εχω παρατηρησει ενα παττερν στη ζωη καποιων ανθρωπων στη ζωη μου και θα ηθελα το συζητησω μαζι σας τι με κανει και νιωθω αυτο το πατερν.προκειται για 3 ατομα,αντρες, φιλοι μου. πολυ καλα παιδια, εξυπνακαι τα 3 ομως ειναι μεαα στη μαυρη μαυριλα.ο ενας και κατι καλο να γινει στη ζωη του ολα μαυρα τα βλεπει.ο αλλος παλευει χρονια με την καταθλιψη, εκανε το μεγαλο βημα και εφυγε στο εξωτερικο ομως δεν εκανε και σημαντικες κινησεις για να σταθει στα ποδια του εκει και ολα τα βλεπει μαυρα.ο τριτος, εχει πολλες φοβιες και λεει οτι τις παλευει στην πραξη δε το κανεικαι οι 3 οποτε μιλαμε ειναι μαυρη μαυριλα πλακωσε...τους μιλαω, τους λεω τι εκανες με εκεινο, μηπως να δεις αυτο, τους ακουω...καθε φορα που φευγω απο τον καφε μου μαζι τους η κλεινω το τηλεφωνο μαζι τους νιωθω μια απεραντι μαυριλα...και νιωθω πλεον οτι δε μπορω να τη διαχεριστω...νιωθω οτι και οι 3 ειναι σε φαση που δε θελουν να κανουν κατι για τυς εαυτους τους και μαλιστα ο πρωτος αρεσκεται στο να ''κλαιγεται'' για τη ζωη του...ετσι, εχω σταματησει τα πολλα παρε δωσε και νιωθω καλυτερα μεσα μου.νιωθω ενοχικα ωρες ωρες ομως, γιατι ειμαι ανθρωπος που τεινω να βοηθαω, ομως δε μπορω κατι να τους κανω και σιγουρα οχι να γινομαι ο αποδεκτικης ολης της αρνητικης τους ενεργειας...!οποτε και μενω μετεωρη αναμεσα στο τι με κανει και νιωθω καλα και στην ενοχη μου...καμια σκεψη;