ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

αν δεν βρω ποτε την σχεση που ονειρεύομαι?με εχει πιασει μια απογοήτευση.. νιωθω οτι αυτο ολο δεν προκεται να λειτουργήσει για εμενα.. ειμαι μικρη ακομα αλλα νιωθω μια πικρα μεσα μου.. νιωθω οτι δεν ειμαι αρκετα καλη για καποιον που να μου αρεσει.. ισως γιατι οι περισσότεροι φροντιζαν να μου επισημαινουν οτιδηποτε δεν τους αρεσε πανω μου.. ειτε ειχε να κανει με καποιο σημειο του σωματος ειτε για την προσωπικότητα μου.. τιποτα ομως που να επηρεαζε την σταση μου μεσα σε μια σχεση.. απλα δεν εκανα για τη "δουλεια".. γιατι ετσι.. γιατι επρεπε να ειμαι καπως αλλιως για να κανω.. τωρα θα μου πειτε καποιοι και σιγα τι εγινε θα βρεις καποιον αλλον που να του αρεσεις.. νιωθω οτι αυτο δεν γίνεται.. παλι λιγη θα ειμαι.. αν μεινω μονη μου τουλαχιστον δεν θα εχω καποιον που με νοιαζει η γνωμη του και να μου λεει ποσο λιγη ειμαι..

λόγω των ημερών; Παλιά τεύχη Αστερίξ και Ιζνογκουντ.Αυτά με το σκληρό χαρτί.Κιτρινισαν αρκετά,δεν διαβάζονται πλέον,όμως συγκινήθηκα τόσο! Βλέποντας μόνο το εξώφυλλο τους,θυμήθηκα τη στιγμή που τα διάβαζα.

Μιλάμε συχνά , μου έχει πει πολύ σημαντικα θέματα για αυτόν , πολύ προσωπικα. Είναι κλειστός άνθρωπος. Είχε σχέση δέκα χρόνια που έληξε άσχημα και δεν εμπιστεύεται εύκολα ανθρώπους. Νιώθω όμως πραγματα για αυτόν . Δεν ξέρω αν πρέπει να περιμένω η όχι . Έχουμε και δέκα χρόνια διαφορά και νομίζω ότι διστάζει. Έχει περάσει δύσκολα στη ζωή του και φοβάται. Είναι καλός άνθρωπος .Δεν ξέρω εγώ όμως πόσο μπορώ να περιμένω. Γιατί σκέφτομαι ότι μπορεί να ελπίζω σε κάτι που δεν θα γίνει ποτέ .Τι πιστεύετε ότι με θέλει και αξίζει να περιμένω η όχι ;

Κακό πράγμα οι απαγορευμένοι έρωτες

Αν αυτό που νιώθω η πεσμένη ψυχολογία δηλαδή είναι λόγω εγκυμοσύνης γιατί πολλές φορές φέρνει στις γυναίκες σκαμπανεβάσματα. Παντως σε αυτήν την φάση της ζωης μου νιώθω ότι μου λείπουν οι δικόι μου άνθρωποι.. Εγώ μένω στον τόπο του άντρα μου που τον αγαπάω πολύ αλλά ούτε φίλους έχω εδώ ούτε τπτ πλην του άντρα μου ο οποίος είναι ο μοναδικός δικός μου άνθρωπος εδώ.. Με την οικογένεια του δεν τα πάω πολύ καλά αν και μένουμε στον ίδιο χώρο αναγκαστικα .Ειναι πολύ κουτσομπόληδες περίεργοι και πονηροί..και όλη μέρα είναι πίσω από εμάς. Οι δικόι μου δεν μπορούν με τπτ να έρθουν εδώ κοντά μου είναι πολύ μακριά και άρρωστοι άνθρωποι..και έτσι το μόνο που χαίρομαι και λέω είναι ότι το μωράκι μου που θα γεννηθεί πρώτα ο θεός θα ειναι δικός μου άνθρωπος σε έναν τόπο ξένο.αυτο

Να σου πω κάτι;Για μένα χέστηκα!Εγώ είμαι στο σπίτι γιατί το μαγαζί στο οποίο εργάζομαι έκλεισε λόγω κορωνοιού.Για την μάνα μου φοβάμαι...Ξέρεις γιατί;Γιατί είναι 62 ετών,εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ και δουλεύει τις τελευταίες μέρες 12ώρα.Σύνταξη βλέπεις βγαίνει στα 67.Και τώρα τι;Κάθε μέρα ζω με τον φόβο μήπως εκείνη πάθει κάτι.Κάθε μέρα παρακαλάω να υπάρχει ένας ή μία συνάδελφος που θα την πετάξει μέχρι την στάση του λεωφορείου ώστε να μην περπατάει μέσα στην νύχτα μόνη.Και επεκτείνεται και το ωράριο τους.Δηλάδη ή θα φεύγει ακόμα πιο νωρίς μέσα στο σκοτάδι ή θα γυρίζει αργά το βράδυ σπίτι κουρασμένη.Κι αν αρρωστήσει;Είναι και η ηλικία της τέτοια ρε γαμώτο.Συναναστρέφεται με τόσο κόσμο όλη μέρα,άλλοτε ανόητους που δεν καταλαβαίνουν και ξεπερνούν τα όρια και άλλοτε ανθρώπους που κατανοούν τι συμβαίνει και κρατούν αποστάσεις.Βέβαια μου λέει ότι ο υποδιευθυντής τους επεμβαίνει πάντα όταν βλέπει πελάτες που ξεπερνούν τα όρια και τσακώνεται μαζί τους όταν δεν καταλαβαίνουν μα η διευθύντρια είναι κλεισμένη στο γραφείο της και μόνο διατάζει.Και τώρα θα μου την πάρουν και τις Κυριακές.Δεν θα έχει ούτε αυτές ώστε να ξεκουράζετε.Τι κι αν το ωράριο θα είναι 09:00 με 17:00.Οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ πηγαίνουν πάντα δυο ώρες νωρίτερα και φεύγουν πάντα μία ώρα αργότερα.Προσέχετε τις μητέρες και τους πατέρες σας.Αν είναι απαραίτητο και εφικτό κρατήστε αποστάσεις.Εγώ ζω μαζί της σε 30 τετραγωνικά και το να κρατήσω αποστάσεις είναι δύσκολο.Τουλάχιστον μπορώ να την ξεκουράσω από τις δουλειές του σπιτιού και να της έχω πάντα ένα ζεστό φαί όταν γυρίζει σπίτι.

Κλεισμένη στο σπίτι με δύο παιδιά κάτω των 3 χρονών. Δράμα η κατάσταση κι έχουμε άλλον ένα μήνα το σίγουρο...Ο σύζυγος αναγκασμένος να πηγαίνει στη δουλειά και να φοβόμαστε μήπως κολλήσει.Πόσο θα ήθελα να είμαστε σε ένα σπίτι. Στο διαμέρισμα δεν παλεύεται. Δεν βρίσκουν τρόπο να ξεσκασουν τα παιδιά...Ιδανικό φαντάζει το σπίτι στο χωριό αυτή τη στιγμή. Ζηλεύω τους γονείς μου που έχουν την αυλή τους, το περβόλι τους και είναι ελεύθεροι. Χωρίς αυτή την κλεισούρα των ημερών...Ουφ, κάνουμε υπομονή για το καλό όλων.Μείνετε σπίτι γιατί χανόμαστε!

Και εκεί που, οκ δεν σε είχα ξεπεράσει, αλλά ήμουν πολύ καλύτερα, κλείστηκα σπίτι και από το πρωί μέχρι το βράδυ σε σκέφτομαι. Έχουν περάσει μήνες και ακόμα σε σκέφτομαι και κάνω βήματα πίσω.Μου φαίνεται τόσο περίεργο που περνάω κάτι τέτοιο χωρίς εσένα και το μόνο που αναρωτιέμαι είναι αν περνάω ποτέ από το μυαλό σου....Αν μπαίνεις ποτέ στον πειρασμό να μου στείλεις ένα μήνυμα, όχι για να τα βρούμε φυσικά, αλλά έστω για να δεις αν είμαι καλά, αν είναι καλά οι δικοί μου...Τελικά τι ήταν αυτά τα 5 χρόνια για σένα; Μάλλον τίποτα...Και νιώθω ηλίθια που ακόμα και τώρα, τόσους μήνες μετά και μετά από τέτοια συμπεριφορά, ακόμα δεν το έχω αποδεχτεί.

Ξέρετε πως γίνεται. Είμαι 30. Θελουν οι φίλες μου να μου γνωρίσουν ένα παιδί αλλά ντρέπομαι. Δε μου αρέσουν οι στημένες καταστάσεις. Δε ξέρω αν μπορείς να ερωτευτείς έτσι κάποιον. Μετά είναι κ εκείνος 30. Εγώ πάντα έκανα σχέσεις με μεγαλύτερους. Θα ήθελα τη γνώμη σας γιατί νοιώθω λίγο μπερδεμένη. Αν γίνει τελικά γνωριμία θα είναι αργότερα γιατί τώρα ΜΈΝΟΥΜΕ ΣΠΊΤΙ.

Γεια σας παιδια χωρισα κι εγω εδω και λιγο διαστημα,βασικά με χώρισε και ειναι να παρω καποια πραγματα απο το σπιτι που μεναμε και να του δωσω κατι δικα του... Εχω εξαφανιστει απο παντου,δεν εχει κανενα σημαδι μου και δεν θελω σε καμια περιπτωση να δει οτι δεν ειμαι καλα... Λετε να βρεθω εγω μαζι του ή να στειλω καποιον ;απο τη μια σκεφτομαι αν παω εγω θα το παιξω ανετη αλλα αν παει καποιος δικος μου δεν θα φανει οτι ποναω ακομα;;Μην με τρολαρετε