

Μόλις τσακωθήκαμε για άλλη μια φορά και έφυγε χτυπώντας την πόρτα και φωνάζοντας. Είμαι έγκυος στον όγδοο μήνα και σίγουρα δε βοηθάνε και οι ορμόνες μου όμως με φέρνει εκτός εαυτού. Όλο το σκ αραχτός στον καναπέ δε θέλει ούτε να μιλήσουμε για τις δουλειές που έχουμε να κάνουμε. Και είναι πάρα πολλά, γραφειοκρατικα, ψώνια για το μωρό, δουλειές στο σπίτι. Όλα πρέπει εγώ να τα σκεφτω και όλα να περάσουν από τα χέρια μου. Και αυτός μετά λέει ότι όλη μέρα γκρινιάζω. Κουράστηκα και εγώ και αυτός.

Άλλα συναισθηματα, ήλιος, τσαρκες, περιπατο.. Καμια εκδρομή! Αραγμα σε πλατείες και παρκα!! Μυριζει η ανοιξη.. Χαιδευει την ψυχή! Σκεφτομαι την Αθήνα την άνοιξη, ( δεν ειμαι από Αθήνα) αλλα την αγαπω! Ίσως ταξίδια και νεα ξεκίνηματα... Σε λιγο κλείνω τα 32