ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σήμερα τρώγαμε όλοι μαζί στο εξοχικό και μες στο μεσημέρι άκουσα, για πρώτη φορά στη ζωή μου κουκουβάγια!Ομολογώ πως αγχώθηκα, είναι κακό σημάδι, ο πατέρας μου όποτε άκουγε κουκουβάγια, γιατί έχει τύχει ξανά στο παρελθόν, κάποιος πέθαινε από το οικείο περιβάλλον.Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι, προσπαθώ να το ξεχάσω...

πως από τη μια στιγμη στην αλλη αλλάζουν πολλά πραγματα.. τί κανεις οταν μαθαίνεις πως έχεις καποιο σοβαρο προβλημα υγειας;

Δυστυχώς μπαίνεις να διαβάσεις κανένα ενδιαφέρον άρθρο και σου πετάγονται link που δείχνουν influencers(ο Θεός να τους κάνει) να έχουν άποψη για όσα γίνονται στον κόσμο και ξαφνικά να ταυτίζονται με θύματα ρατσισμού ή bullying και στο επόμενο post να διαφημίζουν σαγιονάρες και σερβιέτες..και γενικά βλέπω ανθρώπους να βγάζουν λεφτά από το καναπέ τους λέγοντας πράγματα που στην πραγματικότητα δεν τους συγκινούν και δεν πιάνουν μια δουλειά να φανούν χρήσιμοι στην κοινωνία...θα με πείτε ακραία αλλά τα παιδιά θέλουν πρότυπα και δυστυχώς δεν υπάρχουν πια...θα μπορούσα να πω ότι μέχρι τώρα ο Αντετονκουμπο μπορεί να θεωρηθεί ένα άτομο που διδάσκει με το ήθος του μέσω των πράξεων του χωρίς βαρυγδουπες αμπελοφιλοσοφιες...

Μένω μακριά από την οικογένεια μου ο σύζυγος μου είναι από νησί και όποτε έρχονται οι γονείς μου να με δουν και μετά φεύγουν με πιάνει μια στεναχώρια μέχρι να μου περάσει πέφτω σε κατάθλιψη.. Με τον άντρα μου περνάω μια χαρά καταλαβαίνει την μελαγχολία μου και με στηρίζει. Απλά αυτό κάθε φορά που είναι να φύγουν στεναχωριέμαι μου λείπουν. Δεν μπορώ να τους βλέπω και όποτε θέλω μια φορά τον χρόνο τους βλέπω και αν. Δεν πειράζει όμως θα μου περάσει πάλι όχι ότι τους ξεχνάω αλλά θα μου περάσει η στεναχώρια σιγά σιγά και πιστεύω ότι θα τους ξαναδώ σύντομα

Πόσες φορές ακόμα να περιμένω να κάνει κινήσεις αυτός που μου αρέσει? Πόσο χρόνο να του δώσο?

Ξέρετε που είναι ωραία για camping, είτε οργανωμένα είτε όχι?Δεν έχω πάει ποτέ, είμαι 31 χρόνων και σκέφτομαι πρώτη φορά να πάω φέτος να το ζήσω και αυτό σαν εμπειρία.

Έγραψα χθές την εξομολόγηση για την κοπέλα μου που είχε γενέθλια και δεν μπόρεσα να της πάρω δώρο.Τελικά της πήρα σοκολάτα,και ξεκινώντας να της εξηγήσω,δεν με άφησε να πώ τίποτα...απλά με αγκάλιασε.Δέν μπορώ να σας περιγράψω την αντίδραση της... Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας,με κάνατε να νιώσω καλύτερα.Είναι που είμαι τόσο ερωτευμένος και θέλω να της χαρίσω όλο τον κόσμο,και περιπλέκω τα πάντα.Να είστε καλά.

Θα ήθελα να αναφερω ένα θεμα που με απασχολεί και όποιος μπορεί η γνώμη του θα ήταν πολύ χρήσιμη. Ο αδερφός μου είναι 16 χρόνων και το τελευταίο χρόνο έχει πάρα πολλά νεύρα φωνάζει και μιλάει άσχημα, γκρινιαζει για τα πάντα και προκαλεί φασαρίες στο σπίτι χωρίς λόγο. Οι γονείς μου προσπαθούν να του εξηγούν όμορφα και ωραία πως κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους και ότι σε αυτή την ηλικία πρέπει να υπάρχει η συγκατάθεση και τον γονιών οπω για παράδειγμα, βλέπει τα παιδιά στο σχολείο του που έχουν μηχανάκι και εδώ και αρκετούς μήνες ζητάει συνέχεια οι δικοί μου του εξηγούν ότι στα 18 θα βγάλει δίπλωμα που θα μπορεί και να υποστηρίξει κάποια πράγματα του έχουν μιλήσει με πολλούς τρόπους αλλά επιμένει κάποιες φορές το ξεχνάει μετά αν έχει νεύρα το ξανά λέει και δεν καταλαβαίνει ότι βρίσκεται ακόμα σε μια ηλικία που κάποια πράγματα δεν είναι για αυτή την στιγμή. Βγαίνει βόλτα και δεν σηκώνει το τηλ γιατί λέει δεν ειναι μικρό παιδί και λέει θα έρθω 11 ώρα και μετά πάει 12 ακόμα να έρθει και οι δικοί μου πηγαίνουν να τον πάρουν. Γενικά είναι κάπως έτσι η κατάσταση και δεν καταλαβαίνει ότι και να του πουν, όλα είναι λάθος για εκείνον και η συμπεριφορά του δεν αλλάζει. Οι γονείς ρώτησαν και έναν ψυχολόγο και η αποψη του ήταν να πηγαίνουμε με τα νερά του και να του μιλάμε αλλά παραμένει κ αυτό δυσκολο από την άποψη ότι δεν κατανοεί τίποτα. Βλέπω τους γονείς που με κάθε τρόπο προσπαθούν να φτιάξουν την κατάσταση να του μιλήσουν κάνουν τα πάντα αλλα είναι στεναχωρημενοι και επίσης κ εγώ. Εγώ είμαι 22 και έχω 6 χρόνια διαφορά με τον αδερφό μου. Πως έχετε χειριστεί μια τέτοια κατάσταση; ξέρω θέλει το χρόνο του και ειδικά σε αυτές τις ηλικίες. Με προβληματίζει αρκετά και όσο βλέπω και τους γονείς αγχωμένους και να κάνουν τα πάντα.

Έχω καταλάβει ότι αρέσω σε μια κοπέλα. Και μου αρέσει και εμένα. Είμαστε και οι 2 γυναίκες. Δεν έχουμε πει κάτι όμως και δεν μπορώ να τη ρωτήσω ευθέως αν έχει σχέση γιατί δεν μιλάμε πολύ. Ξερω ότι κάνει παρέα τουλάχιστον 4 χρόνια με μια κοπέλα που είναι κι εκείνη ομοφυλόφιλη (έτσι νομίζω τουλάχιστον) αλλά δεν ξέρω αν τα έχουν ή αν είναι φιλες. Είναι 19 χρονών παρεμπιπτόντως. Μπορούν 2 γυναίκες λεσβιες να είναι απλώς φίλες?

Μεθαύριο είναι τα γενέθλια μου. Πάντα ήταν μια αδιάφορη μερα. Οι γονείς μου παντα ψιλοαδιαφοροι (γενικά δεν το χουν με τις γιορτες) και μονιμως αφραγκοι, οι φιλοι μου ολοι εκτος πόλης. Θελω αυτή την μέρα να την περναω ομορφα και ξεχωριστά και οχι σαν να ειναι αλλη μια μερα.