ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 37 και τρελά ερωτευμένος με ένα κορίτσι 2 Χρόνια τώρα η οποία πλέον είναι 20. Μερικά βραδια κλαίω μερικά λέω δεν πειράζει. Α.Μ.

Καθε μερα που ξυπναω πρέπει να κανω δουλειες μαζι με την μαμα σαν '' σωστη γυναίκα '' που ειμαι. Αν θελω π.χ να κατσω να διαβάσω να ζωγραφίσω να γράψω η απλα να ΚΑΤΣΩ θεωρείται αυτοματα λαθος με την λογικη της μαμας μου. Το πασχα που ηρθε δυναμώνει ολο και περισσότερο την πατριαρχια στο σπιτι μου και ειμαι σιγουρη και σε αλλα πολλα σπιτια. Με το που ξυπνάς πρεπει να καθαρίσεις ολο το σπίτι παρεα με την μαμα γιατι '' πασχα ειναι'' να βαψεις τα αυγα και ολες αυτες οι πασχαλινές χαζομαριτσες. εντομεταξυ εγω που δεν πιστευω καν κανεις δεν με ρωτησε αν με ενδιαφερουν ολα αυτα. Οι δήθεν γιορτουλες και οι '' χαρες'' ενω πριν λιγες ωρες σκοτωνομασταν μεσα στο σπιτι. Ενω ταυτοχρονα πριν βγω εξω να παω ακομα και στο σουπερ μαρκετ θα πρέπει να '' προσεχω'' πως ντυνομαι καθως προκαλω και κινδυνεύω απο τους αλλοδαπούς.Τα τραγικά σχόλια του πατερα μου για το μακιγιάζ μου που είναι πολυ εντονο και προκαλεί και ειμαι σαν κλοουν. Λες και πρέπει να παρω την αδεια κανενος για το πως θα δείχνω ΕΓΩ. Η πατριαρχια σε ολο της το μεγαλείο ζει και βασιλεύει στην Ελλαδα..... Απλα ανυπομονω να φυγω απ το σπιτι μου και να ζω επιτέλους ελεύθερη χωρις να φοβάμαι για το πως θα μιλήσω πως θα ντυθώ πως θα βαφτω και πως θα εκφραζομαι. Και σε οσα κορίτσια εκει εξω βιωνουν καθημερινα παρομοιες καταστασεις τους εύχομαι υπομονη να βαζουν στόχους και να ειναι σιγουρες οτι κάποια στιγμή θα ζουν οπως το ονειρεύονται! :)

Είμαι αθλήτρια αντοχής και έπαθα τραυματισμό στο γόνατο λόγο του τρεξίματος στην ασφαλτο και πρέπει να μείνω εκτός για μια εβδομάδα τουλαχιστον...για όσους γνωρίζουν οι τραυματισμοί είναι ότι χειρότερο στον αθλητισμό και αν και τώρα δεν έχει αγωνες για να ανησυχώ για τισ επιδώσεις μου , έχω στεναχωρηθεί απίστευτα πολύ!!!το τρέξιμο ήταν το μόνο πράγμα που με έκανε να νιώθω λίγη χαρά αυτόν τον δύσκολο καιρό και τώρα ούτε αυτό μπορώ να κανω...πάει έχω πέσει σε κατάθλιψη.

Πριν την καραντίνα μιλουσα με κάποιον στο fb. Οταν απαγορευτηκε η κυκλοφορια μου προτεινε να παμε για περιπατο, τηρησαμε αποστασεις κλπ. Εδειχνε ενδιαφερον, εστελνε συχνα μηνυματα κ προτεινε να ξαναβγουμε παλι περιπατο. Μετα τη δευτερη συναντηση μας που παλι τηρησα αποστασεις κλπ, αρχισε να αποστασιοποιειται κ εκοψε την επικοινωνια. Να τον ρωτησω αν συνεβη κατι ή απλα εψαχνε παρεα λογω καραντινας και βαρεθηκε?

Είμαι 1.67 και 75 κιλά ... Είναι μέρες που νιώθω καλά και άλλες που νιώθω πως είμαι για πέταμα .. οι άντρες με προσεγγίζουν μόνο για σεξ .. πιστεύω δεν θα θελήσει κανείς να με έχει δίπλα του σαν κοπέλα του ..

Θέλω επιτέλους να χάσω όλα τα κιλά που με βασανίζουν από τότε που με θυμάμαι. Όχι όχι, αυτή τη φορά όλα θα αλλάξουν. Θέλω να ζήσω αυτό που κάνεις σεξ και δεν ντρέπεσαι να τα βγάλεις όλα. Που ΘΕΣ να σε κοιτάξει γιατί νιώθεις καλά με αυτό. Θέλω να νιώθω περήφανη για μένα. 12 κιλά έμειναν. Υπομονή.

Έχουμε σχέση 1 μία ή περίπου χρόνο. Είμαστε αρκετά διαφορετικοί σαν άνθρωποι. Εγώ δουλεύω και κάνω μεταπτυχιακό αυτή τελειώνει το μεταπτυχιακό της και ειμαστε 26 χρονων. Αρχικά αυτή θέλει να γυρνάει στο σπίτι της 11:30 Το αργότερο. Λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων δε προλαβαίνω/μπορώ να βγαίνω στις 5 για να τη χορταίνω και να είναι και αυτη ευχαριστημένη. Σκεφτείτε πως όταν γνωριστήκαμε ήθελα στις 10 ήθελε να γυρνάει σπίτι....Και με λίγη πίεση το πήγαμε 11:30. Τέλος πάντων το δέχτηκα δεν είχα και άλλες επιλογές. Στους 2 μήνες ήθελε να γνωρίσω τη μάνα της...αν και εγώ δεν είμαι αυτής της φάσης και δε τα μπορώ αυτά το δέχτηκα. Στις αρχές προσπάθησα να της πω να πάμε σε κάποια μαγαζιά που πάω με τους δικούς μου αλλά δε τις αρεσαν. Και με τους δικούς μου βγαίνουμε πιο αργά Τύπου 9 για ποτό φαγητό, λογικά πράγματα. Και με όλους αυτούς τους περιορισμούς δεν ένοιωθα άνετα να τους γνωρίσει. Γιατί θα πηγαίναμε σε ένα μαγαζί και σε 1 ώρα θα έφευγε. Εεε δε μού αρέσει αυτό. Και τώρα συνέχεια μου λέει ότι θέλει να τους γνωρίσει. Το φθινόπωρο της είπα να πάμε σε μια συναυλία με 2 φίλους μου και μου είπε ότι δε της αρέσει αυτή η συναυλία. Και μετά απλά δεν προέκυψε γιατί είχα οικογενειακά θέματα κλπ κλπ. Έχω κουραστεί. Και αυτό που με αποτελειωσε ήταν ότι προχθές ήμουν στη δουλειά όλη μέρα (της έστειλα Καλημέρα με πολύ όρεξη) με πολύ τρέξιμο (9 ωρες στη δουλεια )και μετά κατευθείαν πήγα στο σούπερ μάρκετ 3 ώρες εκεί. Γύρισα στο σπίτι και ένιωθα ράκος από τη κούραση. Δηλαδή γύρισα στο σπίτι στις 9 Το βράδυ. Της στέλνω μήνυμα να μιλήσουμε και μου λέει όλη μέρα δεν ασχολείσαι και τώρα δεν έχω εγώ όρεξη. Αυτά γενικά τα κάνει άμα δε στείλω όταν είμαι στη δουλειά μετά είναι τσαντισμένη ότι δεν ασχολούμαι ή αν 3 ώρες δε της στείλω γιατί μπορεί να κάνω κάτι μου λέει πως χαθήκαν. Εκεί λοιπόν τσαντηστηκα γιατί τόσες ώρες ούτε αυτή είχε στείλει κάτι να δει τι γίνεται. Και ούτε με ρώτησε αν είναι καλά και με τη κούραση που είχα τσαντηστηκα.Και έχω την απορία να χωρίσω ή να το προσπαθησω;;; σκέφτομαι πως όσο και αν την αγαπάω κάθε τόσο μαλώνουμε για κάτι. Έχει νόημα αυτο; φτάνει η αγάπη;

Άραγε ισχύει αυτό που λένε για το άλλο μισό? Αυτή η αγάπη η πραγματικη που διαρκεί? Άραγε ο κάθε άνθρωπος αν ψάξει θα βρει αυτό το κάτι που θα κουμπωσει στη ψυχή του? Ή είναι μόνο για τους τυχερούς? Αναρωτιέμαι.... Καθώς όλα βλέπω έχουν παρει μια τροπή πίσω από μια οθόνη σχέσεις σε αγαπώ με την πρωτη ομιλία χωρίς ουσία όλα στα γρήγορα σεξ φιλια φασωματα και οχι στη μαγεία του έρωτα,δεν ξέρω αν θα βρω αυτό το ξεχωριστό φυσικά με τις ατέλειές του να με αγαπήσει και να τον αγαπήσω...

Η σχεση μου είναι πολύ βαρετή. Τα περιμένει όλα από εμένα.. είναι λες και εγώ είμαι ο άντρας.. δεν θέλω να τον πληρώσω αλλά δεν ξέρω πως θα του το πω

Με τον σύντροφό μου μπήκαμε στον 13ο χρόνο σχέσης... Μέσα σε αυτά τα χρόνια δοκιμαστηκαμε μεταξύ μας αλλά δοκιμασαμε κ τους εαυτούς εξάλλου σε μια σχέση κουβαλάμε κ τους εαυτούς μας μαζί με τα ελαττώματα μας κ παλεύουμε κ με τα δικά μας ελαττώματα αλλά κ του συντρόφου μας... Μεγαλώσαμε μαζί.. από παιδιά , πλέον είμαστε ενήλικες σχεδον ώριμοι .. φτωχά παιδιά κ τα δυο χωρίς στήριξη υπήρχαν μέρες που δεν είχαμε λεφτά για φαγητό το παλέψαμε όμως βρηκαμε κ οι δύο δουλειές , είχαμε κοινούς στόχους κ όνειρα τα παλεύαμε μαζί μέσα σε εντάσεις κ μέσα σε αγάπη. Εξάλλου τίποτα στην ζωή μας δεν είναι επίπεδο όλα έχουν αυξομειώσεις στην αντοχή όλοι μας κρινομαστε... Βρήκαμε τα όρια μας κ τα όρια της σχέσης μας κ τα αποδεχτηκαμε , εκτιμούμε ο ένας τον άλλον παρά τα λάθη που κάνουμε κ τα οποία δεν γίνεται να μην κάνουμε γιατί είμαστε άνθρωποι... Μετά από εκεί το απογευμα του 2007 είμαστε ακόμη μαζί για όσο κρατήσουν οι ζωές μας... Στο όνειρο κ ακόμη παραπέρα...